...

2012-01-29T21:35:00.000-08:00

بطرز مضحک و خنده داری تلخم . انقدر تلخم که خودم حالم از خودم بهم میخوره و بعد از این خنده ام میگیره . امروز توی آشپزخونه اش ایستاده بودم وسط ظرفهای نشسته ای که به سقف میرسید و یخچالی که کشیده بود جلو که پشتش و تمیز کنه و مایه های شوینده . گفتم تلخم . گفت از تلخ بودن هم خسته میشی و شروع کرد به سابیدن در کابینتها .

تمام بعدازظهر یک شنبه رو بی حرف کنار هم آشپزخونه تمیز کردیم .

شاید راست بگه .

2012-01-28T04:16:00.000-08:00

2012-01-26T01:05:00.000-08:00

سکوت کردم و شاید این واقعیت این روزها باشه . از سر قهر نیست یا حتی از سر اینکه حرفی برای زدن نیست . روزها میگذره . صبحها بین گشتن دنبال جوراب شلواری که هنوز در نرفته باشه یا پیدا کردن ژاکتی که یقه نسبتا باز بلوز رو بپوشونه . ظهرها بین سر و صدای زنهایی که زن بدنیا اومدند و زنهایی که بعدن زن شدند و سوتین های صورتی که به دلیلی نامعلوم تو اتاق انتظار به ملت داده میشه و دعوا سراینکه سینه کی بزرگتره یا کی زن تره میگذره . بعد از ظهرها به زور قهوه بی خوابی شب گذشته رو یادم میره و زمان جایی بین پرونده هایی که به سقف میرسه و قصه های آدمهایی که روبروم میشنند گم میشه . ساعت پنج بعدازظهر کیفم و جمع میکنم . لیوان قهوه ام و میشورم . یادم میوفته که یادم رفته ناهار بخورم . یادم میوفته که وقت دکتر نگرفتم و الان همه جا تعطیله . یادم میوفته که ترافیکه . یادم میوفته که سه هفته است ورزش نکردم .

قدم زنان میرم سمت ماشینم . خسته ام . تنهام . اما جونی نمونده برای اینکه بخوام غصه بخورم . خودم و ناز میکنم . یک جفت کفش قرمز تخت میخرم . حرفی برای کسی ندارم . از خودم خسته ام و از خواستن ام خسته ام . از اینکه هنوز بعد از پنج سال احساس تنهایی میکنم خسته ام . از اینکه هنوز عادت نکردم به تنها خوابیدن خسته ام . از اینکه هنوز امیدوارم شاید روزی من هم مثل بقیه ... خسته ام . از اینکه امروز روبروی مغازه ای که لباس حاملگی میفروخت گریه کردم خسته ام .

واقعیت امر اینجاست که من این بازی و بدون اینکه یاد بگیرم باختم . چیزی باقی نمونده برای آویزون شدن برای اینکه خودم و بهش ببندم یا باور داشته باشم که چیزی عوض میشه . واقعیت امر اینجاست که هر چیزی که هست همینه که هست . نه چیزی باقی مونده برای جنگیدن و نه این درد مدام من چیزی و عوض میکنه .

روزها میگذره و من سکوت کردم .

2012-01-13T21:17:00.000-08:00

خسته ام خیلی خسته . انتخاب خودم بود کارم درست . اما کسی هیچ جا توی هیچکدوم از کتابا به من نگفت وقتی که مرد دومتر نیمه با صورت زخمی توی راهرو بیمارستان بغلم میکنه و زار میزنه من باید چی کار کنم یا چجوری جلو گریه ام بگیرم . به من گفتن اگر کسی قراره خودکشی کنه چی کار باید کنم اما بهم نگفتن وقتی خودش به صندلیش میکوبه وقتی یک نفس داد میکشه من چجوری گریه نکنم؟

آخه من چجوری گریه نکنم وقتی میبینم کاری از دستم بر نمیاد . خوب بر نمیاد . من نمیتونم که دوای ایدز باشم . من نمیتونم وقتی پاهای ورم کردشون از شیمی درمانی نمیزاره از جاشون بلندشن کار کنم . فقط میتونم بشینم اونجا که اونجا باشم که بدونن هر اتفاقی که بیوفته من اینجا خواهم بود به هر قیمتی هر هفته سر همین ساعت .

من نمیتونم دنیارو نجات بدم . من نمیتونم آدمها رو از دست خودشون نجات بدم . نمیتونم جلوی تزریق هریونشون و بگیرم نمیتونم جلوی مرگشون و بگیرم وقتی که اخراج میشن وقتی که خونشون و از دست میدن من کاری نمیتونم بکنم .

بعد یکی با من بگه من با دل خودم چی کار کنم؟ من با این تصویرها چکار کنم . من دلم براشون تنگ میشه وقتی میمیرن وقتی دوباره برمیگردن زندان وقتی فرار میکنند .

2011-12-31T14:12:00.000-08:00

فکر نمیکنم که هیچ سالی به اندازه سالی که گذشت تغییر کرده باشم . هرچی که نگاه میکنم هیچ اتفاق خاصی نبوده توش. نه آدم بخصوصی نه فاجعه ای نه اتفاق خیلی خوبی . سالی که گذشت من مثل رود خونه آرومی بودم که فکر میکرده گردابه . از بیرون همه چیز مرتب بود . از تو نمیدونستم که به خودم دقیقا باید چی کار کنم . سالی که گذشت از من آدم بهتری ساخت .

جایی بین اینترنشیبهای مختلف و ساختمون ها خاکستری و بیمارستان ها و کاغذهای جواب تست اعتیاد و ایدز کاری که میخواستم و پیدا کردم . سالی که گذشت از من زنی ساخت که هر روز صبح با لبخند از جاش بلند میشه که به وقت ساعت نه صبحش برسه .

هیچوقت خودم و اینجا مجسم نمیکردم . هفته پیش تو کریسمس پارتی یکی از همکارهای قدیمی مامان بهم گفت بخاطر نوع کلاینتهام دیگه هیچ نوع کلاینتی نخواهد بود که من ندونم چجوری باید باهاش کار کنم . حرفش حرف درستی نیست اما یک هفته است که دارم لبخند میزنم .

آخرهای امسال با گم بودنم به صلح رسیدم . زمین زیر پام محکمه . تکلیف مدرسه و کارم مشخصه و هیچ عجله ای برای جواب دادن به سوالهای زندگی ندارم . هیچ عجله ای ندارم که خودم و توی جعبه ای جا بدم که جامعه ازم میخواد .

2011-12-29T01:54:00.000-08:00

ساختمون دو طبقه توی مجتمع تجاری

مثل بیشتر ساختمونهای شهر دورورش پره گل و گیاه داره . اولین در تو طبقه دوم . در سمت راست . در و که باز میکنی یک بویی میاد بیرون . بوی علف و سیگار و ودکایی که روی موکت ریخت و قهوه تلخ سوخته . بوی سیگاری که تو فضای بسته مونده از همه بوهای دیگه قوی تره . وقتی میای تو روبروت یک تلویزیون گنده است . سمت راستت یک ست مبل چرم سیاه با یک تیکه گنده سیاه وسطش که روش یک جعبه تخته است . زیر سیگاری ته سیگارهایی که ریخته شده کنارش . دوتا لیوان شات . یک بطری برندی که هنوزتو پاکت کاغذی لیکور ستوره . یک بطری باز شراب یک گیلاس کثیف کنارش .

سمت چپ دره یک اطاقه که توش فقط یک تخته . یک مبل که تخت میشه اما اصولا تا بحال به فرم مبل دیده نشده .

امتحان کن هری چیزی که میخوای و بزار روی تخت . دفعه دیگه که برگردی همونجاست . چون کسی به جز تو انگار تو اون اتاق نمیره . .

کنار آشپزخونه . یکمی جلوتر از مبلهای سیاه . یک فضای نیمه بسته است . دوتا میز اونجاست . پشت سر یکی از میزها یک نقشه بزرگه که مسیر سفر کامیونها رو با ماژیک کشیده . بالای یکی دیگه از میزها دوتا عکسه که یکی ازشون کشیده با مداد سیاه . آدم و یاد عکسهای روی دجله های مرگ میندازه . دور از جونشون البته . روی هردو میزها پره از کاغذ و جا سیگاری و ته سیگار . گاهی هم کتابهای اندی که مدادشو یادش رفته از وسطشون در بیاره .

نور کل دفتر مهتابیه . از هرگوشه ایش میتونی یک فنجون قهوه پیدا کنی . ۱۲ تا کاپ کوچیک داره که نارنجی و زرد و سبزن .

کتش و همیشه روی اولین مبل دم در میزاره . وقتی میشینه قوز میکنه . آرنجش و میزاره روی زانوش . گوشه ابروی سمت چپش یک بخیه داره . دوتا دندونهای جلوش یکی از اون یکی پایین تره واسه همین وقتی میخنده شبیه پسر بچه های تخص میشه . همیشه با دستاش بازی میکنه یا با سیگارش یا با لیوان شاتش . دستهاش پره از بخیه .

موهاش یکمی ریخته . یکمی تپله . همیشه ته ریش داره . . وقتی هول میکنه میخنده . نرم ترین بغل دنیا رو داره . عزیزم جان صدات میکنه اگر چیزی بخواد . اگر بخواد نگاهت کنه میگه ( عزیزم) بعد مکث میکنه دیگه چیزی نمیگه . وقتی میخواد ابراز محبت کنه یا بگه دلش تنگ شده بوده نگاهت نمیکنه . تلویزیون روشن میکنه ذل میزنه بهش اما محکم تو بغلش نگهت میداره . بعد مثلا میگه : الان من باید فلان جا باشم . اما نیستم . اینجام .

عصبانی نمیشه .

یک سری چیزها رو نمیفهمه . بحث هم نمیشه باهاش کرد .

گرمترین دستهای دنیارو داره .

واسه زندگی قانون خودش و داره . معانی خودش و واسه عشق . دل تنگی . پول و زندگی داره .

اصلا انگار از تو دنیای کیمایی اومده بیرون.

دفترش با بوی سیگار. خودش با گرم ترین بغل دنیا . مدتها یکی از امن ترین جاهای دنیا بود برای من.

2011-12-26T01:43:00.000-08:00

همه چیز قرار بود ساده باشه . من لبخند بزنم . کنار هم بزرگ شیم . یک شبی بعد از هالویین برگردیم دیزنی لند . تو از من بپرسی من بگم آره . بعد کنار هم زندگی کنیم واسه پنجاه سال . شصت سال . که دعوامون بشه سر اینکه چرا مواظب خودت نیستی . یکشنبه ها بریم پیکنیک . تولد سی سالگیت بغلم کنی . قرار بود همه چیز ساده باشه . اما نبود . تو رفتی . من موندم . کنار هم پیر نشدیم . من موندم و ناهارهای شنبه و جویدن کنار ناخونهام وقتی ازم مپیرسن چرا ازدواج نمیکنم . تو رفتی و سفرهای بی سر و تهت .

ما کنار هم پیر نشدیم . سر باز گذاشتن در خمیر دندون دعوا نکردیم . صبحها همدیگر و نبوسیدیم . ما عاشق هم نشدیم . عاشق هم نموندیم . مثل همه گم شدیم . مثل همه .

2011-12-25T19:42:00.000-08:00

جایی دور . جایی خیلی دور . چسبیده ام به تختم انگار که تخت جزیره ای گم شده باشه جایی دور . دور تخت دریایی ست از تصویر . دنیای من بی رمانهای روسی دنیای ترسناکی بود که جزیره نداشت .

شب یکشنبه است . چیزی توی دلم بهم گره میخوره . خوبم؟ خوب نیستم !‌مدتهاست که خوب نیستم . مدتیست که

گیر دادم به گذشته . به حق . عاشق شو گرنه روزی کار جهان سر آید؟

کار جهان سر آمد .

تلفنم صداهای عجیب غریب از خودش در میاره . من برای جواب دادن به صداها باید از جزیره بیرون بیام . من از این تصویرها میترسم . . تصویر تو با سه تار کنار کمد نشسته . تلفن روی کتابخونه است . من از جام تکون نمیخورم .

2011-12-24T02:54:00.000-08:00

دخترک کنار سطل آشغال وایستاده بود گریه میکرد و التماس . مدام تکرار میکرد که کار بدی نکرده که فقط با دوستهای دخترش بیرون اومده . دخترک شاید نوزده سالش بود . دلم میخواست برم بغلش کنم اما نرفتم هی به خودم گفتم به تو چه؟ چی کار داری به کار مردم؟ اومدم دستهام بشورم نجمه اونجا وایستاده بود. نجمه سی و خورده ای سالشه تازه از آفریقای جنوبی اومده . مسیحی شده باور داره که اگر من برم کلیسا بچه دار میشم . من فقط لبخند میزنم . ما راجب بچه حرف میزنیم . دختر گریه میکنه . من از دستشویی میام بیرون.

نینا سر میز نشسته . مردها دورش سیگار برگ میکشند . حوصله سر و کله زدن و کل کل ندارم . همونجا کنار بار میشینم . مرد وایمیسته جلوم . یک نفس حرف میزنه . چند بار تکرار میکنم که هیچ علاقه ای به ادامه این بحث ندارم . از جام بلند میشم . از پشت ژاکتم و میگیره . نفسم بند میاد . احساس میکنم که میتونم بکشمش . به خودم میگم که من از پسش بر میام . مرد از من بلند تره . نزدیکه که جیغ بکشم که سکوریتی میاد . کل ماجرا شاید پنج ثانیه هم طول نکشید . ترسیدم . نه از مرد . چرا دروغ گفتم از مرد هم ترسیدم . اما مدتهام بود که کسی به حریمم تجاوز نکرده بود . اصلا از حافظه ام پاک شده بود که میتونن بهم دست بزنند بدون اینکه اجازه بگیره که مردی میتونه دستش و دراز کنه و نگهم داره چون فکر میکنه که حق داره .

2011-12-23T22:41:00.000-08:00

من آقای قصه گو بچگیهامون و دوست داشتم . دلم نمیخواست که قصه بگم . دلم میخواست بشینم برام قصه بگن . هی برای صمد بهرنگی بخونند . من رشته ام و کارم و انتخاب نکردم بخاطر پول یا بخاطر اینکه میخواستم دنیا رو نجات بدم . من عاشق قصه بودم و دلم میخواست که بشینم روبروی مردم برام قصه بگن .

حالا هر روز توی یک اتاق بی پنجره میشینم که برام قصه بگن . قصه شهری که پنج تا رودخونه داشت . قصه خونه ای وسط لندن که تو قلب هندوستان بود. قصه چشمهای درشت مردی که مژهای برگشته داشت . قصه زنی که تمام و بچه هاش و مرده به دنیا آورده بود و کنار یک مزرعه سیب زمینی خاک کرده بود . قصه دختر بچه زن که تمام عمرش کسی دوستش نداشت چون همیشه منتظر بودند بمیره . قصه خوشگل ترین دختر یک دبیرستان که یک روزی گذاشت و رفت و مرد قصه گو هنوز هم یادشه که دخترک چجوری موهاش و جمع میکرده .

قصه های من کافی نبود . من برای زنده بودن قصه لازم دارم . قصه نسلهای مختلف . قصه لباس عروسی که تو سال هزار و نهصد و بیست قسطی خریده شده بود . قصه دختر بچه ای که همیشه لباس پسرونه میپوشید . قصه مردی که هنوز زندانه .

پریشب کسی ازم پرسید چی باعث میشه که نفسم تو سینه بند بیاد از خوشی . گفتم کارم . اون لحظه ای که فایل یک کلاینت و میزارم و توی کشوم . کلید اتاق بی پنجره رو بر میدارم و از پله ها میرم پایین..

2011-12-20T17:17:00.001-08:00

شاید بزرگ شدن این شکلیه . بخاطر داشته هات برای خودت دست میزنی و نداشته هات و نگاه میکنی و میگی شاید هرگز حقت نباشه و لبخند میزنی .

2011-12-11T18:15:00.000-08:00

واقعیت امر اینجاست که من وایستادم ته خط. برای من اینجا آخرشه . جایی بین زندگی واقعی و تصویری که از زندگی واقعی داشتم . واقعیت امر اینجاست که جایی که من ایستاده ام مرگ نزدیکه . مرگ واقعیت هر روز صبحه جایی بین رسیدن به سر کار و اولین فنجان قهوه رو ریختن . و ترسناکی ماجرا اینجاست که جایی که من ایستاده ام میتونه آخر خط تو باشه . جایی بین مرگهای بی دلیل بین جنازه های بی اسمی که هنوز سرنگ توی دستشون جا مونده . جایی که من ایستاده ام سرزمین مردهاییه که گاهی هرگز بر نمیگردند .

جایی که تو ایستاده ای سالها قبل از این مرحله است . و من فقط نگاه میکنم . من فقط نگران میمونم . گاهی بین مریضها و بیمارستانها و تستهای اعتیاد نفسم بند میاد . گاه شبها بعد از دیدن آخرین نفر . قبل از اینکه از پله ها بالا بیام که برسم به پشت میزم . قبل از شستن لیوان قهوه ام به تو فکر میکنم . به تویی که نمیتونی مسولیت من باشی به تویی که من مدتهاست بخشیدمت به حکمت خدایی که به طرز بچگانه ای احتیاج دارم باور کنم که مراقبته . مراقب تو و تمام اونهایی که از اون در شیشه ای بیرون میرن و گاهی بر میگردند و گاهی هم نه .

واقعیت امر اینجاست که تجربه تو تجربه من نیست . و از دست من هیچ کاری بر نمیاد . زمانی بود که عاشقانه دستهام و روی زخمهای تنت میکشیدم روی تک تک جای چاقوها و گلولها ها . زمانی بود که منتظر بودم که ببینی کسی هست که دوستت داره با همه چیزی که هستی با همه ترسهات . حتی سفری بود که من با تمام بودنم دلم میخواست که دیده شم اما تمام تلاشهام بی فایده بود. روز آخر سفر گفتی که نمیتونی نگاهم کنی که من آخرین قسمت زندگیتم که نمیخوای طرفش بری نمیخوای بهش دست بزنی میخوای بزاری باشه که همیشه باشه .

از اونجا به بعد من رفتم . تو نفهمیدی . برای تو من هنوز اون نقطه امنی بودم که بیای سراغش برای من تو معلمی بود که زندگی و نشونم داد که تا قبل از اون هیچ نظری راجبش نداشتم . اگر بخاطر تو نبود من نمیتونستم اینجا کار کنم . اگر بخاطر تو نبود من نمیفهمیدم که میشه نگران آدم کشی حرفه ای بود که هرهفته یک ساعت روبروی من میشینه . اگر بخاطر تو نبود قصه های این آدمها انقدر واقعی نمیشدند اکر تو نبودی این آدمها دور بودند و عجیب .

واقعیت امر اینجاست که تو ادکلنت و هنوز تو داشبورد ماشینت میزاری و موهای من هنوز بلنده و جایی بین اتفاقی دیدنت ساعت ۴ صبح و بغل کردنت موهای من بوی تورو میگیره . واقعیت امر اینجاست که تو بی وقفه حرف میزنی و من فقط بغلت میکنم و تو هنوز نگاهم نمیکنی و من نگاهت و میکنم و تو میری و من هنوز از خودم میپرسم آیا دفعه دیگه ای هست برای دیدنت .

غم انگیزی ماجرا اینجاست که من مدتها پیش خاکت کردم .

2011-11-26T12:20:00.000-08:00

هر چی که فکر میکنم یادم نمیاد قبلا با بقیه راجب چی حرف میزدم. توی حیاط پشتی خونه مادرم نشستیم . اون قهوه اش و گذاشته روی میز و داره راجب قیمت خونه و خرید گوسفند و پول دادن به راننده های تریلی حرف میزنه و من به طرز معصومانه ای دارم سعی میکنم گوش کنم . ولی توی سرم یک صدا میاد .

چه کسی میخواهد من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد

من اگر ما نشوم تنهایم

تو اگر

قیمت گوسفند . یک گوسفند برای دوتا کامیون تازه خریده شده . گم کردم شاید مرزهام و . سر سختانه وایستادم که این من و تو ما بشه . با قیمت خونه و گوسفند و قهوه های صبحانه .

