ساعت سه و نیم نصفه شب این آقاه عربد  میکشه :‌هیچکی مثل من از نبوندت کلافه نیست 

من داشتم بهت فکر میکردم لابد . بلاخره نصفه شب و این هی میگه کافه نادری و منم که زده به سرم و . 

بعد دیدم این نبودنت همچین مسله مهمی هم نیست. 

مهمونها رفتن . سینی چایی روی میز . ماها ولو روی مبل. ظرفهای نشسته توی سینک . یک چند ساعتی هست که فقط بحث سر سکسه  هر کی یک چیزی میگی . خاطره های دکتر بازی . شیطنتهای دوازده سیزده سالگی . اولین پریود . مردهای مهم زندگیهامون . مردهای مزخرف . مردهایی کوچیک . من گرسنه ام . من تنها نیستم که گرسنه ام . باقی مانده شام و گرم میکنم . بحث ادامه داره . باقی مانده دسر میارم با سه تا چنگال. صحنه زنانه ایست . بشقاب آبی فیروزه ای پای شکلات و سکس . جدا حرف مسخره ای است که زنها فقط وقتی خیانت میکنند که از نظر احساسی راضی نباشند . زنها خیانت میکنند اگر چیزی اونجا نباشه . زنها میتونند خیانت کنند اگر بودن یا نبودن یارو اون وسط تغییری ایجاد نکنه . یکی از شدت خنده چشمهاش قرمز شده . اون یکی با دهن پر نمیدونه بخنده یا قورت بده یا حرف بزنه . دم رفتن داریم میگیم که هر کدوممون چی میخوایم . من به تخت اشاره میکنم و میگم من دلم میخواد که یکی باشه . یکی هر شب باشه و گذشته باشه از اینکه چیزی داره یا نداره که آیا ادم خوبی هست یا نیست . که همه سوالها جواب داده شده باشه و فقط باشه هر شب و هر روز صبح . بعد این دوتا یک جوری نگاهم میکنند که خوب مسخره همه همین و میخوان . 

همه مهمونها رفتن . هنوز ظرفهای نشسته توی سینکه . کتچاپ روی میز ناهار خوری کنا پارچ آب . من هنوز صورتم و پاک نکردم . 

هنوز تخت من خالیه . 

من دلم برای بابام تنگ شده . از سر کار که میام بیرون با خودم میگم برم سوپر مارکت ایرانی میوه بخرم . ازهمه چی دوتا بر میدارم . یکی برای من . یکی برای مامان. خریدهام و که میچینم روی ریل سیاه متحرک یادم میوفته که انگور برنداشتم از دخترک ایرانی پشت کشیر معذرت خواهی میکنم میرم یک بسته انگور بردارم . موقع پول دادن دخترک گفت : من این بسته های انگور و میبینم حالم بد میشه . الان یک هفته است که خونه ما دعواست. پرسیدم سر انگور؟ گفت آره از دست مادرشوهرم . شما مادر شوهر ندارین؟ من یک لحظه یاد خونه افتادم . خونه خالی شلوغ تاریک . گفتم نه عزیزم حتی نزدیک داشتنش هم نیستم . بعد وقتی تو تاریکی داشتم میومدم طرف ماشینم یاد مامانت افتادم . و اینکه چقدر دلم براش تنگ شده  

با هزار بدبختی کیسه های خرید و آوردم بالا . انگار که مجبورم همه رو باهم بیارم. آشپزخونه پره از ظرف . اتاق انگار توش بمب ترکیده تمام لباسهایی که با خودم برده بود روی زمین قاطی کاغذهای نوت و بند بساط هالویین بالشت و کتابن . روی میز ناهار خوری سه تا کت دوتا جاکت . خونه اما همچنان خالی . 

خریدها رو جابه جا میکنم . باقالی ها رو میریزم تو بزرگترین قابلمه ای که دارم و میزارم روی گاز . خمیر درست میکنم . سیبها رو خورد میکنم . دستهام بوی دارچین میگیره . پای سیب و میزارم توی فر . خونه رو ماستمالی تمیز میکنم . 

خونه شلوغ نیست . تاریک نیست . اما خالیه . 

بوی سیب پخته میاد . 

تصویر من توی آینه ماشین در حال پاک کردن سایه سیاه زیر چشمم قبل از اینکه برم تو 

تصویر من و سازم در انعکاس نور روی عینک استاد 

ارتعاش ساز من بین دستهام از لرزش ساز او در دستهاش 

تصویر ناخونهای رنگی من روی سطح صاف سازم 

صدای زنجره ها وقتی که از پله پایین میدویدم 

تصویر من در آینه حمام 

تصویر او از لای در باز حمام 

تصویر من از پشت شیشه های بخار گرفته حمام تا آینه های کوتاه 

تصویر او روشن از نور آبی مانیتور تو تاریکی اتاق 

صدای پدرم از فرسنگها دوتر 

تصور آسمان ابری تهران و برف و خیره شدن به درختهای خشک و فکر کردن به اینکه من دقیقا همون جاییم که میباید باشم

تصور دستهای پدرم روی ویترین مغازه 

تصویر من از پشت شیشه ماشین به روی آینه بغل . صدای آهنگهای قدیمی 

من لبخند میزنم 

ملت مست . ملت مست با لباسهای عجیب غریب. ملت مست در حال شاشیدن پشت درخت / وسط خیابون / پشت ماشین 