قهوه ام مزه آب زیپو میداد . راننده ها منتظرش بودند و مدرسه های این منطقه نسبت به قیمت خونه نسبتا خوبند .

2011-01-27T11:07:00.000-08:00

- ازدواج کرده بودم با ارگ . هفته اول بود. مدام مهمون میومد. میرم توی اتاق لباس عوض کنم میبینم که از تنم طنابی درست شده دورم پیچیده شده. قسمتی از تنمه . و من تنها به این فکر میکردم که چحجوری قایمش کنم.

دم عید بود سال تحویل ۱۳۹۰ ایران بودم توی یک دشت سبز . بعد دعای سال تحویل بلند توی گوشم بود.

- بیست و هفتم جنوری . با مشیر و یک عده آدم دیگه جایی بودم عروسی مشیر بود و یک هفته بعدش هم عروسی من بود .

2011-01-06T07:56:00.000-08:00

تو خونه تندیس بودیم . من و مامان و یک بچه نوزاد . واحد بغلی دست مستجر بود . یکی از توی خرابه اومده بود توی ساختمون و میخواست بچه رو بدوزده من و مامان جلوی اسانسور وایستاده بودیم و داد میکشیدیم و کمک میخواستیم . من بچه رو بغل میکنم از پله ها میرم پایین تو طبقه سوم انگار زندگی جریان داشت بچه ها نشسته بودند روی پله ها داشتند امتحان میدادند . رضا پسر همسایه بلند شد وایستاد اما جلو نیومد . دزده در رفت . من همه تتنم میلرزید رفتم دم خونه متسجر که آقا شما صدای التماس های ما رو میشنیدید؟ چرا نیومدین جلو . چرا هیچکی تو این ساختمون نیومد جلو .

برمیگردم توی خونه مامان تو آشپزخونه بود . تلفنش زنگ میخوره روش نوشته بود

Namesake

میدونستم مردیه که عاشقشه . جواب نداد . یارو به تلفن من زنگ زد . میخواستم جواب بدم بگم بیا . بیا الان لازمت داره .

خورشید

2010-12-30T19:55:00.001-08:00

خواب دیدم که ملت دارن روضه میخونن . بحث صلح اما حسنه و جنگ امام حسین . . روسری سفید سرم بود . تو یک گوشه ای نشسته بودی . کسی بهت گفت بیا راجب امام حسین حرف بزن . من به این فکر کردم که خدا کنه دهنت و باز نکنی که بفهمند چقدر جات اینجا نیست . از بین آدمها رد شدم نشستم ربروت . سرم و بغل کردی . گوشهام و گرفتی که نشنوم. دستهات و بردی زیر روسری سفید گذاشتی روی گوشهام . سرم و بغل کردی .

دیشب شب بدی بود . حرفهایی که شنیدم درد داشت . ولی بین این همه آدم چرا تو اومدی تو خواب من؟

2010-12-15T20:48:00.000-08:00

مادربزرگ من اصرار داشت که به موی بلند . هنوز هم داره . پنج شیش سالم که بود مامان کلاس آرایشگری میرفت و همیشه شاهکارهاش و روی سر من امتحان میکرد و در نتیجه موهام همیشه کوتاه بود . بزرگ تر که شدم بلندی مو شد قانون . عصر ها میخواستم برم توی حیاط میومدم میشستم روی زمین جلوی پای مامانی تا موهام و ببافه . از بالای سرم میبافت دمبالشم یک کش میبست . منم هیچوقت نفهمیدم که موهای ریز و چه جوری اونجوری گره میزنه بهم که باه همه آتیش سوزوندن های من باز نمیشه .

تو این سالها گاهی بلند بود گاهی کوتاه بود تا اخیرا که دیگه زیادی بلند شده اونقدر که بستنش سر درد میده و مدام مثل یک ابر گنده سیاه دورمه . دیروز توی مال یک خانومی و دیدم که موهاش و مدل بچگی های من بافته بود و امشب که دخترک زنگ زد داره میاد دنبالم دیدم بد نیست این کوپه وز و یک جوری ببافمش از بالا. نشستم روی زمین یک ده دقیقه ای بافتم باز کردم تا کشف کردم که مامانی چه جوری میبافته ( یا اون خانومه توی مال )‌. بعد دیدم خوب دنباله اش و چه کنم؟ به زور سنجاق چپوندمش زیر بافته ها . حالا کله ام باد هم کرده با موهایی که رفته زیر بافته . یک عدد هم گل آوردم زدم کنارش . توی آینه شبیه بچگی هام نشدم . شبیه این عروسهای جینگولی مستانی شد که خط چشمشون تا کنار گوشهاشون میره . سنجاق ها هم داشت به سرم فشار میداد و میگرن هم چیز مزخرفی است برای خودش . حالا شما حساب کنید موهای من قبل از این عملیات وز بود بعد از هفتاد دفعه بافتن و وز کردن تا به نتیجه برسه بعد هم تصمیم گرفتم که کلا بازش کنم و اصلا چه کاریه مویه جمع . جهنم هم که وزه . اگر کسی پرسید میگم همین الان از برق کشیدنم بیرون .

2010-12-14T01:52:00.000-08:00

قشنگ میتونم مجسم کنم . احتمالا اون روز لب مرز یارو نگاهت کرده . برجستگی گونه هات . برگشتگی لبهات . نرمی نگاهت . رگهای دستهات . بعد با خودش گفته این حیفه . حیفه بمیره .

وقتی که تن برهنه ات گم میشه لای لمس انگشتهای من . وقتی دستهام و میکشم روی زخمهای تنت . روی جای قصه های باقی مونده . ته دلم به یارو میگم مرسی .

حیف بود اگر میمردی .

حوصله ندارم اما اینا رو به خودت بگم .

2010-12-12T23:50:00.000-08:00

از یک جایی به بعد دیگه دلم برای تو تنگ نمیشد . سهم من نبودی و عزاداری کردن برای جنازه یک رابطه حدی داشت . سهم من نبودی و واقعیت از یک جایی به بعد عادت شد . اما هنوز هم دلم برای خودم تنگ میشه . برای خودی که دنیاش جایه خوبی بود . جایه مشخصی بود .

دیشب سرم روی دستهای مرد بود و چراغها خاموش و من به تنها چیزی که فکر میکردم این بود که کی میره که چرا این نفس بالا نمیاد . یک ساعت بعد وقتی که روی مبل نشسته بود و من روی زمین دراز کشیده بودم . بین حرفهاش یادت افتادم . بعد از تو شاید آدمی شبیه مرد آخرین کسی بود که فکر میکردم به زندگیم بیاد . حضورت چند لحظه ای بیشتر نبود . گم شدی تو قصه های مرد و دوباره پیدا شدی وقتی پرسید چرا . از این همه دیوار پرسید و جنازه یک رابطه که به دست من به قتل رسیده بود کنار من روی زمین دراز کشید .

صبح بعد از رفتنش بوی تنش رو از تنم شستم و از ملافه ها . بطری آبش رو دور انداختم . لباسهایی که از دیشب بوی عطر دود و چوب گرفته بود شستم . هیچ نشانه ای از مرد باقی نموند . انگار که هیچوقت اینجا نبوده . اما اون جنازه هنوز روی فرش جا مونده .

2010-12-10T22:46:00.000-08:00

من واقعیت قسمت خالی تخت رو باور کردم و قصد جنگ هم ندارم .

نیمه سمت چپ خالی است .

نیمه سمت چپ سالهاست که خالی است

نیمه سمت چپ شاید همیشه خالی بماند

بالشتهای اضافه ٫ عروسک گنده بی خاصیت ٫ پتوی برقی.... واقعیت را پاک نمیکنند .

نیمه سمت چپ خالی است .

2010-12-07T20:50:00.000-08:00

دلم میخواد یکی از این شبهایی که تمام چراغها رو از ساعت هفت خاموش میکنم میرم زیر دوتا پتو پنجره رو هم باز میکنم که سرد باشه . که سردم باشه . که یادم باشه که بیدارم و نمیشه خوابید . یکی از این شبهایی که قلبم چنان میزنه که تا ساعت یک دو نصفه شب هی بلند میشم یاد خودم بندازم که ببین زنده ای . که ببین قرار نیست بمیری که این سکته نیست . فقط یکی از این شبها . بغلم کنه دستهاش و بزاره روی قلبم بگه :‌
everything is gana be ok . You gana be fine.
یکی از همین شبهایی که من واسه خودم پیتی پارتی گرفتم . که بابا رو خوابوندن بیمارستان که رگهای قلبش و باز کنند . یکی از این همین شبها که من دارم باز شدن رگهای قلبش و مجسم میکنم و واسه خودم یواش گریه میکنم که من اونجا نیستم که من سالهاست که اونجا نیستم که زنش تنهاست که اگر اتفاقی بیوفته اون تنهاست . یکی از همین شبها اگر بیاد و بگه
Everything will be fine

میدونم که دروغ میگه .

2010-12-06T00:33:00.000-08:00

خیلی وقت بود که ندیده بودمش . خیلی وقت که دلم میخواست یک لیوان مارتینی بگیرم دستم و نگاهش کنم یا حتی دستهام و بکشم روی رگهای برجسته دستهاش . خیلی وقت بود که دلمم میخواست بغلم کنه که ببوسمش که اصلا کنارش دراز بکشم . الان چهارساله که تنها میخوابم . من از تنها خوابیدن بیزارم به طرز احمقانه ای باور دارم که اگر کسی کنارم باشه کابوس نمیبینم و واسه کسی مثل من که حداقل یک شب توی هفته از صدای جیغ خودم بیدار میشم این باور - باور مهمیه . با خودم حتی فکر کردم شاید یک مسواک هم توی کیفم بزارم . ساعت نه قرارمون بود . ساعت ۶ نشسته بودم روی تخت داشتم به این فکر میکردم که چی رو با چی بپوشم قبل از اینکه برم زیر دوش که تلفنم زنگ زد. بلیط کنسرت داشتند - دخترکی که قرار بوده بچه رو نگه داره کنسل کرده نشسته اند دارند غصه میخورند . یک ربع بعد به جای اینکه زیر دوش باشم چهار زانو نشسته بودم روی مبل داشتم برای پسرک گلابی خورد میکردم و راجب بچه فیلهای توی مستند حرف میزدیم . ساعت نه شب به جای اینکه شلوار مشکی تنگ با بلوز نازک زیر بارونی تنم باشه داشتیم سر اینکه مسواک بزنه بحث میکردیم. ساعت ده و نیم شب به جای اینکه مارتینی دستم باشه داشتم کتاب میخوندم که صدای گریه اش اومد . بیرون رعد و برق شده بود و از خواب پریده بود و ترسیده بود . رفتم کنارش دراز کشیدم خودش و جمع کرد توی بغلم ٫ و من حاضر نبودم هیچ جای دیگه ای از دنیا توی هیچ تخت دیگه ای باشم . بیرون بارون میومد . صدای بارون با صدای نفسهای بچه ای که همه زندگیه .

2010-12-04T11:35:00.000-08:00

قبول تقصیر من بود . حقت نبود که یک شب تا صبح تا حرف بزنم که تصویری رو جلوت بزارم که برای من واقعی بود . اصلا من دیگه برای هیچ کس قصه نمیگم . آخرین تلاشم بود . من خودخواه فکر کردم که باید بگم . ترسیده بودم . قرار بود جمعه اش مثل یک گاو خوشگل بشینم توی یک مهمونی لبخند بزنم برای مردهای دم بخت و غر هم نزنم . ترسیده بودم که اگر امشب صبح شه که اگر امشب صبح شه که وقتی بلند شیم از تخت و بریم پی زندگیمون همه چیز تمام میشه .

تو راست میگفتی . خیلی خونسرد نشستی روی تخت گفتی مادر من و دیدی ؟ گفتی مادر من کنار مادر تو اصلا ممکنه ؟ من گفتم مهم نیست . گفتی پشیمون میشی گفتی چند سال بعد حس میکنی من جوونیتو گرفتم فکر میکنی که حیف شدی . تو حرف زدی من نشستم روی زمین روی فرش آبی کرمان . تو حرف زدی من گریه کردم . تو خونسرد بودی و معقول . حرفت هم درست .

من داشتم توی این شهر زندگی میکردم تو اما تو ذهنت برگشته بودی اون سر دنیا جایی که بدنیا اومده بودی . طبق قانون این شهر من تو باهم زندگی میساختیم و مهم نیست که این چند سال چه بر تو گذشته و مهم نیست که پدر تو زبون پدر من و نمیفهمه و مادر تو رو نمیشه کنار مادر من گذاشت . طبق قانون این شهر من و تو دوتا آدمیم جدا از خانواده هامون که میتونیم زندگی بسازیم و مهم نیست تحصیلات و خانه و خانواده مون باهم فرق میکنند .

طبق قانونهای تو من یک زنم و به حکم زن بودنم تو باید همیشه مواظبم باشی و تو باید کار کنی تو باید همه چیز و درست کنی . طبق واقعیت تو نمیتونی اما من میتونم . طبق قوانین تو این یعنی مرگ پس قصه ای در کار نیست . پس حرف من درست نیست .

اون شب من آخرین تلاشم و کردم اما فکرش و هم نمیکردم که یک شب چند ماه بعد بیای بگی که من شکستمت . من اخرین تلاشم و کردم و بعد گذشتم . خودخواهی بود . اما من همیشه بیشترین تلاشم و درست قبل از اینکه کاملا ببرم میکنم . اون شب صبح شد . تو رفتی و من قبول کردم که تمام شد . گریه هامو هم کرده بودم . من اما فکر نمیکردم که حرفهای اون شب برای تو بشه بغض بشه درد . هیچوقت بنظرم اونقدر شکننده نبودی مرد .

تقصیر من بود تو راست میگی

نامه ای که هیچوقت به مقصد نمیرسه

2010-12-04T00:55:00.000-08:00

هستی. تو صورت تک تک دختر بچه های این شهر . تو موهای بافته شون . تو چین دامنهای پرنسسوارشون. توی کتابهایی که دور تخت پخشه . این آخریه نویسنده اش زنیه که از وقتی فهمیده حامله است نویسنده شده . نمیجنگم برای بودنت . میدونم که هرچی زمان بگذره سخت تر میشه . میدونم که حتی تا الان هم دیره . میدونم که گاهی تیر میکشی توی تنم . که باشی . اما نمیتونم . خرج داری دختر جان . منم که دانشجو با کاره نیمه وقت . دلت و هم بی خود صابون نزن . من آدم اتفاقی حامله شدن نیستم . آدم برای اینکه اتفاقی حامله بشه باید توی یک لحظه از همه چی بگذره باید نترسه . من آدمش نیستم . شاید اگر آدمش و داشتم فرق میکرد . اما الان تو شرایط من تنها نوعش مست کردن توی یک باره . هی زمان میگذره و من بیشتر میترسم و بیشتر میرم تو خودم که تو هرگز نخواهی اومد و این همه حرف و به کی بگم پس؟

یک لیست بلند بالا دارم برات . یک لیست پر از نصیحت . مثلا هرگونه تجربه ای رو با مواد مخدر بزار وقتی بیست و پنج سالت شد بعد بکن . حتما عاشق شو اما ازدواج نکن تا وقتی بیست و شش هفت سالت نشده . اما عاشق شو تا تهش هم برو . اگر شبیه من شدی با موهای تیره موهات و رنگ نکن اگر به من رفته باشی که رنگ نمیگیره در غیر این صورت یادت باشه که موهات هیچوقت بلوند نخواهد شد همیشه فقط یک نوع بدی از نارنجی میمونه . وقتی بزرگ شدی برای خودت لباس خواب بخر . لباس خوابهای تور . شبهایی که دلت گرفته لباس خواب تور قرمز بپوش باور کن حالت بهتر میشه . توقع نداشته باش مردها بیشتر مرد باشن تا آدمیزاد . همونجوری که هستن نگاهشون کن گاهی خیلی زیادی شکننده ان . هر کاری رو هر آدمی رو تا تهش برو نه تا ته تهش . تا ته خودت . تا جایی که وقتی سی سال بعد یادش افتادی چیزی توی دلت تکون نخوره .

شاید قراره تو بشی حسرت من که تا سی سال دیگه هی توی دلم تکون بخری.

2010-11-30T14:30:00.000-08:00

خوب این بچه از اول یک مقدار زیادی فمینین بود . مثل بقیه پسر بچه ها نبود . عاشق لاک قرمز بود و رژ لب از همون موقع هم که راه افتاده بود میرفت میومد میگفت : ا وانت تو بی د بست بلارینا اورررررر. خوب بچه با بابای آخر ایرانی نمیشد بهش گفت که پسر جان نمیشه بابات رضایت نمیده بزاریمت کلاس باله . بعد که مدرسه شروع شد من گیر داده بودم به کلاس بعد از مدرسه . به ورزش. هی میگفت شماها نمیفهمید من اصلا توپ میبینم حالم بد میشه . گفتیم کاراته . گفت من بگیرم یکی و بزنم؟ نه من میخوام برم کلاس باله . توی شش ماه اخیر هم من و کچل کرد که من میخوام برم کلاس باله . بماند با چه مصیبتی کلاسی یافتم که پسرونه باشه که این تنها پسر جمع نباشه بعد با چه سیاستی باباش و راضی کردم که فکر کنه ایده از خودش بوده . بعد از این همه بدبختی برگشته میگه من کی گفتم میخوام برم کلاس رقص؟ شاید تور الینها بردند و جات یکی و گذاشتند . گفتم نه . گفت شاید من یک چیزی خورده تو سرم یادم نمیاد گفتم . گفتم خوب سرت و محکمتر میکوبم به یک جا یادت بیاد . (‌حرصم گرفته بود آخه )‌میخنده میگه نه خوب بقیه اش پاک میشه . میگم که شاید تو فقط تنبلی چون میدونستی بابات راضی نمیشه میگفتی میخوام برم کلاس رقص بعد جواب میده من الان دارم نقاشی میکنم نمیتونم باهات حرف بزنم . گفتم باشه حرف نزن از امروز هفته ای دوروز میری باله روسی .

2010-11-28T21:17:00.000-08:00

هیچ چیز سر جای خودش نیست . حتی من . کاغذ شکلات روی تخت جمع نشده کنار کتابیه که همین الان تموم کردم . خودم با ربدوشام نشستم دارم به این فکر میکنم که باید بلند شم که منتظرمن و باید بلند شم . سه شنبه مصاحبه دارم برای مدرسه . به خودم گفتم اگر قبول نشم میزارم میرم ایران . در واقع میگم که دارم میرم ایران اما یک مدتیش و میرم ارمنستان یا حتی روسیه . بابا رو هم میبینم . مدت مدیدی است که ازش خبری نیست . دلم تجریش میخواد و تهران یخ زده . گفتم که هیچ چیز سر جای خودش نیست . من الان باید یک کت شلوار یا کت دامن و بدم اتوشویی برای سه شنبه صبح بعد نشستم اینجا نقشه قبول نشدنم و میکشم .

این چندروز مدام به این فکر میکنم که اگر من این مدلی ازدواج کنم . این مدلی سنتی با خود توی آینه ام چه کار کنم؟ بهش چی بگم؟ اصلا قرار من با خودم این نبود . قرار بود عاشق بشم دوباره قرار بود که زیر بار تعهد نرم اگر بخاطرش نفسم تو سینه بند نمیاد . اصلا قرار بود که عاشق چشمهاش بشم توی یک جای شلوغ بعد لمس دستهاش بعد هم یک خاکی به سرم بریزم که مادرش و چه جوری کنار مادرم بزارم . قرار من با خودم اینجوری نبود . حالا هم خبری نیست شاید قبول نشدم رفتم ایران یک پنج شش ماهی دست از سر من برداشتن .

2010-11-28T00:47:00.000-08:00

کاش دلم چیزی نمیخواست .

2010-11-27T11:29:00.000-08:00

اینا هیچکدوم نمیفهمن . هیچکدومشون . دیشب وقتی داشتم توی اتاقی که کم کم داره شبیه یک سطل آشغال گنده میشه دنبال جوراب شلواری میگشتم که برم مهمونی ایرانی که مثل یک گاو خوشگل که بین گوشهاش یک دونه گل قرمز گذاشتند لبخند بزنم برای آقایونی که دعوتشون کرده بودند تا مثل گاوهای خوشگل لبخند بزنند برامون . که زنگ زد بگه که فکر میکنه من خیلی آدم پلیری هستم . خنده ام گرفته بود . اینا هیچکدوم نمیفهمند . امروز صبح توی تخت بودم که زنگ زد بگه من الان دارم دنبال کلیدهام میگردم که بیام دنبالت . منم قطع کردم . نه واسه اینکه آدم خیلی پلیری هستم فقط واسه اینکه آدمها گاهی زبون آدمیزاد و از پای تلفن نمیفهمند . واسه اینکه وقتی میگی من تازه بیدار شدم و هنوز مسواک هم نزدم اسمش عشوه اومدن نیست . اصلا من نمیفهمم من دقیقا کجای زندگیم تبدیل شدم به یک گونی سیب زمینی؟ که هر کی زنگ زد میخواست من همونجا وایستم تا بیاد دنبالم؟
اینا هیچکدوم نمیفهمند که من بازی در نمیارم . نه برای اینها نه برای اون آقایون کت شلواری که بشقابهای کشک بادمجونشون و دستشون میگیرن و زیر چشمی نگاهت میکنند و بعد صاحبخونه رو باهات میفرستن بیرون که ببینند تو پسندیدیشون یا نه . اینا هیچکدوم نمیفهمند که بازی نیست . نخواستنه . که عشوه نیست ؛(نه )‌گفتنه .

2010-11-22T23:25:00.000-08:00

هی میرم کلاس یوگا . هی میرم نفس بکشم که نفسهام بچرخه تو تنم که اینر گادسم بیاد بالا . هی میرم کلاس یوگا بعد هی به تخمکهام فکر میکنم به اینکه این نفسی که میکشم میپیچه توی رحمم و بعد لابد یک چیزی میشه . بعد میام بیرون یک بسته گنده شکلات میخورم و به وجدانم که غر میزنه که چرا دو هفته است به جای اینکه مثل آدم ورزش کنی هی رو زمین غلت میزنی میگم خفه شو چون من الان لازم دارم نفس بکشم و شکلات بخورم.
همکلاسیم یک زن چینی هم سنه منه . دختر داره . دخترش سی پونده . کمرش درد میکنه چون دخترش و مدام بلند میکنه . من کمرم درد نمیکنه عوضش از میگرن به خودم میپیچم . دوازده ساعته که دارم به خودم میپیچم . میریم توی رخت کن . با بچه میره توی جکوزی . من به صورتم ماسک میزنم و یواشکی نگاهشون میکنم . دخترک روی پله ها نشسته و از ته دل میخنده و دست پا میزنه . من نفس میکشم . نفسم به تخمکهام نمیرسه . دستم و میکشم روی دلم . دل من شهر بچه های مرده است . دلم شکلات میخواد .
من موهام و خشک میکنم . اون بچه اش رو . من جوراب شلواریم و میکشم بالا . بچه با دستهای کپلش روی شکمش کرم میزنه . تو دلم میگم بچه جان خدا کنه که همیشه شکمت انقدر شاد باشه . اون با بچه اش میره خونه . من میرم سر کار .

2010-11-22T20:51:00.000-08:00

ساعت ده و نیم شب ساعت خوبیه وقتی منتظر معجزه نباشی.

2010-11-20T02:16:00.000-08:00

ستون فقرات من وجود داره . من این و میدونم . معلم یوگا اما میخواد این واقعیت ساده رو بزنه زیرش. خوب من هم روم نمیشه بهش بگم که جیگر بنده ایرانیم این یعنی یک عمر چهار زانو نشستم واسه همین زانوهام میرسه به زمین . بعد شما توالت ایرانی دیدین تاحالا؟ نه دیگه ندیدی دیگه . اون چیزی که حضرت عالی فکر میکنید بالانس داشتن در واقع فقط و فقط تجربه تو چاه نیوفتادن . خوب عزیزه من خانوم من تا اینجاشو من اگر به هر سازی شما زدی رقصیدم هیچ ربطی به نرمی بدن نداشته فقط از سر تجربه بوده . حالا شما هی پاهای من و رو هوا گره بزن .

ستون فقرات من وجود داره . یا حداقل تا پنجشبنه پیش که سر جاش بود . از پنجشنبه تا الان رو نمیدونم .

2010-11-16T18:46:00.001-08:00

دیگه هیچی و نمیشمرم . نه تعداد تخمکهام و . نه تعداد کالریهایی که میخورم و نه تعداد کالریهایی که میسوزونم . حساب بانکیم و چک نمیکنم . ساعتهای کاریم و نمینویسم . اصلا هیچی و نمیشمرم . صبحها که ساعت میزارم ساعتی که وقت دارم بخوابم و نمیشمرم . اصلا نمیخوام بشمرم . هیچی و اصلا روزها رو هم نمیشمرم . چند روز به پنجشنبه / چند روز به جمعه .

ولی بوسهامون رو میشمرم . با دقت. با وسواس.

2010-11-15T02:06:00.000-08:00

لی لی قلبم درد میکنه .
امشب با کفشهای پاشنه بلند و پیرهن و اون هم با کت و شلوار رفتیم دیزنی لند . نپرس چرا . منم نمیدونم چرا . گفت میخواد زیر آتیش بازی ها ببوستم . لی لی اونجا پر از بچه بود . بچه های کپل غر غرو که خسته بودند از بس از صبح چرخیده بودند تا اون موقع شب . من سردم بود .
آتیش بازیها صدای موشکباران میداد . مرد اما اون موقع اصلا ایران نبود که بفهمه من چرا یک متر و نیم میپرم از جام . قبل از شروع آتیش بازی شروع کرد به حرف زدن . لی لی هی حرف زد . حرفهای عجیب غریب زد . از زندگیش گفت . لی لی من قلبم وایستاد .
شب اومدم خونه زنگ زدم به یک دوست . حرفهای مرد و گفتم . گفت چرا آدمهای زندگی تو این مدلین . گفت تو چرا آدمهات همه شکسته اند . راست میگفت من هیچکس دیگه ای رو نمیشناسم که همه مردهای زندگیش انقدر شکسته باشند . انقدر تجربه های عجیب غریب داشته باشند . گفت تو زیادی مهربونی . میشینی اونجا با لبخندت با نگاهت همه شکسته هاشون و میارن برای تو میچینند روبروت که بندشون بزنی .
لی لی قلبم درد میکنه .
وقتی داشتم کفشهام و میپوشیدم به این فکر میکردم که خدا کنه این یکی آدمی باشه مثل همه . معمولی . که من ته چاهم که نمیکش که الان نمیکشم . الان تیکه های شکسته یکی دستهام و میبره .
لی لی امشب کنار اون رودخونه یک زن و مرد هم و بغل کرده بودند که شبیه بقیه نبودند . شلوار جین و کتونی پاشون نبود . انگار اومده بودند عروسی باباشون . امشب خیلی از اون زن و مردهایه کالسکه به دست نگاه حسرت ناک به ما مینداختن . به منی که با مردی بودم که در و برای تمام زنها و بچه ها باز نگه میداشت .
لی لی
من تا حالا انقدر خورده شیشه ندیده بودم
لی لی نکنه عاشق این همه خورده شیشه رنگی شم؟ . .

2010-11-08T02:27:00.000-08:00

جدیدا زیاد قصه میگم . حال روز همه خوب نیست . مثلا یک شب تا صبح با صدای سه تار علیزاده برای مرد قصه گفتم . که ازدواج میکنه و سه تا بچه خواهد داشت . دوتای اولشون پسرن و پسرها از دیوار راست بالا میرند . براش از راه رفتنشون گفتم و فوتبال بازی کردنشون و تینیجر شدنشون و اینکه یادشون میده چجوری ریش بزنند و از کلید ماشینی که زیر بالشتش خواهد گذاشت . و زنی که دوستش داره و دوستش خواهد داشت تو تمام سالهایی که پیش روشونه . مواظب بودم که تو تمام طول قصه جمع نبندم پای خودم و نکشم وسط ولی همه آرزوهای ریز و درشت خودم و چپوندم توی قصه . از دخترکی که همیشه اصرار داره پیراهنهای پفی بپوشه تا بچه های دوقولو و خونه ای که حیاطش پر باشه از اسباب بازی های که این ور و اونور ریختن .

همین چند دقیقه پیش داشتم به یک دوستی میگفتم که بیا با ماشین بریم مکزیک همین فردا صبح . سر راه من همه طلاهام و میفروشم توهم همه پول نقدت و بردار و بریم . از مکزیک میریم کلمبیا بعد پرو بعد آرزانتین بعد با قایق میریم جزیره های فاکلند که تو نقشه امشب کشفشون کردم و همونجا میمونیم . دیگه هم بر نمیگردیم .

جدیدا زیاد قصه میگم . حال روزم خوب نیست .

2010-11-03T02:04:00.001-07:00

عاشق شدی . من تازه ۱۶ سالم شده بود .

سه سال بعد من هم عاشق شدم .

هم خونه شدیم .

همه کس و کار هم بودیم .

سه سال بعد جدا شدیم .

سه سال بعدتر روبروم نشستی میگی میخوای ازدواج کنی و من با تمام صورتم لبخند میزنم و از ته دلم برات آرزوی خوشبختی میکنم . مجسمت میکنم که بچه دار شی .

نه سال پیش من حتی به خواب هم نمیدیدم که اینجا باشیم .

سه سال پیش وقتی گریه هام بند نمیومد فکر نمی کردم که یک روزی اینجا باشیم .

2010-10-31T21:22:00.000-07:00

من یک مهاجرم . مهاجری که مهاجرت نسبتا راحتی داشت . من هیچوقت ایران کنکور ندادم . با حراست دانشگاه درگیر نشدم . کسی به من بخاطر پوششم توهین نکرده . تو خیابون نترسیدم توی تاکسی دست کاری نشدم (‌کمتر از بقیه بهرحال تا ۱۵ سالگی بیشتر ایران نبودم)‌ نگران ازدواج کردن و درگیری های ازدواج تو اون جامعه بخصوص نبودم .

من یک مهاجرم . از مرز غیر قانونی رد نشدم . هیچوقت ترکیه نرفتم . همیشه اجازه کار و اقامت داشتم . هروقت خواستم ایران رفتم . پناهنده سیاسی نبودم . عشقم و ایران جا نزاشتم . مجبور نبودم خرج یک خانواده رو بدم . اینجا تنها نبودم . دل تنگ قرمه سبزی و خونه مادربزرگ و جمع خانواده نبودم .

من یک مهاجر از خاور میانه ام . روز یازده سپتامبر من مدرسه بودم . تو حیاط مدرسه پسرهای سفید پوست نجیب و که مهاجر افغانی بود که تازه از پاکستان اومده بود رو کتک زدند . پدر نجیب روزنامه نگار بود . پسرش و دخترهاش از فردا دیگه به اون مدرسه نیومدند . الان سالهاست من و آدمهایی شبیه من هدف رسانه های امریکایین . انقدر طولانی شده که خیلیهامون عادت کردیم به یکسری بدجنسیها به یکسری نژادپرستیها .

چند هفته پیش توی شهرما یک سری مرد ارمنی رو که کلاه گنده ای سر شرکت بیمه دولتی گذاشته بودند دستگیر کردند . پول رفته پول گنده ای بود . رادیو تلویزیونها فقط راجب ارمنی بودن مجرمین حرف زدند و کسی نپرسید که مگه میشه صد و خورده ای آدم یک همچین کلاهبرداری رو بکنند و همشون هم از یک کشور باشن؟ یعنی هیچکسی از توی سیستم با اینها همکاری نکرده بود؟

سوال دیگه اینجاست که ارامنه به ما شبیه اند . الان چند ماهی هست تنفر از مسلمانها کم شده الان مدتیه که میشه یکم راحت تر نفس کشید . بعد دقیقا الان یک نژاد دیگه ای رو دارن هدف قرار میدند که شبیه نژاد قبلیه .

همه اینها رو گفتم که این و بگم . چند شب پیش من و مرد توی یک رستوران ایرانی بودم . گارسون ایرانی رستوران رسما به مرد بی احترامی میکرد . دفعه اولی نبود که تو محیط ایرانی وقتی که باهمیم مردهای ایرانی مرد رو هدف قرار میدند ولی اون شب فرق میکرد. وقتی اومدیم بیرون توی پارکینگ مرد رفت از توی ماشین چیزی بیاره من منتظر بودم یک ماشین پر از پسر بچه های ایرانی به سمتم اومدند مرد رو ندیدند وقتی که نزدیک تر شدند مرد کنارم ایستاد و پسرکها فحش خواهر و مادر ی بود که میدادند. من به روی خودم نیاوردم و امید وار بودم این وسط کلمه مشترکی بین فارسی و ارمنی نباشه .

من یک مهاجرم . یک مهاجری که بیشترین میزان نژادپرستی تو چند ماه اخیر بین مردم خودش دیده .اون شب احساس زن سفید پوستی رو داشتم که تو زمان جدایی سفیدها و سیاهها تو جنوب امریکا عاشق مردی سیاه پوست شده .

من یک زنم . زنی که هیچوقت بهش نگفتند به حکم زن بودن ارثیه پدری مردهای ایرانی حساب میشه .

2010-10-13T17:12:00.000-07:00

دست و پای بی خود میزنی . بال بال میزنی. خسته میشی . بعد فکر میکنی که زنها میتونند معجزه کنند . پنج یا شش نفر و ردیف میکنی هر شب هفته پیش یکیشون میخوابی . دو سه هفته اول خوبه . بعد اونا خسته میشن سوال میکنند به پرو پات میپیچنند . خسته میشی و کلافه یا میای که بیا به دادم برس بهم بزنم یا یک جوری خستگی و رو سر من خالی میکنی . بعد پدرت میاد و میری تو خودت . حالت خراب میشه . دنیات جای بدی میشه . دنبال کار میگردی . چیزی پیدا نمیکنی . باز حس میکنی که زندگیت از دست رفت عصبانی تر میشی و تلخ تر . یک ذره که بهتر شدی باز هم فکر میکنی که زنها میتونند معجزه کنند و دوباره دخترکها رو به صف میکشی .

وسط این دایره یک مدتی عصبانی شدم . یک مدتی گریه کردم . یک مدتی عاشقی کردم . یک مدتی قبول کردم . الان ولی فاصله ام و حفظ میکنم خصوصا وقتی میرسی به مرحله معجزه زنانگی . عزیزی . نمیشه دوست نداشت . نمیشه ولت کرد به امان خدا .

بهت گفتم بیا جمعه بریم دانشگاه کلاس بردار. نگفتم که باکسی میرم بیرون تازگیها . گفتم که باهات میام تا این دفعه همه کاغذ بازی ها تمام شه . نگفتم که دلم دیگه تنت و نمیخواد . گفتم که انتخاب نداری باید از یک جا شروع کرد . نگفتم وقتی آدمها از اون جایی میان که تو اومدی باید کمک بگیرن . من قول دادم که چیزی نپرسم . دلم میخواست که میتونستم معجزه کنم . که آرومت کنم . کاش دردهامون برای هم انقدر واضح و روشن نبود. شاید اونجوری باور میکردیم که میشه معجزه کرد .

2010-10-07T23:46:00.000-07:00

اتاقم هنوز بهم ریخته است . کسی خونه نیست . پنجشنبه شبه . احساس میکنم که چیزی توم باقی نمونده . تلفن و قطع میکنم به این فکر میکنم که یک روزی عاشقش بودم یک روزی باهم تو تمام طلا فروشی های تجریش سر انگشترها خندیدیم یک روزی هم خونه بودیم هر شب کنار هم میخوابیدیم . حوله هامون و کنار هم تا میکردیم یا پرت میکردیم زمین . تلفن و قطع میکنم و هیچ حسی ندارم . جلوی آینه وای میستم دستمال گردنم و باز میکنم . کارت شناساییم و از گردنم در میارم . سنجاقهای موهامو میکشم بیرون . بافته ها از روی سرم باز میشین میغلتن روی شونه هام . صدای تلفنم در میاد . مرد مریضه . سه هفته است هم دیگر و ندیدیم . حرفی از دلتنگی نمیزنه . من هم چیزی نمیگم . موهام به اندازه تک تک سنجاق سرهای توش پف کرده انگار تمام روز منتظر این لحظه بود که جهش سعودی داشته باشه یک چیزی توم مرده . این و میتونم توی آینه ببینم . مدتهاست که دست از سر تعداد تخمکهام و در صد بارداری برداشتم . دلم میخواست که این عاشقی ادامه پیدا میکرد . دلم میخواست که همچنان میخواستمش دلم میخواست که آروم توی انگشتهاش وا میدادم که می ایستادم و بعد باور میکردم که ببین همه این حرفها همه این روزها فقط به خاطر همین یک لحظه ارزشش و داشت . امروز حمیرا یک پسر زایید . سر مراسم نامزدیش بود وقتی به من گفتن سهم من این نیست؟ آره فکر کنم . مهم هم نیست . این چیزی که مرده هم چیز بدی نیست . انگار که با یک طناب وصل بودم به آدمها به زندگیهاشون به مردهای زندگیم به عاشق شدن به هوس داشتن به بچه خواستن به درس خوندن به آرزو داشتن به امید داشتن . طنابه نیست . من شناور موندم بین چیزی که هیچ چیز نیست . مدام هم دور تر میشم . انگار که روی یک تخته پاره تو شب تاریک تو دریا باشم و هی از اسکله دور شم . از صدای ملت . از هیاهو. از نور . از چرخ و فلک . از صدای خنده . سردمه .

2010-10-05T19:56:00.000-07:00

بیرون بارون میاد . میرم دم سینک که دستهام و برای بار پنجم بشورم . دستهام زخمه . دیگه یادم میره که کجاش به کجا گرفته ولی هرباری که میگیرم زیر آب گرم جای تازه ای میسوزه . بیرون بارون میاد از اینجا میتونم سر یک عالمه ساختمون و ببینم و یک کلیسای قدیمی . چندتا پرنده از سر گنبد کلیسا میپرند . دلم میخواد که خودم و از پنجره پرت کنم بیرون . همونطور که آب بازه که آب گرم میریزه توی سینک یکهو دلم می خواد فقط بپرم بیرون . آب و میبندم . از خودم میپرسم عزیزم باید ببرمت دکتر؟ بعد خنده ام میگیره از این جدا کردن بخش بیمار از بخش از بالغ . دورو روم شلوغه . وسوسه پریدنه زیاده . هروقت که حالم از حد خیلی خراب میرسه به روی آب به حدی که از تخت میشه اومد بیرون دو سه روز اولش وسوسه پریدن خیلی پرنگه . هنوز داره بارون میاد . بقیه روز فکر نمیکنم . حرکت دستهام کافیه . امتحان میدم . شیرینی میپزم . دستهام و میشورم . دور ناخونها لای انگشتها . تاریک شده . از هیچ گنبدی هیچ پرنده ای نمیپره . نه من دکتر برو نیستم . حداقل الان . بهتر میشه .

2010-10-03T01:23:00.000-07:00

ساعت یک و نیم شب شنبه است . شبهای شنبه من و برادره خونه تنهاییم . شبهای شنبه دوستهاش با دوست دخترهاشون میان اینجا . من این و از ماشینهای دم در میفهمم یا دیدن یکی از دخترها توی آشپزخونه اگر گذرم به توی خونه بیوفته . شنبه ها اصولا تو اینجا بودی . الان هم مسواک آبیت کنار مسواک صورتی منه . (‌چقدر حال بهم زن تیپیکال)‌یک عدد شورت راه راه سورمه ایت هم توی کشوی لباس زیرهای من تا شده . شبها که تو اینجا بودی لباسها روی صندلی نبود. تو کمد تا شده بود . الان تا سقف لباس رو زمینه . کنار در ورودی که از اتاق من به بیرون خونه باز میشه هم هیچوقت کفش نبود . الان چهار جفت کفش رنگ وارنگ ولو رو زمینن . شنبه هایی که تو اینجا بودی من روی لباس خواب تور بنفش چیزی نمیپوشدم . الان لباس خوابه از لج تنمه وگرنه آدم تو اتاقی که تنهاست تا سقف هم لباس رو زمینشه حالا لباس خواب تورموری نپوشه همچین چیزی نمیشه. روش هم ژاکت پوشیدم انگار که مجبورم تازه جوراب . درس دارم . باید لباسها رو از دور میز پرت کنم دور تخت که برم بشینم پشت میز که رو کارتهای احمقانه سفید درجه های حرارتی که توش گلوتنها ملق میزنند بنویسم که یادم بمونه . عوضش کسی نمیاد از من بپرسه که شنبه هفته پیش ساعت یک و نیم بعد از ظهر زیر درخت توی رستوران که تو بلوز نارنجی تنت بود و رنگش رفته بود توی چشمهات و شده بود سبزی که به طلایی میزنه ما داشتیم راجب چی حرف میزدیم . اما ملق زدن گلوتن ها مهمه . منم عجب آدم حال بهم زنی هستم ها . یعنی در حد دخترهای چهارده ساله که میرن امام زاده صالح نذر گندم میکنند که دوست پسره زنگ بزنه . اه اه اه اه اه . ساعت یک و نیم شبه . منم هیچ حال خوبی ندارم . تو قرار نیست که هیچ شنبه ای اینجا باشی . بعد خوب آقا درد داره . یعنی وقتی تو اوج خواستن خود احمقت میزنی همه چیز و بهم میپاشی بعد با لباس خواب میشینی روی مبل به این فکر میکنی که کاش پاشه بیاد . بعد تو دنیای واقعی که کسی نمیاد یک دفعه بی خبر دم پنجره اتاق خوابت . نهایتش یک دونه تکست میزنند . وای من حتی چهارده سالگیم هم انقدر حال بهم زن نبودم .

2010-09-28T09:03:00.001-07:00

برو . داره دردم میاد . دارم تبدیل میشم به چیزی که ازش بیزارم . میای . با یک کیسه گنده خیال پردازی. میای و برای منی که سالهاست تکلیف خودش و با ازدواج و مردها روشن کرده عکسی میکشی که مال من نیست و هوس انگیزه . میای و حرف از زندگی میزنی که توش من و تو شریکیم و پسر بچه ای که اسم پدربزرگت و داره و من تکلیف مشخصم به باد فنا میره . میای و من تا چندین روز بعد از نبودنت هنوز توی چشمهاتم . گم میشم تو طوسی بودنشون و سایه بلوز زرد رنگت که میکشتشون تا غروب . میری و من زندگیم ادامه داره همه آدمهای زندگیم هم هستند . دیت میرم . مهمونی میرم . و تو تمام اون لحظه ها چشمهای تورو دارم با خودم میبرم . هفته شروع میشه و من تو بریکهای کوتاه مدتم نگرانت میشم به این فکرمیکنم که کاش امروز یک سر بری دانشگاه که کی از خواب پاشدی که یادم باشه برات دکتر فلان چیز پیدا کنم . بعد تو نیستی نمیخوای که باشی درها همه بسته است . میفهمم نبودنت و اما دردم میاد . نیستی و من میخوام محکم تر چنگ بزنم . ولی نمیزنم یاد خودم میندازم اون تصویر و تبدیل شدن به چیزی که ازش وحشت دارم . عاشقی کردنهای یک طرفه . عاشقی کردنهای زوری. برو .تو سهم من نیستی . تو مال من نیستی . من راحتم با آدمهام . با آدمهای نیمه وقتی که دلم نمیخواد تمام وقت شن . با مردهایی که مرد من نیستن و کسی قرار نیست عاشقشون بشه . برو . کی گفته فهمیدن یکی همه چی و اسون تر میکنه؟ کجاش آسونه این مزخرفی که من و تو توشیم؟ من تصویر دونفره نمیخوام من پسر بچه ای با چشمهای تو نمیخوام من نمیخوام که دستهات و دور تنم بپیچی و بگی که عاشق زنانگیم شدی وقتی که پره های سیب و روی بشقاب میچیدم . من نمیخوام این همه خاطره ای که هی بهش اضافه میشه . همینهارو میخوام چی کار کنم؟ من نمیخوام تبدیل بشی به اون آدمم. تحمل بودن و نبودن و ندارم . برو . گذشته از من این مسخره بازی ها .این از خود گذشتنهای بی خودی . این همه فهمیدن طرف . نمیخوام . من مدتهاست که هیچ تصویر دو نفره ای و نمیخوام و این خواستن تازه رو هم نمیخوام . برو .

2010-09-15T10:40:00.000-07:00

من عاشق این خونه شدم . اولین آپارتمان یک خوابه ای بود که فقط و فقط مال من بود. کسی به جز من قرار نبود نظری داشته باشه . عاشق شومینه اش شدم با اینکه الکی بود و هیچوقت هم بخاری توش و روشن نکردم. عاشق بالکنش با درخت لب پنجره . وقتی عاشق این خونه شدم فکر نمیکردم که یک سال و یک ماه بعد اینجایی باشم که الان هستم . فکرش و هم نمیکردم که توی این چندتا دیوار لب این پنجره توی این بالکن این همه بهم خوش بگذره . این همه گریه کنم . این همه پیپر بنویسم . چرا فکر این یکی و کرده بودم .
خیلی شبها تا صبح کیک پختم برای اینکه درس نخونم بعد کلی آدم و دعوت کردم که بیان بشینن این همه کیک شکلاتی و پای سیب و بخورن . خیلی مهمونی دادم . روی مبلهای کرم رنگ توی سالن خیلیها نشستن . خیلیها بجز من خاطره های خوب نفس بر توی این چهار دیواری داشتن.
توی این خونه بود که از زیر سایه مردی که سالها هم خونه ام بود اومدم بیرون . لا به لای همین دیوارها از زنی که عاشقش بود انقدر دور شدم که دیروز وقتی از زیر تخت عکس دونفرمون رو روی سی و سه پل پیدا کردم خنده ام گرفت . با خنده به مرد گفتم ببین ببین میخوای ببینی با روسری چه ریختیم . اونم اصلا سرش و نیاورد بالا و گفت مگه نگفتم برو بیرون بزار تخت و باز کنم . اخم هم کرد.
همین چند دقیقه پیش داشتم زیر سینک آشپزخونه رو تمیز میکردم که دوتا بطری کنیاک پیدا کردم . یکیشو مردی آورده بود که بگه به سلامتی این رابطه . اون رابطه تو این مدت تبدیل شد به یکی عزیز ترین دوستیها .
آدمهای زندگیم تو این خونه عوض شدن . دیروز که اومد برای اسباب کشی کنه . بین بالا پایین رفتنهاش از پله ها . وقتی داشتم قرارش و با دخترک موطلایی امریکایی کنسل میکردم . وقتی نگاهش میکردم به این فکر میکردم که یادته اولین شبی که تو این خونه بودی؟ یادته شب تولدتو؟ یادته بد مستیهای من و ؟ یادته سر زده اومدنتهات و ؟ یادته توی همین بالکن بهت گفتم ممکنه عاشقت شم؟ یادته اون شب و ؟ اونی شبی که همه چی عوض شد ؟ روی کنتر همین آشپزخونه همه چیز عوض شد . حالا تبدیل شدیم به آدمهایی که برای همدیگه هیچ دیواری ندارن هیچ رازی . عاشقت نشدم اما . رفتم زیر پوستت . رفتی زیر پوستم .
تو همین خونه بود که من دخترک نقشه ها کشیدیدم . روی میز همون آشپزخونه . ما تو این خونه درسهامون و تموم کردیم . تو این خونه زنهای دیگری شدیم . روی میز توی سالن چهار زانو خیلی چیزها رو امتحان کردیم . روی زمین حموم خیلی خندیدیم .
شاید جادو مال این خونه نیست . شاید جادوی این خونه توی همین رابطه های عجیب غریب بی سر و ته دوست داشتنیه . شاید جادوی این خونه فقط مال ماست .

2010-09-14T01:22:00.000-07:00

یک بازیه . سرم درد میکرد و وسط جعبه های نصفه نیمه بسته شده دراز کشیده بودم و چشمام و بستم شروع کردم به مجسم کردن . به مجسم کردن یک سه شنبه معمولی ساعت ۸ صبح دوسال دیگه . تک تک مردهای زندگیم . مجسم میکردم اگر باهاشون ازدواج کنم وقتی تب و تاب قضیه بخوابه ۶ ماه بعد از عروسی . سه شنبه صبح ساعت ۸ زندگیم چه شکلیه .
سناریوها باهم فرق میکرد . مثلا اولیش احتمالا با صدای خرت خرت جارو از خواب بیدار میشم . دوش میگیرم . میبینم که قهوه درست کرده . احتمالا جایی اینترن شیپ دارم . شهری نزدیکیهای اینجا . احتمالا سکسمون در حد هفته ای یا دو هفته یک باره . من ساعت ۴ بر میگردم اون ۷ . جلو تلویزیون خوابم میبره . همه چیز آرومه . زندگی قابل پیشبینیه . هر روز شبیه روز قبله . رابطه بیس رو احترامه و نیاز به این سادگی و حوصله سر بر بودن روزها .
مورد دوم . یک آپارتمان یک خوابه اون سر شهر توی ساختمون شلوغ که احتملا پدر مادرش یا تو همون ساختمونن یا سر کوچه . ساعت ۵ صبح بیدار شده داره کار میکنه . من هشت صبح قهوه درست میکنم . میبوسمش . مادرش احتمالا همچین از من خوشش نمیاد . مشکل مالی خواهیم داشت . هردو دانشجو خواهیم بود . زندگی میشه چیزی که باهم بسازیمش . احتمالا دعوا خواهیم کرد زیاد . پدرش و دوست خواهم داشت . چیزی شبیه اوری بادی لاو ریمند نه به اون خنده داری ولی. سکس لایف خوبی خواهیم داشت . احتمالا رابطه برابره و با اینکه حرص خواهم خورد از دست مهمونیهای گنده و رفت آمد های پر سر و صدای خانوادگی میشه گفت که اصلا حوصله سر بر یا ساده نخواهد بود . بیس رابطه بیشتر روی عشق و خاطره و خنده است لابد .
مورد سوم . سه شنبه ساعت ۸ صبح خوابه . آروم باید از کنارش بلند شم برم توی آشپزخونه ای که شلوغه با پدرش و مادرش و خواهرش و دخترکی که تا اون موقع ۱۸ ساله شده . میرم سرکلاس یا اینترن شیپم ساعت ۱۲ بیدار میشه که باهم ناهار بخوریم . من برمیگردم خونه که درس بخونم . میره سر کار . مشکل مالی نخواهیم داشت اما بطورقطع جونم و بالا خواهد آورد با نگرانی . خیلی شبها دیر بر میگرده . میدونم که خیانت نمیکنه . پدر مادرش و دوست دارم از سیستم زندگیمون خوشم نمیاد هر روز از خودم میپرسم که دقیقا چی شد که اینجوری شد؟ رابطه برابر نیست اما عاشقانه دوستش دارم و میدونم که بخاطر من از همه چی میگذره بیس رابطه رو احترامه و عشق . احتمالا مجبور خواهم شد زبون پدر مادرش و یاد بگیرم .

من هیچکدوم از این سناریوها رو دوست ندارم . ترجیح میدم دوسال دیگه ساعت ۸ صبح یک سه شنبه تو تخت خالی تو آپارتمان خالی خواب باشم . که خودم باشم .

2010-09-12T13:25:00.001-07:00

من یک زن ۲۵ ساله ام . مادر من وقتی هم سن من بود دوتا بچه داشت . مادر من همیشه با مادرش مشکل داشت . مادر پنجاه ساله من هنوز هم با مادرش مشکل داره . من یک زن ۲۵ ساله ام که قبول کردم مادربزرگم با من فرق داره . از نظر مادربزرگ من مردهای زندگی من که شدیدا هم دوستشون دارم یک مشت لات و لوتن . و لات و لوت بودن مردهای زندگی من فقط به حکم ملیتشونه وگرنه تحصیلاتشون اخلاقشون اصلا برای مادربزرگ من مهم نیست یا حتی اینکه من چقدر براشون احترام قایلم . من با مادرم مشکل دارم . نه بخاطر اینکه از نسل من نیست . نه بخاطر اینکه من و درک نمیکنه نه بخاطر اینکه تو زندگی من نیست . مادر من نمیخواد که حرف بزنه و نمیفهمه که من نمیخوام زن پنجاه ساله ای باشم که با مادرش مشکل داره . من نمیخوام فرار کنم بچه دار بشم و تبدیل بشم به زن ۵۰ ساله ای که تحمل مادرش و نداره . مادر من نمیفهمه که فرار کردن راحته که رفتن به یک شهر دیگه به بهانه دانشگاه که قطع کردن تمام روابط خانوادگی کار سختی نیست که هفته ای یک بار تلفن زدن شدنیه . نمیفهمه که من اینجا وایستادم تا اگر یک روزی دخترکی داشتم اون هم وایسته .

2010-09-03T18:38:00.000-07:00

خواب دیده بودم که توی یک خرابه احیا گرفتم . صبح بعدش گفتم یک مسجد پیدا کنم پاشم برم شاید که خوابم دلیلی داشته. من از اولش اعتقادی نداشتم که باد بخواد با خودش ببره . مادرم مسلمان نبود . بزرگ شده کشوری بود که هر روز صبح توی صف بهش مرگ بر میگفتیم . اما حتی مذهب اونها رو هم نداشت . تمام عمرش گیج زده بود بین پدری که مذهبش از حکومت پنهان میکرد و مادری که همه عمرش کمونیست بود و تمام برادرهاش همون سالهای اول رفته بودند روسیه . پدرم بازاری منسب بود . مذهبی نداشت یا اطلاعاتی دیوان شمسش همیشه بالای سرش بود یا توی دستش اما مسلمان نبود ایمانی نداشت . هر چه که بود توی همون سالهای مدرسه بود . من نمیفهمیدم من اصلا برای چی باید دعای فرج رو بلد باشم اما بلد بودم . تو همون سالهای اوج شستشوی مغزی با خدمتکار خونه حتی چندباری هم روزه (روضه؟؟؟)‌ گرفتم . مذهب برای من وقتی شروع شد که عاشق شدم . عاشق مردی که عاشق شهید بهشتی بود . پای شریعتی و پله پله تا ... سروش و نصر اونجا به زندگی و کتاب خونه من باز شد . من عاشق کسی بودم که عاشق حزب الله و شهادت بود . سه سال زندگی مشترک ایمانی برای من نیاورد اما عشق احترام میاره . حریمش محترم بود . بعد از جدایی با خدا هم قهر بودم . با خدایی که براش روزی سه بار نماز میخوند با خدایی که من بخاطرش به این آدم اعتماد کرده بودم . همه چیز رفته بود زیر سوال که اگر تویی که معتقدی میتونی این باشی نه خودت رو میخوام نه خدای تورو . عصبانی بودم . تنها . تنهایی وقت میاره برای کتاب خوندن و کلاس برداشتن . تاریخ . فلسفه . دید فمینیستی مذهب . تا اینکه کلاسها رسید به تاریخ اسلام . سه یونیت . کلاس و با بالاترین نمره کلاس پس کردم اما هرچه اعتقاد و احترام و شستشوی مغزی از سالهای مدرسه توی ایران داشتم با این کلاس تمام شد .

خلاصه که دیشب بلند شدم رفتم مسجد . من رفته بودم بخاطر خوابم . رفته بودم بشینم توی یک اتاق که دعای جوشن کبیر بخونن و من مدام بگم الغوث الغوث . من نرفته بودم توبه کنم . چیزی هم نمیخواستم . فقط میخواستم بگم دوست عزیزی که اون بالایی مرسی همین . اما این اقای معمم هی مزخرف گفت . انگار که خدا ای تی ام سرویسه . انگار که هممون کلی ازش طلبکاریم که آقا بیا زود تند سریع جواب دعاهای مارو بده . بعد هم زد به صحرای کربلا هی میخواستم بلند شم بگم
YOU ARE FUCKING KIDDING ME,
COME ON PEOPLE , READ YOUR HISTORY
آقا جان مگه شماها معتقد نیستید؟ پس حداقل بشینین تاریخی که بهش اعتقاد دارید و بخونید . آخه نکنید اینکارو نزنید این حرفها رو .

2010-07-29T01:19:00.000-07:00

امتحان میکنم. خیلی چیزها رو چیزهایی که امتحان کردنشون گناه نا بخشودنی بود . جنس این شبها جنس دیگری ایست . جنس عاشقیهام . یک جایی خط پرنگی کشیده شد بین سکس و عشق . عشق موند برای شبهای بهم ریخته که بیاد پاهام و بگیره تو دستش و گوش بده و گوش بده و مسخره کنه آرزوهای من و برای بچه دار شدن و شب بعدش تکست بده که بچه میخواد بعد دستش و بزاره روی پراهن مشکی پروانه دار و تا ساعت هفت صبح خوابش ببره . سکس رفته توی کمد لباسها کنار پیراهن صورتی گل دار یا سفید کتون حرفی هم نمیزنه . گاهی از توی کمد میاد بیرون به هوای یک لیوان مارتینی توی باری یا لیوان شامپاین زیر نور چراغهای بار به هوای نگاههایی که شبیه نگاه کردن به یک کاپ کیک صورتی میمونند توی بعداز ظهر خنک. من همیشه از این نگاهها بیزار بودم. من همیشه فکر میکردم نمیشه که دوست داشت بدون خواستن بدون توقع بدون نقشه من فکر میکردم که نمیشه نگرانش شد اگر مال من نیست . جنس این شبها جنس دیگر ایست .

خیال پردازی میکنم . که باهم بریم . بریم ایران . جایی توی جمهوری یک کافه بزنیم .

هنوز وقتی برای اسمت میگردم عکس سیاه سفیدی از ما بالا میاد که از پشت بغلت کردم . عاشق نگاهمم . نگاهی که به طرز احمقانه ای خیالش راحته که فکر میکنه انتخابش درسته .
نگاه زن توی آینه اصلا شبیه عکس نیست . انگار که من نیستم . انگار نداره معلومه که من نیستم .
مسخره است خیال پردازی من تو خیابون جمهوری .

شاید دلم برای بابام تنگ شده .

2010-06-03T23:47:00.000-07:00

یک جایی با خودت قرار میزاری دیگه نه. دیگه کسی اونقدر نزدیک نشه عزیز نشه همه زندگیت نشه . مهم نیست کی مهم نیست چقدر خواستنی چقدر سکس خوب با چه دستهای قشنگی. دیگه کسی باعث برگشتن افسردگی نشه که دیگه چمباتمبه نزنی روی زمین حموم . یک روزی به خودت میگی دیگه نه . بعد از اینکه پاشدی خودت و تکوندی فقط باید اون روز و یادت باشه . باید وقتی بشقابهارو میزاری توی سینک و به شمعهای روشن و کیک تولدش نگاه میکنی و به ساعت روی تلفنت باید اون روز و یادت باشه که تو یک جایی گفتی دیگه نه به هر قیمتی به به هر دلیلی . اون موقع است که وقتی میگه نمیام . اول عصبانی میشی . بعد بغض میکنی . بعد تلفن و پرت میکنی یکمی دور خودت میچرخی بعد باید کسی و داشته باشی که با یک بطری شراب بیاد بشینه کنارت تا باهم دلشدگان ببینید نصفه شب و کیک تولد و با قاشق بخورید. فقط یادت باشه فردا وقتی که داشت با مژه های برگشتش میومد به جنگ تو و قرارت که زمین حموم این خونه جایی برای گریه کردن نداره .

2010-05-25T03:00:00.000-07:00

شاید لذت بخش ترین قسمت این رابطه امنیت این تخت آبیه برای مردی که امنیت کلی آدمه . شاید قشنگترین لحظه های این روزها نشستن روی لبه تخته وقتی که فنجون قهوه در دست و زیر سیگار کنار تخت خیره میشم به پیچ و خم صلیب روی بازوش و مژه های برگشته ای که سایه کشیده ان تا روی گونه ها و لمس کمرش تا بیدار شه تکیه بده به بالشتها و نگاهم کنه .

Home-2

2010-05-20T19:27:00.000-07:00

چند روز پیش داشتم از سر کار بر میگشتم خونه که توی راهرو دخترک و دیدم با مادرش. آپارتمان ما چیزی حدود ۳۰۰ تا واحده . ساعت رفت و آمد من با بقیه آدمهای ساختمون نمیخونه در نتیجه با اینکه تقریبا یک سال اینجام خیلی از همسایه هارو ندیدم. دخترک خونه اش سر راهرو است . مادرش شاید از من کوچیکتر باشه . خودش یک دختر بچه سه ساله است با موهای صاف روش و قشنگ ترین لبخند دنیا . اون روز وسط راهرو وایستاد و بلند گفت سلام خم شدم گفتم سلام . داد زد به مامانش که داشت از خونه میومد بیرون گفت

A pretty lady said hi to me

به مامانش گفتم دخترت همسایه مورد علاقه منه . خندید و گفت چرا . گفتم واسه اینکه صبحها که باباش میره سر کار صداتون و میشنوم که از دم پنجره ام رد میشین و

and it always makes me smile

زن لبخند زد و خداحافظی کرد . من اما نگفتم که چه شبهایی وقتی دخترک مریض بوده و گریه میکرده من ذل میزدم به جعبه قرصهای صورتی روی پاتختی و دستم روی دلم میکشیدم روی رحم خالیم. بهش نگفتم که خیلی صبحها که با شوهرش و دختر تا دم در میرن که مرد رو بدرقه کنن من به مردی که کنارم دراز کشیده بود و به سقف خیره شده بود نگاه میکردم به مردی که با صدای غر غر های دخترک یا گریه هاش برای رفتنش میگفت : من دقیقا به این دلیل دلم بچه نمیخواد .

Home

2010-05-19T03:17:00.000-07:00

جلوی آینه بودم که یادت افتادم. بعد از این همه سال بعد از این همه مدت . داشتم شمع های روی شومینه رو روشن میکردم که یادم افتاد شمعدونهای توی حموم نمیتونسته سه تاباشه من هیچوقت تعداد فرد خرید نمیکنم . با خودم گفتم شاید جزو شکستنیهایی بود که شب آخر پرت کردم. پرت کردم که بری. رفتی. چند سال گذشته؟ این خونه تو رو یادش نیست .

2010-05-13T01:19:00.000-07:00

انگار که هیچوقت کسی اینجا نبوده . انگار که پشت این پنجره های / پشت این کر کره های کشیده هیچی نیست جز تاریکی. صبح ملافه هایی که بوی تنت و میداد عوض کردم . زیر سیگار و شستم و گذاشتم توی بالکن . جا شمعیها رو دوباره پر کردم . روی رو میزی لک قهوه ات مونده بود جمعش کردم . خونه ساکته . منم و این همه رنگ . کوسنهای رنگی کنار پتو سبز روی مبل ظرف توت فرنگی روی میز شمعهای روشن . انگاهر که هیچوقت نبودی. بازمانده حضورت چندتا بطری آب کنار یخچال و یک بطری نیمه خالی کنیاک. خودت و خسته نکن زنگ بزنی. زنگ زده بودم که خداحافظی کنم . انگار که هیچوقت نبودی . انگار که هیچوقت هیچکس اینجا نبوده . روی این مبل بین این کوسنهای رنگی . روی تخت تکیه داده به دیوار . نشسته روی گلهای قالی . انگار که همیشه این خونه همین قدر خالی بوده . همین قدر ساکت . همین قدر تنها .

2010-05-11T02:00:00.000-07:00

اگر امشب بودی دراز کشیده بودی روی تخت سمت دیوار بالشت گذاشته بودی زیر پات و دستهات و گذاشته بودی زیر سرت زیر سیگاری هم روی شکم برهنه ات بود کنار جای چنگهای من روی سفیدی تنت . اگر امشب بودی من پشت به تو دراز کشیده بودم و گفته بودم که اخبار نخوندم که تمام این روزها اخبار نخوندم از ترس . از ترس یک تصویر . از ترس تصویر بدنهایی که تو باد میرقصند و گوش کرده بودم به صدای نفسهات . اگر امشب بودی هیچی نمیگفتی . فقط با دستهات دنبال دستهام میگشتی تو هجم ملافه ها و بعد از پشت بغلم میکردی.

امشب اما تلفنت خاموش بود

امشب منم و یک تصویر

2010-05-09T01:06:00.000-07:00

خط تیره روی صورتم. بغلم میکنه . دستهاش. تاریکه . صدای آب . سبز پیراهنش . سفیدی تنم . دل شکسته ام. دل گرفته ام. خشم. . بی خوابم . فرصت فکر کردن هم نیست. اتوبانهای تاریک دم صبح . آب گرم. انتظار . سرخی لبهام برای شاید کم کردن میزان خشم. خیسی چشمها . سفیدی پیراهنم. چشمها . دل تنگی. کلمه های تازه . دل تنگی . مردهایی که هم زبانش . چشمهام و مبیندم. .درمانی برای تلخی درد دنیا اسم روی سی دی بود. تصویرهای درهم ته فنجون سفید رنگ. قهوه ترک . باشیر و شکر. بند کفشهای قرمز. چشمهای قرمز تر. تصویر من توی آینه . تور بنفش لباس خواب. بلوز سفید تا شده روی پاتختی . کفشهای مردانه سرمه ای جفت شده تو سالن. ملافه های آبی . صدای نفسهاش . پیچ موهام. بطری کنیاک روی میز. رنگ نارنجی دیوان فروغ . روز دوم بی خوابی . فنجون قهوه روی پاتختی . قهوه ترک بی شیر بی شکر . دستهاش. سیاهی چشمهاش . سیاهی خط چشمم . دریا . دستهاش. روشنی چشمهاش. گلهای بنفش روی پیرهنم . صدای نفسهاش تو صدای موج . فنجون قهوه ترک قرمز با شیر و شکر . سه شب بی خوابی.

2010-05-05T02:22:00.000-07:00

صبح گردنبند عقیق و میندازم گردنم . با خودم میگم که درش بیار شاید درست نباشه درش بیار . بعد دستهام میکشم روی کنده کاریهاش. دلم برای بابام تنگ شده و برای عمه پروین و برای خونه بچگیهام . توی آینه به گردنبند نگاه میکنم مهم نیست که گاهی فکر میکنم که درست نیست انداختنش.

تمام روز دانشگاهم . حالم از قرن ۱۸ داره بهم میخوره . چشمهام دودو میزنه از خیره شدن به مانیتور . خسته از صندلیهای کتابخونه . وقت برای دلتنگی نیست . برای نگاه کردن به گردنبند . برای عمه پروین .

توی راه خونه از اون سر دنیا زنگ زده . سر به سرم میزاره . میگه من بازمانده نسل چپیهای دوره ابراهیم گلستانم که ایده آلیستم که نسلم منقرض شده . من فقط میخندم و به لاکهای پام نگاه میکنم .

تکست میزنه که برگشته که توی شهره . حرف میزنیم . شاید بیاد . فردا باید برگرده .

صورتم و میشورم . لباس خوابم و عوض میکنم به گردنبند نگاه میکنم . بازش نمیکنم . با قمار عاشقانه میام تو تخت . هروقت برسه زنگ میزنه لابد . قمار عاشقانه کمکی نمیکنه چشمهام سنگین میشه . خوابم میبره . دستم روی گردنبده . میدونم که خوابم . میدونم وقتی تو خواب از جایی پرت میشم با جیغ از خواب میپرم . با جیغ میپرسم . ساعت نزدیک یک و نیم .

چراغ و خاموش میکنم .

بعد از ظهرها من توی حیاط میشستم تا گربه ها جمع شند . بعد از ظهرهای تابستون که بلند بود و داغ . که من بودم و عمه پروین . و خونه ای که قدیمی بود که پستو داشت و درخت داشت و گربه هاش دورت جمع میشدند .

خوابم میبره .

با صدای تلفن بیدار میشم

نمیاد

بغضم میگیره

ساعت دو نیمه . تمام چراغهای خونه روشنه . من زیر پتو خال دار سبز رنگ دستم رو عقیق گردنبندم میکشم .

2010-05-02T22:36:00.000-07:00

من با پیراهنی که به اندازه تمام بهار روش گل داره با کفشهای صورتیم میرم توی آسانسور. دوتا خانم باهم حرف میزنند . اینگلیسی حرف میزنند دقت نمیکنم . عصبانیم و تو دنیای خودم . تا میام پیاده شم خانمه به دوستش میگه :‌گیانک جان . من ته دلم خالی میشه . تلویزیون داره بسکتبال نشون میده . اتاق تاریکه . اتاق گرمه .

من روبروی آینه ایستادم . بازی تمام شده . کنار دیوار تکیه داده . بغض داره . من هنوز عصبانیم این بار اما معلوم نیست از خودم؟ از تو؟

تو نیستی . من معلوم نیست خودم رو کجا چال کردم. . تو نیستی و این رستوران با این آدمها و این زبون و این قهوه اما مثل همیشه تنها جاییه که میشه سکوت کرد. من سرم و بالا نمیارم پشت به شیشه روبه دیوار . فردا یک شنبه است. راستی نپرسیدم برای توبه کردن به کجا میرفتی . من معلوم نیست خدام رو کجا چال کردم .

هستی . پیدایی . من دستور دلمه روی کاغذ مینویسم . سعی میکنم که جلوی استادم درست بشینم انگار که آروم میشم . خرید میکنم . باید فکر کنم . باید تصمیم بگیرم . باید روشن بود نیستم . گیج میزنم . فکر میکنم شاید خورد کردن هویج و پیاز و کلم کمک کنه برای تصمیم گرفتن . خورد میکنم . میشورم . هم میزنم . قابلمه بعد از قابلمه . باید برای هفته آماده شد . لباسهای هفته پیش رو میندازم توی ماشین . ملافه ها رو تا میکنم . غذا ها رو بسته بندی میکنم . فکر نمیکنم . فقط حرکت دستهاست . چایی میریزم . میپرسی که چطورم. جواب نمیدم . با اشتباههای هفته پیش چه باید کرد؟

من نیستم .

2010-04-29T01:32:00.000-07:00

جانا من خسته ام . تا به حال پشت میزت به این فکر کردی که درست در همین لحظه زن داره جون میده وقتی که تو سعی داری که آمبولانسی براش بفرستی؟ امروز ته فنجان قهوه ام مردی بود با جنینی ناقص که بند نافش به زیر صندلی مرد وصل بود . جانا صندلیت خالی بود .

شب تمام چراغهای خانه خاموش بود . جانا من دیشب ترسیده بودم . صدای پایی تمام شب بیدارم میکرد . . و تمام روز چشمم به صفحه تلفن بود .پرسیده بودی که حس خوبی هست؟ و گفته بودم با همه ترسناکیش و تو گفته بودی چرا ترس. جانا ترس من از شبی بود که صدای پایی تا صبح بیدارم نگه داره . ترس من از روزی بود که منتظر باشم .

آب گرم و باز میکنم . باید فکر کرد. یا شاید هم بر عکس . در حموم بازه . صدای تلفنم میاد . شاید که تویی جانا . شاید که پشت دری . کفها رو از روی موهام پاک میکنم . اما نه تو نیستی اگر نباشی چی؟ زیر دوش می ایستم و خیره میشم به دیوار سفید و گوش میدم به صدای آب. تو بودی . پرسیده بودی که خوبم؟ من از خودم پرسیدم که خوبی؟ جانا گاهی زیر دوش باید تصمیم گرفت باید محکمه راه انداخت . (ما)‌حکم اعدام گرفت به شهادت (من)‌ به جرم ترس و به جرم نبودنت .

تو با بطری کنیاک در دست به تولد پیر مرد میرفتی با جعبه ای پر از سیگارهای کوبایی . من در میان بخار و بوی صابون حکم اعدام میدادم به (‌ما بودنمان)‌ فردا راس ساعت هفت قبل از طلوع ستاره ها.

جانا سیگارها هارو به پیرمرد بده جعبه را پر از ستاره کن بیا . جانا امشب بیا . تا من بی رحمانه جواب دل تنگیهایت را ندهم . جانا من خوب میدونم که یک بوسه فقط یک بوسه حکم اعدام را فسخ خواهد کرد . امشب بیا.

2010-04-27T14:17:00.000-07:00

من :‌رادیکال فمینیست . من شبیه منشی های ده پنجاه با دامن تنگی که مدام جمع میشه میره بالا با بلوز ساتن دکمه دار با گردن بند و دست بند مروارید با موهایی که جمع شده و قلبی که از دیشب از ترس امروز چنان میکوبه که هر آن ممکنه بیاد بیرون. من :‌با مادربزرگی که صدای مشروطه است . من :‌با قصه هایی که سینه به سینه گشته مرگ پدربزرگی به جرم قیام خیابانی . من : با مادری که اگر هنوز هم ولش کنی از مرز کوبا رد میشه و بر نمیگرده . من و سی صفحه تحقیق و ده دقیقه زمان و ترس و چشمهایی که غریبه است . قبل از اینکه از جام بلند شدم میبینم که تکست زده کیانک جان من باهاتم .

من با مردی که برای من اسمهای عجیب غریب روسی میزاره که من حتی نمیتونم تلفظ کنم . من و مردی که اینجا نیست . من و لبخندی قبل از اینکه جلوی میکروفن به ایستم تا تحقیقم و پرسنت کنم .

راست میگفت اینجا بود .

2010-04-26T20:53:00.000-07:00

بعضی از آدمها انگار که همیشه بودند . چنان جا خوش میکنند روی مبل که انگار روزی که مبل و خریدی باهات بودند و همینجوری نشستند و گفتند که مبل و دوست میدارن . از یک سنی که رد میشی رد بودن آدمها هم تغییر میکنه . دیگه بوی ادکلن مونده روی دستت نیست یا حتی جای کشیده شدن ناخونی روی پشتت. رد آدمها میشه بوی عطر جا مونده روی بالشت . فنجون سبز رنگ قهوه ترک روی میز بوی تلخ سیگار و زیر سیگاری . بعضی از آدمها انگار قرار بوده که بیان همین الان هم بیان . بیان چون توی یک بعد از ظهر بهاری لازمه که باشن که نفس آدم در بیاد از نگرانی که شونه هاشون باشه که کلمه های عجیب غریبشون باشه و بهت بگن که فردا تمام طول سمینار روبروت خواهند نشست که نفس بکشی که نترسی . بعضی از آدمها میفهمن که دلتنگی برای بابا یعنی چی که چرا باید جواب تلفن مامانی رو همون لحظه داد که درک میکنند بلور روسی سبز رنگ روی میزرو و قهوه ای که از مغازه آقای ارمنی از تهران تا اینجا اومده . بعضی از آدمها انقدر خوبن که ترسناکن.

طلاکار

2010-04-24T01:47:00.000-07:00

اذیتم نمیکنه مزخرفاتی که میگه . نشستم زیر پای مامان و به بچه نگاه میکنم که بدجور نشسته و با صدای پایین با مامان حرف میزنم مامان رنگش پریده . بچه غوز کرده . صداش و بلندتر میکنه . حالا نمیشد نشنیدش. به بچگیش فکر میکنم به چهارسالگیش. به بازی کردنهامون . به هفت سالگیش و صورت سرخش . به ۱۰ سالگیش و بعد به این غولی که روبروم نشسته نگاه میکنم و بچه رو بر میدارم میبرم تو آشپزخونه .

همه رفتن بیرون . مامان دراز کشیده . من و جوجه تو آشپزخونه داریم چونه میزنیم سر دایناسورها و پرنده ها گیر داده که پرنده ها پستان دارن . هی باید جلو خودم بگیرم تو بغلم لهش نکنم .

پیتیکو پیتیکو میکنیم بعد شام . سنگین شده و کمرم درد میگیره . دور خونه باهم سرخپوست بازی میکنیم . اسم سرخپوستی هم انتخاب میکنیم . خوابش میاد . بهش قول میدم که یکی از همین شبا کنارش میخوابم اما الان باید برم .

باید برم . باید برم که نفسم در بیاد که بهتر شم .

لباس عوض میکنم . سایه چشم سیاه. جلوی موهام و میبافم . یک غری هم به خودم میزنم که هر شب هر شب تا صبح برو الواتی بعد بگو چرا سر کار چرت میزنم .

جون جای شلوغ ندارم . جون جای شلوغ نداریم . رستوران کوچولو با مبلهای قرمز و دیوارهای نارنجی و بخاری و زیر سیگاری کریستال و قهوه ترک . تلخم . شهرزاد هم به قهوه های اینجا میگه صادق هدایتی . لامصب یک ذره هم شرینش نمیکنه . میز روبرو سه نفرن . یکیشون دقیقا شبیه بسیجهای فیلمهای حاتمی کیاست . کلی میخندیم سر این تصویر با عبای سفید با گله یاس . مرد زیباست . من هیچوقت مردهای زیبا رو دوست نداشتم . نگاهش کشیده میشه روی دستهام . لبخند میزنم . ما حرف میزنیم اما نگاهم به انحنا گردنشه . شهرزاد میگه میبینی که کچله دیگه . یک سر آدم تو خیابون میدوند که دور سرشون چراغ بستند من تا یک ربع داشتم میخندیدم . وقتی که نفست در نمیاد همه چیز خنده داره . میزشون خیلی مردونه است . گم میشم ته فنجون قهوه دنبال شکلهای بهم پیچیده .

میرم دستهام و بشورم وقتی بر میگردم مرد سر میز ماست . شهرزاد نگهش داشته . شماره من رو داده بهش . مرد بیست ثانیه بعد زنگ میزنه .

سه تا لیوان قهوه ارمنی ساعت ۱۲ شب . خونه کثیفه . همه چیز روی زمینه . میخواستم فردا تمیز کنم . میپرسه اسمت یعنی چی ؟ میپرسم اسم ت یعنی چی ؟ میگه کسی که با طلا کار میکنه . مرد طلا کار مدام اسمش روی تلفنم میوفته و من نشستم روی تختی پر از لباسهای رنگی به این فکر میکنم که باید بلند شم . باید بلند شم . نفسم اما در نمیاد

2010-04-21T22:37:00.000-07:00

مرا تو بی سببی نیست / براستی صلت کدام کدام کدام کدام کدام

مرا تو بی سببی نیست؟

برهنه ام - این تن من نیست - این تنی نیست که عشق بازی کرده با دستهات با فکرت با تنت - این تنی نیست که صبح بعد از رفتنت زانو زده بود وسط جمعیت بخاطر یک قطره خون بخاطر اینکه از تو هیچی نمونده بود . هیچی نمونده بود .

براستی صلت کدام قصیده ای ای غزل

اصلا این آدم تو آينه که من نیست . آدم تو آینه کف دستهاش سرده . موهاش و محکم میبنده . آدم توی آینه که عاشق تو نیست . آدم توی آینه خسته است . حتی دیگه قهر هم نیست . آدم توی آینه تازه گریه هم نمیکنه . فقط گیج میزنه .

ستاره باران کدام جوابی به آفتاب.

از دریچه تاریک

دریچه تاریک / دریچه تاریک./ دریچه تاریک/

2010-04-19T15:07:00.000-07:00

بار اولی که نامه هایی به کودکی که هرگز متولد نشد رو خوندم شاید ۱۳ ساله بودم. زنانگی چیز محوی بودو محو تر از اون مادر بودن بود. شمال بودیم و من مرض خوندن داشتیم . جزو کتابهای ویلا بود. کتاب زرد رنگ کهنه ای که بوی نا میداد و من تمام کتاب رو روی تاب رو به دریا خوندم. هیچ چیز ازش یادم نمونده بود به جز تصویری از زن غمگین و اطمینان دختر بودن جنین .

مادر شدن بعد از اون دغدغه من نبود. سالهایی که همخونه بود انرژی زیادی صرف مادر نشدن میشد . با دقتی بیش از حد تاریخها رو مینوشتم و کشو ها همیشه پر بود برای جلوگیری. ده سال بعد از خوندن کتاب . یک سال بعد نبودن مرد . من تنها ایستاده بودم جلوی آسانسوری که باز نمیشد و من میترسیدم که همونجا بین دیوارهای کرم رنگ و باد مصنوعی کولر از هم بپاشم. همیشه از دکترهای زنان مرد بدم میومد اما اونروز هیچکس دیگری وقت نداشت برای دیدنم. هیچکس دیگه ای وقت نداشت که بگه بچه دار نمیشی - که تخمکهات.....من هنوز هم حاضر نیستم پیش دکتر مرد برم .

حالا مادر شدن شده بود تنها چیزی که میشد بهش فکر کرد. قرصهای روی پاتختی میگفت که غیر ممکنه . با اون همه قرص غیر ممکن بود . من با دیدن هر بچه ای گریه میکردم . با هر پریودی . دکتره گفته بود هرچه زودتر بهتر و من تنها بودم هرچه زودتر با کی؟ چجوری؟ بچه شده بود تنها دغدغه من . تمام خواسته هام . دوباره کتاب رو خریدم . این بار هم دست دوم بود با کاغذهای زرد. افسرده بودم و تلخ و خسته با کتاب گریه میکردم .

بچه میخواستم و هیچ راهی برای بچه دار شدن نبود . نه مردی بود که دلم بخواد پدر بچه ام باشه . نه پولی بود برای سپرم خریدن و تازه کنار اومدن با خانواده ایرانی در این شرایط . قرصهای دکتر هم بود . درد و ترس بچه دار نشدن هم.

تا اینکه یک روز دخترک فشارم داد که بشین ببین بچه برات یعنی چی که داری این همه خودت و عذاب میدی. بعد اگه هنوز خواستیش راجبش حرف میزنیم . سخت بود اعتراف کردن . بچه برای من بچه نبود . امیدی بود برای تنها نبودن. ثابت کردن به بدنی که میشه حامله شد ببیبین میشه . بچه برای بچه نبود . برای من لج کردن با بدنم بود و شاید سیستم خانواده ای که بچه رو فقط در ازدواج میدید.

مدتها گذشته . از قرصهای روی پاتختی خبری نیست . من خوبم . تخمکهاهم . جایی برای نگرانی نیست و نیازی به عجله کردن . خبری هم از جلوگیری نیست . مردی نیست . هنوز کتاب رو دوست دارم اما نه بخاطر تصویر زن غمگین بلکه بخاطر نامه ها . دونه دونه نامه ها

.حتی به این فکر کردم که بد هم نیست هیچوقت نداشتنش

چند روز پیش که تو مراسم قسم خوردن مسخره و بی معنی نشسته بودم و به آدمها نگاه میکردم که اومده بودن قسم بخورن که از امروز به بعد کشورشون اینجاست و هیچ تعهدی به کشور قبلی ندارن . به آدمها نگاه میکردم به لباسهاشون به اونهایی که کفشهای پاشنه بلند پوشیده بودند با لباسی شبیه جکی کندی به مردهایی با کت و شلوار و به خانواده هایی که سوت میزدند و کف میزدند انگار که فتح خیبر کردند و هی باید یاد خودم مینداختم که شاید حق دارن که شاید اگر من هم مهاجرتم انتخابم بود اگر از مرز رد شده بودم اگر سالها غیر قانونی بودم الان داشتم دقیقا همین کار و میکردم . مراسم مسخره بود و من به این فکر میکردم که کاش حامله بودم . کاش نطفه ای بود .

2010-04-19T11:16:00.000-07:00

حکم ما شد بی دلی . تقاص دل بریدن بود جانا . اما قسم به حرمت استاد و شاگردی. لرزید دل این بی دل

2010-04-11T23:41:00.000-07:00

دلم میخواست که مرد بودم . یک مرد گی که آخر هفته ها لباسهای زنانه پف دار صورتی میپوشیدم و آرایشهای عجیب غریب میکردم و به همه میگفتم دارلینگ و درگ شو داشتم . دلم میخواست مرد گی بودم و مژه مصنوعی میزاشتم و ناخونهای مصنوعی بلند قرمز . سایه های براق اکلیلی میزدم و کرست میپوشیدم و بلد بودم که چجوری چشمهام و نازک کنم و عشوه بیام .

من تین اجر زشتی بودم. سفید با ابروهای پهن و صورتی پر مو . مادرم با آهنگهای ایرانی مشکل داشت و تو خونه ما هیچوقت نوار قری پیدا نمیشد . پدربزرگ پدریم وصیت کرده بود که دخترهای خانواده من نمیرقصند . مادرم یک سری از کارها رو درست نمیدونست . مادر من زنهایی که موهای طلایی پفی داشتند و عشوه می آمدند و دوست نداشت و خودش هم سطح اونها نمیدونست. مادرم روسریهای ساتن رو مسخره میکرد و هیچوقت لاک صورتی نمیزد . مادرم هیچوقت با زن عموها راجب مد یا آرایشگاه حرف نمیزد. تو مهمونیها گوشه ای میشست و روزنامه میخوند یا کتاب. مادرم زیبا بود و هست . لاغر بود و قد بلند . هنوز هم هست . با چشمهای عسلی زیبا . مادرم هیچوقت عشوه نمی آمد .

من تین ایجر زشتی بودم که هیچ حربه زنانه ای بلند نبود. بلد نبود برقصه - آرایش کنه - یا حتی درست حرف بزنه . مادرم همیشه میگفت که یک زن حرفش و واضح بلند میزنه و تو چشم مخاطبش نگاه میکنه و سرش و هیچوقت پایین نمی آندازه .

ولی نمیشد به مامان من گفت که نمیشه تو چشم پسره های تو کوچه نگاه کرد.

من بزرگ شدم. مامانم هم . من دیگه تین ایجر نبودم . ابروهام پهن نبود. و خدا پدر لیزر و بیامرزه . واضح حرف میزنم . سرم و هم هیچوقت پایین نمیندازم. هیچقوت موهام و طلایی نکردم . هفتاد رنگ سایه نزدم . هیچوقت هم یاد نگرفتم که عشوه بیام.

خیلی سال گذشته مادرم هنوز همون آدمه . کمی پیرتر . کمی تپل تر. کمی آرام تر. من اما گاهی درست در عجیب ترین لحظه ها تبدیل میشم به همون تین ایجر زشتی که هیچ حربه زنانه ای بلند نیست.

درست مثل امشب . وقتی وکالیست بیش از حد زیبا برام آروزی موفقیت کرد . من تین ایجر زشتی بودم که نفس از شدت هیجان بالا نمی اومد و حرف هم نمیتونست بزنه از ترس اینکه دهنش و باز کنه و بگه :‌

Dude you are hot

something even worse

2010-04-11T04:11:00.000-07:00

من یک موقعی سوختن بلد بودم . اون موقعی که مردها جذاب میشدند برای کتابی که در حال ورق زدن بودند . برای شعرهای خط خطی گوشه کتاب . بخاطر اینکه فوق لیسانس تاتر داشتند . من بلد بودم که عاشقی کنم . که کلی حرف از توی چشمهام بزنه بیرون . من بلد بودم که روی زمین آشپزخونه بشینم و لیوان شرابم بگیرم دستم و ساعتها به این فکر کنم که آخ عجب آدمی . اون موقعها مردها فقط مرد نبودند. موجوداتی هیجان انگیز بودند که میشد بهشون اعتماد کرد که میشد عاشقشون شد فقط و فقط بخاطر خط شعری که پشت بلیط پاره شده سینما نوشته بودند . فکر میکردم که اصلا فقط باید عاشق شد . عاشق آدمی که فکر میکنه و کتابهای خوب میخونه و خط خوبی هم داره . فکر میکردم که اصلا همه پینت قضیه به این عاشقیه به این سوختن . به پیدا کردن اون آدم و ایستادن و سوختن .

مردهای این روزها کتاب ندارند . یعنی کار به جایی نمیرسه که بخوام بدونم کتاب دارند یا نه . این روزها من حوصله حرف زدن ندارم . حتی خودم هم توی حاشیه نوتهام شعری نمینویسم . مردها جذاب نیستند . اگر قدشان بلند باشد و ته ریشی داشته باشند تازه دیده میشوند . قرار نیست که بهشون اعتماد کنم . عاشقی . عاشقی . عاشقی . حتی یادم نمیاد که چی به چی میشد که اون میشد . بلیطهای سینما رو هم تو اولین سطل آشغال دور می اندازم. مردهای این روزها حتی اگر فارسی حرف نزنند هم مشکلی نیست . در واقع ترجیح میدهم که حرف نزنند. راستش این قضیه دیگه پینتی نداره . من مدتهاست که شراب نمیخرم . که دلیلی ندارم رو زمین آشپزخونه بشینم. مردهای اون روزها کوتاه قد بودند با موهای بهم ریخته و انگشتهایی لاغر . این روزها منم و دخترها و سایه های رنگی و کفشهای پشنه بلند قرمز و صورتی . من هیزی میکنم . اون روزها اما مردهای جذاب زیاد بودند . اون روزها فیلم مورد علاقه طرف یا فقط اخوان ثالث برای عاشقی بس بود . برای قدم زدن تو خیابونهای پر درخت . این روزها من فیلمهام و تنهایی میبینم با غریبه ها هم راجب کتابهاشون حرف نمیزنم . این روزها گاهی سرم و از روی کامپیوترم بالا میارم که ببینم آیا آدم جذابی این اطراف هست. این روزها جذابیت فقط و فقط در بلندی قدی یا ته ریشی یا انگشتهای تمیز کشیده ای خلاصه شده که زیاد حرف نزنه .

شایدم سوختم / تمام شدم .

خاله ای دارم که همیشه میگفت همه مردها عین همن فرقی نمیکنه این یا اون . و من عصبانی میشدم . دلم میگرفت . فکر میکردم که چقدر غم انگیز اصلا چقدر ناجوان مردانه مگه همه ما زنها عین همیم؟

بعد از تو فکر میکردم که میشه عاشق شد . که من حتما عاشق میشم . مگه تو نگذشتی؟ تو که بنظر خوشحال میای . فکر میکردم که من که آدم بدی نیستم . که حتما دوباره عاشق میشم . دوباره میسوزم . دوباره دلم میریزه .

خاله هیچوقت نگفت که بعد از یک نفر بعد از اون آدم دیگه فرقی نمیکنه .

من فکر میکردم که یک روز خوب میشم . یک روز از کف زمین حموم بلند میشم . من فکر میکردم که یک روزی بیدار میشم و جات خالی نیست و من خودم و سرزنش نمیکنم برای این همه خالی. یک روزی میرم بیرون و میبینم که همه جذابن . درست مثل تو که جذاب بودی.

من خوب شدم .. سه سال بعد . از کف زمین حموم بلند شدم . یک روزی بیدار شدم دیدم که خوشحالم که فقط خودمم . که چقدر خوبه این سکوت .

اما این دفعه دیگه کسی جذاب نبود . فکر کنم من مثل کرم ابریشمیم که پیله اش و درست کرد اما انقدر تاریکیشو دوست داره که حاضر نیست پروانه بشه . حاضر نیست بیرون بیاد .

بعد از تو مردها فقط مردن .

2010-04-10T03:37:00.000-07:00

دیشب ساعت سه نصفه شب تصمیم گرفتم بشینم محاکمه در خیابان ببینم . توقعی نمونده از جناب کارگردان . باخودم گفتم خودم و که خفه کردم با آهنگ فیلم. جناب کارگردان هم هیچی نباشه دوتا دیالوگ ردیف داره و یک مونالاگ خوب . تا ساعت ۵ صبح داشتم خودم فحش میدادم و بعد مدام دوباره آهنگ و گوش میدادم. سوزن است و خایه ملا نصردین و دل گرفته من لابد.

صبح یعنی حوالی ساعت ۱ از خواب بیدار میشم . بهتاش هم اون سر دنیا بیدار میشه . غرش میاد . لابد حق داره . من وقت واسه غر شنیدن ندارم . باید برم بانک. باید برم دنبال بچه . باید برم سر کار.

دم در مدرسه منتظرم که زنگ و بزنند . چیزه خواصی تنم نیست . دامن مشکی با بلوز مشکی . جوون ترم از بقیه مادرهای منتظر ولی خوب من که مادر نیستم . نگاهها تلخه . چشم غره است . در که باز میشه باز مثل همیشه یادم میوفته که این توله ها همشون رسما عین همن کلی طول میکشه تا پیداش کنم. طول میکشه تا راضی میشه میاد بریم .

میبرمش غذا بگیریم از ساندویچ فروشی ایرانی. میشینه روی میز دستهاش و هم میزاره روی کانتر آقاهه هر بیست ثانیه یک بار میپرسه که پیتزای من کو؟

سر کار هم میرم . بانک هم میرم . توی صف کتاب میخونم. جورج توی کتاب تنهاست و خیال پرداز تر از من .

ساعت ۷ شب من هستم و سکوت خونه پتو .

ساعت ۹ من نشستم روی زمین با سایه های رنگی. دخترها یکیشون روی تخت دراز کشیده اون یکی جلوی آینه است .

ساعت ۱۲ مرد مچ دستهای من و میگره و من باخودم فکر میکنم . نه من با خودم فکری نمیکنم . مرد میره بی حرف.

ساع ۱ ما سه تایی تو خیابون میرقصیم.

ساعت ۲ سه تایی در جا پشت میزهای رستوران میرقصیم.

ساعت ۳ من تنها توی تختم به این فکر میکنم که . نه فکر نمیکنم. باید بلند شد. جورابهای توری و در آورد . موها رو باز کرد . آرایش رو پاک کرد . دامن و انداخت تو سبد رخت چرکا . بلوز و زد به چوب لباسی .

صدای رضا یزدانی و زیاد میکنم . دلی نیست برای گرفتن .

2010-04-06T13:03:00.000-07:00

خوشبختی من ابعاد ساده ای داره. توی صف پستخونه از شدت نگرانی قبول نشدن رسما حالم داشت بهم میخورد . مامانی رفته بود ورزش خاله هم رفته بود دکتر . تا من برسم خونه هردو زنگ زدند که میان خونه من . خوشبختی من ابعاد ساده ای داره . به سادگی دم کردن چایی توی قوری زرد رنگ روی گاز . قرآن قدیمی سفره عقد مامانی رو میارم با نامه عاشقانه ای که بینش بود به تاریخ و ۱۳۳۸. خوشبختی من تو قصه های مامانیه . عاشقی کردنها و ازدواجها و زاییدنها و اسمها . اسم آدمهای دنیای مامانی . مادربزرگش . مادرش . برادرهاش. هوا که تاریک میشه بلند میشند که برند . قبل از رفتن میگه که خونه امیریه رو به اسمت میکنم . خونه امیریه خونه ایه که مادرم توش بدنیا اومده . اولین خونه ای که پدربزرگ مادربزرگ من تو تهران خریدند . من خونه امیریه رو دوست دارم . صدای مسجدی که تو اتاقهاش میپیچه . راه پله قدیمیش . همسایه های ترک سنتی اش . به مامانم زنگ میزنم با ذوق اعلام میکنم . مادر من فکر میکنه که من دیوانه ام . من با قصه های مامانی . من با بلورهای روسی توی کمد که نمیزارم بهشون دست بزنه . من با انگشترهای و تسبیحها و کتابهای دست دومم. خوشبختی من اما ابعاد ساده ای داره .

2010-04-06T00:27:00.000-07:00

صبح خوبی نبود. کامپیوترم و باز کردم دیدم دوتا ایمیل دارم . اولی از کسی بود که روی فیس بوک ادم کرده بود و من ایمیل زده بودم پرسیده بودم که آیا میشناسمش یا نه . پروفایل خالی بدون عکس و اسمی که شاید اسم خیلی از پسرهای ایرانی باشه . ایمیلش صبح رسما اشکم و در آورد. قیافه اش با موهای بلندش و ریشش . بغل کردنش تو فرودگاه مهر آباد. دوربینش. عکسهاش. نوع نشستنش. همه خاطرات و حسهای خوبی که به این آدم وصله . ایمیل بعدی چند جمله بود که مشخص بود نوشتنش برای نویسنده به اندازه کافی سخت بوده . ایمیل بعدی جواب یک سری چرا بود . چراهایی که بخاطرش من خیلی چیزهای خودم و زیر سوال برده بودم . صبح خوبی نبود. دلم گرفته بود . نگران بودم . چند شبی هم بود که حال بدم بهم حس نزدیک شدن یک دوره افسردگی بد و میداد . رفتم دنبال مامان . پشت چراغ قرمز داشتم واسه خودم غصه میخوردم که نکنه من تبدیل شم به این زنهای عصبانی که دلشون انقدر از مردها پره و باور کردند که همه آدمها بدند . باز بیشتر غصه ام گرفت حالا گیج هم شدم که من دارم غصه افسردگی و میخوردم یا غصه اینکه عصبانیم . تو مطب دکتر من و مامان مثل همیشه داریم یک نفس حرف میزنیم و میخندیم که دوتا آقای ایرانی پیر ریزه میزه با کت شلوار و جلیقه و کروات میان تو . در واقع یکیشون داشت دست اون یکی و میکشید . اونی که داشت دست اون یکی و میکشید رفت سراغ میز منشی و گفت :‌خانوم این اقا باید تست پروستات بشه به من هم گفتن اینجا میکنید ماهم همینجا میشینیم تا تست پروستات بشه . یکیشون نشست کنار من یکیشون هم نشست روبرومون حالا چرا کنار هم ننشستن من نمیدونم . اون بنده خدایی که باید تست میشد رنگش هم پریده بود صداش هم درنمیومد . اون یکی آقاهه هی حرف میزد . یهو بلند شد با حالت حمله رفت طرف دوستش و بلند گفت :‌میترسی؟ نترسی ها تا رفتی تو گفتی سلام آقای دکتر اول شلوارت و بکن بعد بشین.

من رسما داشتم میمردم از خنده . از قیافه دکتر غدد که یک آقای جدی بد اخلاق بود که اتاق معاینه اش جدا از دفترش بود و از قیافه پیره مردی که تا میره به دکتره بگه سلام اول لخت می شه . خدا پدر مادر آقاهه رو بیامرزه چون من انقدر خندیدم که وقتی کار مامان تمام شد من به این نتیجه رسیدم که غصه چی؟! واسه این موجودات؟!

2010-04-04T20:20:00.000-07:00

این روزها فرصت هست برای قبول کردن. و نجنگیدن . این روزها فرصت هست برای قبول کردن آدمها که همینی هستند که هستند. و قبول کردن این شهر ٫‌با همه کوچیکیش و با همه آدمها. این روزها فرصت هست ٫‌برای قبول کردن این خونه و دوست داشتن تصویر توی آینه همینجوری که هست . و نجنگیدن با هجم خالی کنار تخت و صندلی خالی توی بالکن و یک فنجان چایی روی میز و قبول کردنش دقیقا همیجور که هست ٫‌حتی دوست داشتنش . این روزها فرصت هست برای بالا آوردن سر از روی کتاب و خیره شدن به دستهای پیرمردی که شطرنج بازی میکنه ٫‌انگشتهای پیر خسته ای که بالای صفحه شطرنج گیج لق میزنند و نقش خدا رو بازی میکنند و می بازند . این روزها فرصت هست برای بی حوصلگی برای خواب در بی ربط ترین ساعتهای ممکن و دل گرفتگی برای بی خود ترین دلایل موجود . این روزها نمیجنگم ٫‌قبول کردم که همینی هست که هست و نه معجزه ای خواهد بود نه اتفاقی نه تغییری . شاید قبول کردنم از سر اقبال باشه . خسته نیستم از جنگیدن . اما دلیلی نمونده برای جنگیدن . این روزها بیشتر لبخند میزنم و بیشتر ساکت میشم و بیشتر به یاد خودم میندازم که گاهی بدنیست بدجنسیهام و برای خودم نگه دارم . سوالی نیست برای پرسیدن . همه چراهایم رو جمع کردم کنار چیزهایی که باید بیرون بزارم . این روزها بغض هست اما گریه نیست . باید عادت کرد به همینی که هست .

2010-04-03T02:28:00.000-07:00

شبها دیر میخوابم صبحها زود بیدار میشم. صدای خش دار مرد شده اعتیاد . توی ماشین . تو خونه . این روزها بیشتر ولو شده روی زمین حموم روی فرش آبی ام . با آینه های کوچیک و سایه های رنگی چهار زانو میشینم روی زمین و همه چیز و میچینم دورم . نمیدونم خوبم یا خوب نیستم اما میدونم که اگر خوب نباشم صدای خش داری هست که فریاد میزنه :

I will lose myself a little more,

نیستی . بزار به حساب دروغ ۱۳ یا آپریل فول . ولی حضورت کم رنگه . خیلی کم رنگه .

I will hide myself a little more

این روزها خوبه . همه چیز شفافه . . این روزها وقت هست برای آرایش کردن و برای فکر کردن به اینکه برای ماتیک قرمز زدن باید به یک سن خواصی رسید.

I suppose I am left only to pray

شاید جواب دانشگاهه تا ۲۴ ام بیاد . شاید من دوباره عاشق شم . شاید رنگ این روزها عوض شه . شاید شبها کمتر بترسم .

Let her go and I wake up calling you

من از شب میترسم. من از صدای پاهایی که از پشت پنجره ام میاد میترسم . من از نبودن فکر تو میترسم .

Let you go, LET US GO

شاید این روزها آبستن هیچ چیز نیست . شاید من بی خودی منتظر یک تغییرم . این روزهای طولانی آفتابی هیچ امیدی / هیچی معجزه ای رو تو خودشون ندارن.

I will face myself a little more,

just for you

I will age and rest a little more.

PS: SONG : JUST FOR YOU

2010-04-02T03:43:00.000-07:00

من نمیفهمم آدمها رو . من این روزها یک پارتنر میخوام تا بیستم ماه می. یک آدمی که حاضر باشه تا آخر ماه می کنارم باشه بی اینکه اذیت کنه . من با آدمهای قدیمی زندگیم تصفیه حساب کردم و مثل یک انسان بالغ به این نتیجه رسیدم که برگشتن هیچمکدوم هیچ کمکی به هیچ کسی نمیکنه. خیلی هم واسه خودم واضحه . حوصله ام از تنهایی سر رفته دوماه سخت پر از درس پیش رو دارم که حاضر نیستم تنها خوابیدن هم یک بخشی ازش باشه . خوب حالا من تکلیفم مشخص.

دقیقا همین امروز که من تکلیفم مشخصه یک دوست قدیمی پی ام داده که من دلم میخواد مادر بچه هام تو باشی. (‌در واقع یک چیزی تو مثل اینکه بگه بیا بشو ننه علی )‌هی با خودم فکر کردم که چی بگم ؟ فحشش بدم؟ یادش بندازم که چرا من ننه علی نیستم؟ چی بگم آخه.

این گذشت . شب آقای کارگردان ساعت ۴ صبح یادش افتاده که بیاد به من بگه که ما باید باهم ازدواج کنیم چون حتما خوشبخت میشم . هی میگم عزیز من اشتباه گرفتی. برو یک طراح صحنه ای منشی صحنه ای چیزی پیدا کن تو یک غروب ردیف هم عاشقش شو دیگه هرچی هم شدین به خودتین مبوطه . یک ساعته من میگم نره اون میگه بدوش. یک ساعته من میگم خیالاتی شدی تو یک ماه با من زندگی کنی سکته میکنی . ما یک بار باهم قهوه خوردیم تا سه ماه داشت حرص میخورد بعد میخواد من و قانع کنه که ازدواج خوبه - ازدواج با اون دیگه خداست .

واقعا دارم به این نتیجه میرسم که خدای من یک پیرزن کره که آلزایمر هم داره . هی من میگم یک پارتنر موقت بفرست ببین چی میفرسته ببین خدا جان یک چیزی شبیه این آقاهه که هی امشب بالا پایین میپیریدها از همونا لطفا همون ملیتی هم باشه . مرسی .

Only to find what wasn't there.

Lead me through war when there is no end.

I wish to find meaning and guilt.

Hold me tonight...save me from hell.

Viza- On The Camel's Back

2010-04-01T17:30:00.001-07:00

دارم به این نتیجه میرسم که رابطه من با مردها مثل رابطه من با کفشه. حتی شاید رابطه من با ازدواج هم مثل رابطه من با کفش میمونه . یعنی اگر قرار باشه که فقط و فقط یک جفت کفش داشته باشم احتمالا یک جفت آلستار سبز یا آبی ساق کوتاه میگیرم که هم به همه چی بیاد راحت هم باشه کلی هم بمونه تازه کهنه که بشه هم خوشگل میشه . نمیرم یک جفت دمپایی بگیرم.

دارم به این نتیجه میرسم که مردهای زندگیم هم شبیه کفشهام بودن. هر از گاهی هم میرم توی کمد لباسهام و یک عالمه رو میریزم دور ۶ ماه بعد کلی دنبالشون میگردم آخرم یادم نمیاد چرا همچین کاری کردم. یک دوتا جفت هم هست که شدیدا ناراحتن به درد من هم نمیخورن هیچوقت هم نخواهم پوشیدشون ولی هنوز اونجان. وقتی که آماده رابطه ام کفشهام رنگهاشون روشن میشه و تخت .

امروز یک جفت کفش پاشنه بلند مشکی خریدم که شبیه هیچکدوم از کفشهام نیست یعنی اصلا تایپ من نیست اما شدیدا شبیه این روزهاست . فکر کنم وقت پیدا شدنه یک آدم این ریختیه . یا شاید کفشهام شبیه خودمن.

2010-03-29T17:28:00.001-07:00

گاهی فکر میکنم که پیدات کنم بشونمت روبروم و تمام حرفهای نگفته و شعرهای نخونده و غرهای نزده و گریه های نکرده رو بگم و بخونم و بزنم و بکنم . بعد دست از سر کچل این وبلاگ بردارم .

2010-03-29T14:02:00.000-07:00

جا داره که از همین جا از تمام خوانندگان بندتنبونی مملکتم برای تمامی پیپرهایی که تاحالا نوشتم تشکر کنم و مدرک خودم را بعد از گرفتن به آنها اهدا کنم .

لیست بعضی از دست اندرکاران : ایرج قادری - شهرام شپره - تمامی جوجه تیغیهای درون مرزی منجمله ساسی مانکن و بقیه دوستان بی اسم .....

2010-03-29T00:30:00.001-07:00

ما امشب ماهی های سفره هفت سین خاله اعظم و بردیم که بندازیم تو دریاچه . ماهی ها دوتاشون مردنی بودن . دریاچه پره لجن بود . تا ولشون کردیم تو آب دوتاشون مردن . فکر کنم که تنگ تنگ آب و بیشتر دوست داشتن تا دریاچه ای که سبز بود .

میدونی خوابهام عوض شده . پریشب خواب دیدم که هشت ماه حامله ام و عاشق . دیشب خواب دیدم که نوزادی و بغلم گرفتم و دارم کلی میدوم که بچه رو ازم نگیرن و آخرش توی مسجد قایم میشم .

راستش مدتهاست که عادت کردم به تنها خوابیدن . به بی خوابی های نصفه شب . به اینکه از خواب بپرم و کسی نباشه در واقع حتی دوست میدارم این خالی بودن تختو . نمیدونی چقدر طول کشید که عادت کردم که بخوابم بدون صدای نفسهای کسی .

فکر میکنم که حالم خوبه . تند تند حرف میزنم و دستهام و تکون میدم . درس میخونم همچنان عقبم . حواسم هم به پولهام هست . این روزها حتی نسبتا خوش اخلاقم .

توهم خوبی . خودت نگفتی اما مشخص بود . فکر میکنم که تو مدتهاست خوبی و هربار که هستی من خوب نیستم تا دو سه روز. شبش را تا صبح گریه میکنم و تا دوروز بعد حالم از خودم بهم میخوره که چرا شبش رو تا صبح گریه کردم .

راستی فکر کنم که ماهی ها سکته کردند . جایی خوندم که این ماهی قرمزهای کوچولو راحت سکته میکنند.

امروز سر کلاس داشتم به این فکر میکردم که کاش میدید ساز زدنم رو اونقدر که خودم و خودت فکر میکردیم هم بی استعداد نیستم و استادم برخلاف حرف تو شاید بهترین کسی است که میشه ازش یاد گرفت . یک جوری نگاهم میکنه انگار که در اون لحظه مهم ترین موضوع اینکه این شاگر بی استعداد این نت و یاد بگیره .

دلم این روزها زده به سرش . انگار که گمش کردم یا از دست دیوانه بازی های من خسته شده و گذاشته رفته پی کارش .

2010-03-27T00:46:00.000-07:00

من روی میزم تا سقف پرونده دارم و مادر پسرک تو اتاق روانشناسه و من باید هر از گاهی نگاهی به این موجود بندازم . هر بار که سرم و آوردم بالا یا زیر میز بود لای مبل بود یا رفته بود زیر میز دراز کشیده بود و پیدا کردنش مصیبتی بود . حالا بیا واسه یک موجود نیم وجب توضیح بده که برادر من نکن چون من وقت ندارم دنبالت بگردم .

هوا سرد شده و بوی بهار نارنج همه شهرو بلعیده . خسته ام و بد اخلاق . بغض هم دارم . تمام روز به این فکر میکردم که دلهای کپک زده رو چی کار میکنند؟ پیراهن چین دار و پرت میکنم توی سبد و میرم توی کمد که تصمیم بگیرم چی بپوشم. دلم امام زاده صالح میخواد . دلم میخواد که چادر گل دارم و بکشم سرم و قشنگ گریه کنم . بلوز شلوار مشکی میپوشم و ژاکت عبا مانند و هم بر میدارم . تصبیح دور دستم و میزارم بین بقیه تسبیحها و شاه مقصود میندازم گردنم . اگر بابام بود میگفت که شبیه جادوگرها شدی. اگر بابام بود شاید دلم کمتر گرفته بود . انگشتر فیروزه بابارو هم دستم میکنم . شال سبزم و میبندم دور گردنم . همچنان بد اخلاقم . تو ماشین با آهنگهای قری و حرفهای بی ربط و بعد با یک قوری چایی و خرما . دیگه بد اخلاق نیستم . گاهی فکر میکنم که اگر نبود دنیای من چه جای بدی بود. که اگر نبود من این دل کپک زده رو چی کار میکردم؟

2010-03-22T22:10:00.000-07:00

چند سال پیش فکر میکردم که باید جنگید . باید با ارزشهای که دارن تو گلوم فشار میدن جنگید. باید سفر کرد و رفت یک جایی دور جایی که بشه من بود . منی که مرزهاش مشخص از مادرم و مادربزرگمه . چند سال پیش فکر میکردم که بزرگی و چسبندگی این خانواده داره خفم میکنه که باید بر خلاف جهتشون و بر خلاف ارزشهاشون انتخاب کرد . باید جواب داد باید وایستاد و یادشون انداخت که من مثل اونها نیستم که مثل اونها نخواهم شد. چند سال پیش فکر میکردم که پدرم نقش زیادی تو زندگیم نداره و وسط این جنگ جونی نمونده بود برای جنگیدن با سنتهای یک خانواده دیگر . خانواده مادری بس بود.

بعد از تجربه اون زندگی مشترک با آدمی که هر دو خانواده با همه تفاوتهاشون و بعد از این همه سال جنگ با هم تنها نقطه مشترکی داشتند باور این بود که من دارم اشتباه میکنم . بعد از تجربه کردن چند سال جدا بودن و پیدا کردن مرزهایی که مال من بود و جنگیدن ۲۴ ساعته با مادربزرگ سرتق و کله شقی که حاضر نبود کنار بیاد . بعد از عاشقی کردن و آشپزخونه تمیز کردن و جیغ کشیدن سر هم و مثل خر کار کردن و کلافگی از سختی این همه کار . بعد از اینکه قبول کردم که اشتباه کردم و برگشتن به اون خانواده بزرگ و چسبناک .

سه سال گذشته . من مرزهام و پیدا کردم مرزهایی که گاهی مرزهای مادرمه و گاهی مرزهای مادربزرگم. ارزشهام مشخص شده . ارزشهایی که یک سری فقط مال منه و سری دیگر شاید ارزشهای حاج خانوم باشه که مادربزگم و بزرگ کرده . جنگی نیست . بعد این سالها به این نتیجه رسیدم که حتی اگر تبدیل به مادرم شم اتفاق خیلی بدی نیست که حتی خیلی هم نشون دهنده قابلیتهامه . سالها گذشته و من دلم برای پدرم تنگ میشه و هردو هم دیگر و قبول کردیم . نه من دیگر سر جنگ با سنتهای خانواده ها دارم و نه اونها به اندازه قبل سر سختتانه تلاش میکنند برای قانع کردنم .

امروز تو اداره مهاجرت کنار مادر بزرگم نشسته بودم و منتظر بودم که صدام کنند که برم قسم بخورم که من بین کشورم و کشور شما کشور شما را انتخاب میکنم . کنار ما خانمی ایستاده بود که ۵-۶ ماهه حامله بود که مادربزرگم گفت من دلم میخواد که تورو این شکلی ببینم . من لبخند زدم و گفتم انشالله . جیغ نکشیدم که من نمیخوام . ناراحت نشدم که چرا انقدر اصرار میکنید به ازدواج کردن . تو دلم نگفتم که این زندگیه منه نه شما . لبخند زدم و با خودم گفتم که من هم دلم میخواد .

سالها گذشته و من آماده ام که تن بدم به ارزشهای زنانه خانواده ها .

PS.

حالا پیدا کن پرتقال فروش را !

2010-03-17T23:06:00.000-07:00

تا صبح خوابت و دیدم تا خود صبح . هر بار بیدار شدم با تعجب یک نگاهی به دوروم انداختم و دوباره خوابیدم. میدونی من حالم زیاد خوب نیست این روزا بزار به حساب نگرانی پیر شدن و معامله با دنیا و عید و یک بسته فرم اندازه کتاب توی کیفم . از سر کار که اومدم خونه مدام به این فکر میکردم که چقدر دلم یک غار میخواد برم تهش بخوابم سر کار اما با پیرمردهایی که هزار تا سوال عجیب غریب دارن و دخترهای تازه عروسی که ترسیدند و زنهایی که چشمهاشون خیسه نمیشه زیاد فکر کرد . امروز یکی از پیرمردها از توی کیفش یک عالمه پرتقال در آورد و ریخت روی میز روی کاغذها و خودکارها همه جارو بوی عید برداشت . بوی شمال.

mind blowing

2010-03-09T23:48:00.000-08:00

نشستیم روی کاناپه های کرم رنگ توی سالن خونه من . من زیر پتو خال خال سبزم اون گوشه مبل عروسک نارنجی و گرفته بغلش ذل زده به مانیتور.من میگم مایند بلویینگ که نبود ولی خوب بود. میگه خوب قرار نبود مایند بلویینگ باشه. مایند بلویینگ فقط مال اون آدمه است . اون آدمه که آدمته . اونی که دلت میخواد تو بغلش بمیری . میگم من دلم مایند بلویینگ میخواد . میگه نه ببین این چه خوبه به یه ورت هم نیست که فرداش هست نیست مرده است یا زنده . ولی من هنوز دلم مایند بلویینگ میخواد.

تو مرکز زنان نشستم رو زمین بطریهام و هم چیدم جلوم . دورین غر میزنه که این آت و آشغالهای ضد فمینیستی و جمع کن ببر بیرون . رابین جلوم روی مبل نشسته . مری هم پشت کامپیوتر . مری رو دو روزه که یک آدمی که تازه از زندان اومده بیرون هی تعقیب میکنه . ترسیده . میترسه یارو بهش تجاوز کنه بهش میگم بره پیش پلیس میگه باباش نمیزاره . بهش میگم بره دادگاه برگه بگیره که یه غلطی بکنه بجای اینکه بشینه اینجا روبروی من با چشمهای پف کرده . رابین از دخترش میگه . بحث میرسه به س-ک-س .

دورین از تنها مرد زندگیش میگه که افغان بوده . که بعد از اون هیچکس دیگه ای نبوده .

رابین از زنها و مردهای زندگیش میگه

مری بغض میکنه

من به این فکر میکنم که مایند بلویینگ نبود

که دیگه هیچکس مایند بلویینگ نخواهد بود

رابین میگه توچی؟

میگم که بسه فعلا منتظرم که کسی باشه که با بقیه آدمها فرق کنه که تو اون لحظه مهم باشه بودنش .

اما دروغ گفتم

2010-03-08T14:41:00.000-08:00

امروز روز من است .

صبح خواب میمونم . دیشب تا دیروقت کتابهام رو با خودم توی تخت آورده بودم و دست پایی میزدم دیدنی. نتیجه این شد که صبح خواب موندم اما الان یک پیپر چهار صفحه ای خوشگل و مرتب با ۵ تا منبع معتبر کنا دستمه .

امروز روز من است.

من امروز بلاخره تصمیم گرفتم که نمیشه این ریختی موند و شاید وقتش که فکری برای خودم بکنم .

امروز روز من است .

وقتی که لخت روی تخت خوابیدم به این فکر کردم که آیا زن متوجه لکه های قرمز روی تنم خواهد شد یا نه؟ زیرلب فحشی نثار خودم و عامل لکه ها کردم .

امروز روز من است .

دلم میخواست که امروز برم دیدن زنی که تتو شاپ داره و یک بته جقه پر پیچ تاب روی مچ پام بگیرم و همیشه یادم باشه که امروز روز من است .

شاید هم گرفتم .

هنوز ساعت فقط دو و چهل و پنج دقیقه است .

کلاس تحقیق فمینیستی دارم و بعد باید یک پیپر دیگه بنویسم برای کلاس فردا شب.

من امروز بنفش نپوشیدم. توی خیابون جیغ نکشیدم . سوتین آتیش نزدم . لباس سبز نپوشیدم. جلوی سفارت نرفتم .

اما امروز روز من است .

2010-03-06T00:12:00.000-08:00

من یک قیچی گنده تیز دارم واسه بریدن آدمها از زندگیم. آدمهای زندگی خیلی راحت میتونن قیچی شن بعد هم برن یک جای دوری دفن شن . من اصولا از اینوکه آدمی که عاشقش بودم بایکی داره میره بیرون هیچوقت خوشحال نشدم. درواقع تو این دپارتمنت بخصوص من هیچوقت یاد نگرفتم که چه جوری عاشق نباشم. من بلدم که انتخاب کنم که وقتشه که برم . که درسته که برم . اما هیچوقت نهفمیدم که چه جوری میشه دوست نداشت . حتی با دوستهای قدیمی که به هر دلیلی گذاشتمشون کنار هم همینطور بوده من انتخاب کردم که بزارم برم اما همیشه ته ذهنم دلم حتی براشون تنگ شده .

گاهی اوقات مثل امروز آدمهایی که مدتها پیش قیچی شده بودن یهو میان بیرون جلو روم وای میستن . گاهی تکست میزنن . گاهی میان میگم سلام .

بعضی روزها مثل امروز من تحمل آدمهای قیچی نشده رو هم ندارم . دلم میخواد برم ته غار بشینم بیرون هم نیام . دلم میخواد تمام روز رو بخوابم . دلم میخواد که حرف نزنم که هیچکس باهام حرف نزنه . و بعد دقیقا تو همچین روزی کلی آدم قیچی شده تصمیم میگرن که بهم بگن سلام که بگن هستند .

2010-03-05T02:01:00.000-08:00

یک چیزی یخ زده . من ترسیدم میفهمی؟ من رسما ترسیدم. از اینکه تنها بمونم. از این چیزی که یخ زده . از اینکه هوس تن کسی و ندارم . از اینکه کسی و دلم نمیخواد . از اینکه خدای من یک پیرزن که گوشهاش نمیشنوه تازه آلزالمر هم داره . من از این چیزی که یخ زده میترسم.

2010-02-27T02:05:00.000-08:00

رسمان ۵ دقیقه قبل از شروع نمایش رسیدیم. جای نسبتا پرتی بود . کلی هم خندیدیم که اینجاها که جای تاتر نیست در نتیجه احتمالا تو حیاط خونه کسیه . برای تحویل گرفتن بلیطها که رفتیم خانومه گفت البته شما که سنتون پایینه اما بیرون شراب هست بماند که من خندم گرفته بود که تو رسما فکر کردی ما چند سالمونه؟. رفتیم توی حیاط بهش میگم تو احساس نمیکنی که همه یه جوری نگاهمون میکنند . نگاهها بد نبود . اما دیده میشدیم . همه تو گروه سنی ۴۰-۵۰ بودند . بعد از تموم شدن نیمه اول اومدیم بیرون . من راحت نبودم . مدتها بود که احساس نکرده بودم ملت دارن نگاهم میکنند . دور گردن یک آقایی یک قفل خوشگل دیدیم البته آقاهه هم خیلی خوشگل بود دوست پسر آقاهه هم خیلی خوشگل بود . اما فقط ما چهار نفر بودیم که از بقیه دور ایستاده بودیم . ما به بهانه سیگار . اونها شاید به بهانه بوسه . تا شهرزاد گفت متوجهی که همه چقدر سفیدن؟ بماند که کلی خندیدم از این ( چقدر سفید)‌اما راست میگفت همه خیلی سفید بودن . حس جالبی بود . مدتها بود که نژادم و انقدر واضح حس نکرده بودم . خصوصا تو این شهر .

2010-02-22T22:21:00.000-08:00

اگر انقدر درس نداشتم . اگر پیپر نداشتم روی تاثیر تبلیغات و نباید پیپر دینا رو صحیح میکردم . اگر ساعت ده و نیم شب نبود . پا میشدم خونه رو تمیز میکردم . سبد لباسهای تمیز و جابه جا میکردم . ملافه ها رو عوض میکردم . ظرفها جمع شده تو سالن و میشستم . کاسه سفالی رو از روی پاتختی بر میداشتم . اگر انقدر درد نداشتم که میتونستم رو پام وایستم بدون اینکه سرم گیج میره . میرفتم توی آشپزخونه قرمه سبزی درست میکردم شاید با کیک شکلاتی . ظرفها رو هم میشستم . اگر انقدر درس نداشتم میرفتم زیر دوش بعد موهام و صاف میکردم شاید حتی رژ لب قرمز میزدم یا خط چشم میکشیدم . اگر انقدر درس نداشتم شاید بهش میگفتم که شام بیاد اینجا به این هم فکر نمیکردم که زوده و از این حرفها و لابد یک بطری شراب میاورد و بعد از شام میشستیم روی مبلهای کرم و مزخرف میگفتیم . بعد احتمالا زود میرفت و من چون درس نداشتم ظرفها رو جمع می کردم و زنگ میزدم به زن بابام که بگم دلم براش تنگ شده که تعریف کنم چی شده و احتمالا یک ساعت حرف میزدیم .

اما درس دارم و پیپر دارم و دلم درد میکنه و بهتره که برم سر درسهام

2010-02-19T01:17:00.000-08:00

واسه خودت خوشحال داری رژه میری هیچی هم به تخمت نیست . ولو شدی روی مبل آقا منوچ و هم گرفتی بغلت و داری واسه خودت فیس بوک بازی میکنی و وبلاگ میخونی و آهنگ گوش میدی. در راستای فیس بوک بازی میرسی به یک عکس . کف دستات عرق میکنه. نفسی که از عصری در نمیومد کلهم گیر میکنه تو گلوت . بغضت میگیره . خواب از سرت میبیره . هرچی هم فحش بلدی میکشی به خودت و فضولیت . کسی هم نیست بگه خوب زنیکه مرض داری که سوزن به خایه خودت میزنی آخه؟ اونم تو این شهر خراب شده که همه به هم یک جوری وصلن . خوب مریضی؟

2010-02-18T17:08:00.000-08:00

چیزی توی دلم قل میخوره . خودش و به درو دیوار میکوبه. من لبخند میزنم . هوا خوبه و سعی میکنم که خوب باشم . در واقع خوبم . اخبار نمیخونم . از مزخرفات لاریجانی و رد میکنم کاری به این ندارم که کجا چه خبره . هوا خوبه و من چیزی توی دلم داره بالا پایین میره که با اخبار خوندن حالش بدتر میشه .

دستهام میلرزه شاید برای جواب دادن به ۳۵۰ تا ایمیل رییسمه . مردم دیوانه ان. من ۳۵۰ تا ایمیل خوندم که خانم فلانی چقدر شما فهمیده اید . چقدر شما خدایید . چقدر شما کسید . مرسی که انقدر شما نازید . شما چجوری انقدر نازید . و ۳۵۰ تا بار فحش خواهر ومادر دادم به این ملت دیوانه که بعد از ظهر و من تلف کردند .

چیزی که توی دلم بالا پایین میره حالش خوب نیست .

من آدمها رو نمیفهمم. این چیزی که توی دل من بالا پایین میره هم آدمها رو دوست نداره .

2010-02-07T15:35:00.000-08:00

حواسم نیست . اصلا اینجا نیستم . خودم و پشت در قفل خونه جا میزارم وقتی که دست کلیدم با جوجه اردکی که ازش اویزونه روی کانتر آشپزخونه جا مونده . دوبار در یک روز. یک دستم دف و یک دستم کامپیوتر با کیف تو پارکینگ میخورم زمین. برای فردا باید یک پیپر بنویسم راجب تحقیق فمینیستی هنوز اما حتی شروعش هم نکردم . هنوز مقاله کانت مونده و من حتی نخوندمش . میام توی کافی شاپ درس بخونم عوضش محو آدمها میشم و آفتابی که از پنجره میاد تو و کاغذ سفید روبروم رو گوشه های کاغذ مینویسم :‌:‌بی همگان به سر شود بی تو بسر نمیشود نمیشود نمیشود نمیشود.

کس میگم بی تو هم به سر میشود تا حالا که شده . میرم بیرون با یک سری دختری که آدمهای من نیستن . میرم بیرون شاید که بهترشم شاید که به حکم الکل و آدمهایی که دارن خودشون و به هم میمالان منم یکم برگردم اینجا . اما اونجا هم نیستم . انقدر صورتم از فضای اونجا خارجه که چند بار یکی دم گوشم میگه انقدر غریبی نکن . من غریبی نمیکردم . من به این فکر میکردم که چشمهای اون زنی که توش این همه اشک داره درست مثل چشمهای من بود سه سال پیش که این طلاق دردش احتمالا اندازه همون درده . آروم بهش میگم همه چی درست میشه انقدر سخت نمیمونه . اما بازهم کس میگم . اگر با مرد بمونه یک عمر درده کشیدن یک آدم بی مسولیت با خودت از این طرف به اون طرفه اگر هم نمونه زخم عاشقی که نصفه کاره موند . اگر بمونه خستگیه اگر نمونه میشه من .

همه مستن . من نیستم . مرد موقع حرف زدن دستهاش و میکشه روی کمرم و من هنوز تصمیم نگرفتم که از تماس لذت میبرم یا نه . همه مستن و من به پیپری که باید بنویسم فکر میکنم . و به اینکه چرا هی به این دخترک میگم همه چی درست میشه . مگه مال من درست شد؟ اصلا چی قرار بود درست شه؟

مرد مزخرف میگه . همه مزخرف میگن . سعی میکنم که فکر نکنم به هیچی.

2010-01-29T23:06:00.000-08:00

من میگم که خرم کن بهم بگو اگر این امتحان و بدم باهم میریم پراگ تا دم غروب بشینیم دم اون رودخونه خوشگل باهم آبجو بخوریم و من نگران این نباشم که قبول شدم یا نه چون قبول شدم.

من میگم به من بگو حتی اگر خراب کردم بازهم میریم پراگ میشینیم دم اون رودخونه به جای آبجو شات ودکا میزنیم و تو میگی که فدای سرت عوضش دکتر میشی حالا .

تو همه این ها رو میگی . و من یک نفس عمیق میکشم . اون سر کره زمین تو میری سر کارت . من هم میرم که ظرفها رو بشورم و بخوابم که فردا کله سر کلاس دارم.

2010-01-27T23:13:00.000-08:00

گیرم که من کس گفتم .

بین این دویدنهای پشت سر هم که به من فرصت سر خاروندن هم نمیده . توی شبهایی که فقط توان این و دارم که خودم از در ورودی بیارم تو خونه و پهن کنم روی مبل کنار پنجره .

توی روزهایی که آرایش نمیکنم . صبحها شلوار جینم و از روی زمین بر میدارم آخرش هم ده دقیقه دیر میرسم . خوب البته تو روح همون آدمی که ساعت ۹ صبح کلاس برداشته .

گیرم من مزخرف گفتم .

راستش من تازه دارم عادت میکنم که این خونه خالیه . و نقطه سر خط. یعنی چیزی قرار نیست عوض بشه .یا اینکه تازه دارم به این نتیجه میرسم که خیلی چیزها دیگه اونقدر مهم نیست . مثل خالی بودن این خونه . یا عادت کردن به این تصویر توی آینه همیشه یک نفره و اون یک نفر منم و اصلا مهم هم نیست .

عوضش مهمه که من از یکشنبه دست به ساز نزدم. یا مهمه که صبر کنم تا راستین تو بغل من خوابش ببره و مهم نیست که دیر میرسم سر کار . مهم اینکه شیر داشته باشم و قرصهای روی یخچال باشه .

مدتهاست آشپزی نکردم . کیک نپختم . عوضش تمامی قرصهام و سر موقع خوردم و دیگه غش نکردم .

اصلا هم مهم نیست کس گفتم.

حتی اگر فکرش و بکنی خیلی هم پرت نگفتم. گیرم که نمیخواد و نمیدم و نمیکنمش هم هست . گیرم که او سر دنیاست.

گیرم که گاهی تلخه.

اما شبیه همه اتفاقهای خوب میمونه .

نه خیلی هم راستش و گفتم. . .

2010-01-25T22:38:00.000-08:00

چیزهایی هم هست برای منتظر بودن . هست. . حتما هست . حتی اگر توی دل من یک ماهی مرده هست .

سفرنامه

2010-01-19T20:07:00.000-08:00

اینجا تهران است . زمان را گم کردم . کلمه ها را هم. ساعت هفت و نیم صبح دوشنبه . بی خوابم . اینجا تهران است و رویا پردازی کار احمقانه ایست . چمدانهای گم شده . همه خواب و من بی تاب.

........

با مامانی رفتم امیریه . آدمهای راحت و گرم . کلمه ترکی تازه یاد گرفتم . گرچه آخرش هم نفهمیدم که شاخصی و به دسته میگفتن یا به اون ماسماسکی که دستشون بود . پسرک مداح زیبا بود . پسرک مداح ۲۴ ساله بود و ۲۴ سال اونجا یعنی آدمی بالغ که باید براش زن گرفت. تو تونل زمان اونها من جا موندم. صدای طبل / مردهایی چوب به دست . کلمه های ترکی . خونه ای که ۴۵ سال پیش مامان توش بدنیا اومده بود. کوچه های تنگ. سقاخونه هایی با شمعهای روشن.

......

از جوی آبی که از طرف انقلاب میومد خون رد میشد . من گل سفید دستم بود .

.....

امروز روزه آخره ساله من توی مطب دکتر زنان نشستم و به تنها چیزی که میتونم فکر کنم حامله شدنه . رادیو یک سری کلمه رو مدام تکرار میکنه :‌بیگانه پرستان / رهبر معظم /ساختار شکنی / حتک حرمت. .چیزی روی سینه ام سنگینی میکنه . با شهر راحت تر شدم با مردم هم . دلم اما برای تنم تنگ شده .

.....

بیرون صدای الله اکبر میاد . من کتلتها رو توی ماهیتابه میزارم . علی دم پنجره ایستاده با بهتاش میریم کنارش و تا جایی که میتونیم فریاد میکشیم . سری اول کتلتها میسوزه .

.....

تبریز. بعد از ۳۵ سال برگشته به شهرش . باهم معمای شهر و حل میکنیم اما تبریز او زیر شهری که الان توشیم مونده . زیر شهری که خیابونهاش اسمهاشون شبیه تهران. من از لا به لای راهروهای تو در توی خونه های قدیمی رد میشم و خیال پردازی میکنم. بی شک زن بودن تو اندرونی وبیرونی این خونه ها حکم دیگری داشته .

......

هنوز چشمم از گریه میسوزه . سهم من از زندگی پدرم . از زندگی خواهر خیلی کمه . خیلی کم.

2010-01-18T09:05:00.000-08:00

من با دوتا چمدون و یک کوله پاشده بودم رفته بودم اون سر کره زمین که برم امام زاده صالح بعد توی یک روز برفی خیره شم به درختهای خیابون ولی عصر و احساس کنم که در زمان درست جای درستیم . اما درختهای خیابون ولی عصر هیچ حسی به من نداد . برف هم نیومد. در عوض یک شب تو خونه عمو کوچیکه وقتی که همه باهم با صدای بلند حرف میزدند و خانومی که اون گوشه نشسته بود با نگاه خریدارانه نگاهم میکرد و من خیره شده بودم به تابلوی نقاشی که قبلا خونه عمه خدابیامرز آویزون بود احساس کردم که من قرار بوده دقیقا اینجا باشم . روز بعدش وقتی تو آشپزخونه داشتم ظرف میشستم و حوله آبی رنگ کنار ظرف شویی و برداشتم دیدم که اسم و من و روش دوختن حوله مهد کودک من بود .

حالا خیلی دورتر از پدرم و جوسبی و آدمهایی که دلتنگیشون داره اذیتم میکنه . توی صبح بارونی نشستم زیر پتو و به این فکر میکنم که این همه دلتنگی و این همه آرامش تلفیق عجیبیست .

2009-12-14T00:34:00.000-08:00

وقتی پرسید یعنی چند ماه بعد دقیقا؟ تو دلم گفتم آره کویا که اونقدر هم دوستم نداشت . گیرم اما نباشی و دوستم هم نداشتی قسمت من هم نبودی اما تو تنها یادگاری از منی که عاشق بود. گاهی شبها دلم میخواد که بیام و سراغ خودم رو از تو بگیرم .

2009-12-14T00:13:00.000-08:00

گیرم حالا تو این سرما دل ما این وسط رفت پی گرمای دستی که اصلا قسمت ما نیست .

2009-12-14T00:03:00.000-08:00

گیرم که خیلی چیزها معنی خودشون و از دست داده باشند . گیرم که یادمون نمیاد بی تابیهامون و . گیرم من عصبانیم و خسته و تو کلافه ای و سر درگم .

آسمون اما بارونیه . هنوز میشه دنبال سوالی بگردی . میشه تو سکوت ماشین سیگار کشید . میشه که تو باشی و ما یک شام دوساعته بخوریم و من وقتی میرسونمت دم ماشینت یادم نباشکه که عصبانی و خسته بودم .

گیرم که هرگز دیگه عاشق نشیم . اونقدر هم بد نیست اگر من باشم و تو باشی یک گله گوسفند و یکی دوتا بچه .

2009-12-12T16:12:00.000-08:00

تو میگی داری بزرگ میشی . من توی آینه دنبال خودم میگردم .

2009-12-11T23:19:00.000-08:00

صدای بارون میاد. ساعت یازده و بیست دقیقه شبه و من امشب هم دست به ساز نزدم که تورو خدا یکی به استاد گرامی بگه که سرک نکشه تو کابوسهای من بزاره من همون خوابهای خودم و ببینم و خوش باشم . خونه سرده من هم بساطم و جمع کردم آوردم روی قالیچه ترکمن قرمز دم اتاق خواب روبروی بخاری پهن کردم و باید درس بخونم و درسم نمیاد. توی راه داشتم به این فکر میکردم که تابستونها تهران و زمستونهای اینجا وقتی تنهام از تن خودم بی خبر میشم . دست به پاهام نمیکشم که نرم باشه کرم به تنم نمیزنم حتی خودم و هم اونقدر نمیبینم . وقتی داشتم پیژامه بنفش راه راه رو با تی شرت سفیدی که خودم روش بته جقه های رنگی کشیدم و با جوراب قرمز و جاکت صورتی تنم میکردم یک لحظه با خودم گفتم همون بهتر که کسی نمبینتت . صدای بارون میاد من غرم میاد اما درسم نمیاد .

2009-12-07T01:07:00.000-08:00

داره بارون میاد . روی لباس خوابم یک ژاکت میپوشم . جورابهای بلند پام میکنم میام زیر پتو . داره بارون میاد . اینجا ساعت یک شبه . بخاری و خاموش میکنم که پنجره رو باز میکنم که صدای بارون و بشنوم. یک جای دنیا یک سری آدم دارن میریزن تو خیابون . یک جای دنیا یک سری آدم جونشون و گرفتن دستشون رفتن تو خیابون. اون آدمها حتما مامانی دارن حتما مامان دارن حتما شهرزاد دارن بچه دارن برادر دارن خواهر دارن . اون آدمها یکی منتظرشونه یکی دوستشون داره یکی عاشقشونه . اون آدمها حتما همه زندگی یکی هستن . داره بارون میاد . من صبح ساعت ۱۱ کلاس دارم . من بعد از کلاس باید برم سر کار . من بعد از کار باید برگردم مدرسه . صبح که من بیدار شم شاید یک سری از آدمها تو خیابون دیگه نفس نکشند . صبح که من از خواب پاشم شاید یک سریشون کبود باشن . گریه کرده باشن . ترسیده باشن . صبح که من بیدار شم شاید زندگی برای خیلی ها دیگه فایده ای نداشته باشه یا درد باشه یا منتظر عزیزی باشن که هنوز برنگشته . داره بارون میاد . من خیلی دورتر از اون آدمها توی تختم نشستم و به این فکر میکنم که شاید اگر انقدر دور نبودم میترسیدم که برم . میترسیدم که اگر برنگردم مامانی چی میشه . شهرزاد چجوری چوپون میشه . داره بارون میاد . کاش همشون سالم برگردند.

2009-12-06T01:46:00.000-08:00

میدونی عزیز دل من تو سر نترس داریم. تو تمام این سالها فقط خودمون میدونیم که چه خطرهایی از بیخ گوشمون رد شده . شایدم فقط و فقط بخاطر این بود که همدیگر و داشتیم . من تو هر چی دلمون بخواد میپوشیم با هرکی هر کاری که دلمون میخواد میکنیم . من و تو یاد گرفتیم تو این سالها که با تنمون مهربون باشیم که زن بودنمون و دوست داشته باشیم که نزاریم زن بودنمون واسمون بشه ترس بشه مانع.

من و تو همیشه سهم خودمون و از شب گرفتیم .

من و تو تو کوچه های این شهر تو خیابونهاش خاطره داریم که همیشه با تاریک شدن هوا توش سهم داشتیم .

من و تو امشب اما ترسیدیم .

از مرد کثافتی که چیزی به تو گفته بود ترسیدیم.

ترس هیچوقت سهم ما از شب نبوده .

من و تو اما امشب از شب سهمی نداشتیم.

2009-12-05T01:05:00.001-08:00

من امروز میخواستم که هیچ فشاری بخودم ندم . من امروز میخواستم که هیچ کاری نکنم . با هیچکسی راجب هیچ مقاله ای حرف نزنم . کتاب نخونم . با فمینیست و فمینیسم و لزبینیسم و حقوق هم جنس بازها و مرکز زنان و زنان هندی و آب آلوده و سرطان سینه و کمپین یک ملیون امضا و وبلاگ و سیاست هیچ کاری نداشته باشم . میخواستم از صبح به خودم ور برم . زیر ابرو بردارم آرایش کنم لباس جینگولی بپوشم . میخواستم با مامانم برم خرید حرفهای خاله زنکی بزنم . میخواستم برم لباس خواب جینگولی بخرم که بیام تو تختش بخوابم با لباس خواب خوشگلم. میخواستم دو ساعت رانندگی کنم تا برسم به یک خونه ای که میشه توش ولو شد و کارهای خوب کرد .

همه این کارها رو کردم . روی لباس خوابم پروانه های رنگی داره . شام هم پختم . فیلم هم دیدیم . کارهای خوب هم کردیم . الان هم آروم بغلم خوابیده داره نفس میکشه .

منم نشستم دارم یک دونه تو سر خودم میزنم یک دونه تو سر سایکوانالتیکال فمینیسم و احساس میکنم که دارم باز فشار داده میشم . یک خط در میون هم میرم اخبار میخونم . وبلاگ میخونم . حرص میخورم .

منم پیپر مینویسم .

من همش پیپر مینویسم

2009-12-01T00:47:00.000-08:00

کاش یقین باز یافته ای بود