دستهاش 

دستهام 

عریانی دخترکی که روبروی ما راه میرفت

عریانی من 

اتاق خالی با جعبه های رنگی 

اتاق خالی با پنجره بسته 

جای خالیش 

صداهایی که از بیرون میاد 

صدای دوش آب

صدای کتری آب

سکوت 

گاهی صدای دستها بیشتر از صدای منه 

صندلیهای رنگی

بشقابهای رنگی

مردی که تمام انتخابهاش برای لوازم خونه جداره طلایی داره 

مردی که شازده کوچولو نخونده 

تصویر من بدون آرایش با موهای بسته در دستشویی با حوله های طلایی و شمعهای طلایی

صبح با غر از جام پا میشم . صبح یعنی ساعت دوازده و نیم بعد از ظهر. تو خواب دوش میگیرم . خیس از توی یخچال شیرینی که دیشب پختم  و شبیه آجر شده رو در میارم میزارم روی میز و میرم که حاضر شم. میرم مدرسه پسرک که باهم هالویین بازی کنیم . یک چیز گرداناخی و درست کردن انداختن گردنش . باهم تو صف وایمیستیم که بریم توی کلاس  کلاس پنجمیها که شبیه سپوکی هوس کردنش . اتاق تاریکه و باید اعتراف کرد که حتی ترسناک . بعد از اونجا باهم از خانم بد اخلاقی که مامان یکی از بچه هاست و فکر میکنه که من مامان پسرکم پیتزا میخریم و با نوشابه و میشینیم روی میزهای مدرسه . دستهاش و صورتش سیاه است و من اصلا به روی خودم نمیارم با همون ریخت غذا میخوره . یکمی دیگه اونجاها میچرخیم تا رضایت بده بیایم بیرون. 

باهم میریم که برای فردای من لباس بگیریم . بهش میگم که هرچی تو بگی میشم و هرچی تو بگی میخرم . فکر خوبی نیست این همه اختیار به یک توله سگ ۶ ساله دادن . برام یک کلاه جادوگری برداشت با یک جفت گوشواره و دوتا دستبند سیاه هر چی هم که گفتم ببین من چه خوش اخلاقم و بزار که فرشته ای رقاصی کولی چیزی بشم گوش نداد که هیچ به یک ورش هم حسابم نکرد. بعد باهم رفتیم خرید . یکمی توی چرخ خرید نشست و باهم توی این راه های باریک فروشگاها دویدیم و سر خوردیم . وقتی بردمش خونه دیگه بچه نا نداشت تکون بخوره . 

اومدم خونه که تارت درست کنم . وقتی داشتم خمیر و پهن میکردم توی سینی کلی چیز توی ذهنم بود . خواب دیشبم . برنامه فردام . کلی آدم و چیزهای بی ربط همینطوری رژه میرفتن برای خودشون. وقتی داشتم خامه رو با شکلات قاطی میکردم دیگه هیچ چیز تو ذهنم نمونده بود . خاله و مامانی و اومدن پیشم وقتی که داشتم میوه ها رو میچیدم . خاله با ستار رفت تو بالکن مامانی هم با صندلیش اومد سراغ من . 

خوب بود . خندیدیدم . قهوه خوردیم با شیرینی . بعد هم اونا رفتن  و من سوار ماشینم شدم که برم به سینا تارت برسونم . قیافه اش با ته ریشش چند روز نزده  موهای شونه نکرده عینک بدون قاب و ظرف شیرینی به دست شاهکار بود . 

الان هم خسته نشستم روی مبل . خودم و تمام خونه بوی شکلات سفید میده . باید برم تمرین کنم اما حسش نیست . حس حتی بلند شدن هم نیست . 

اما تازه شب داره شروع میشه . 

خوب من امتحان دارم . یعنی باید بشینم هشت تا سوال رو در مورد دوتا ایده مختلف جواب بدم . مریض هم هستم .. تمام روزهم با پیژامه بنفش خوشگل گلی گلیم بودم تازه حتی یک خواب دراز هم کردم . حالا بیدار شدم ساعت شش و نیم که آهان درس بخونم . اول نشستم با دوست دوران بچگیم که آنفولانزای خوکی گرفته کس من کس همسایه کردم یک سری که کدوممون مریضتریم که قطعا اون برنده شد. بعد با پسرک چونه زدم که کار بسه برو خونه . بعد در راستای امتحان داشتن زنگ زدم به یک همکلاسی شتر تر از خودم که تاز امشب ساعت ۱۰ میخواد شروع کنه . بعد زنگ زدم به مامانی که زنگ بزنه به مامان این پسره که مریضه فردا صبح . شک نکن که فیس بوک چک کردم . دوتا بستنی خوردم . حالا دارم فکر میکنم که چون هیچکس دیگه ای نیست من باهاش حرف بزنم بستنیهای سبز هم تموم شد خبرم بشینم درس بخونم . 

در راستای امتحان داشتن الان ساعت ۱۲ شبه و من از هشت تا سوال دوتارو جواب دادم . پشت میز چوبی آشپزخونه پر از کاغذ و کاسه و قوطی نوشابه و مداد بطری آب و قرص نشستم و عین سگ هار میونم . ای گند بگیرن این زندگی رو

یک موقعی بود که میشد از پشت پنجره عاشق یکدونه از اون چلغوزهایی شد که داشت وسط کوچه به توپ پلاستیکی بنفش لگد میزد . بعد هم برای مرموز بودن میشست روی پله های مرمری . یک موقعی بود که بزرگترین اتفاق روز رد شدن از جلوی همون پله مرمری بود و یک لبخند.

یک موقعی بود که من سیبیل داشتم با ابروهای پر و ۱۲-۱۳ ساله بودم . دیوارهای اتاقم صورتی بود و خاله پروین به پرده سفید اتاقم عروسکهای کوچولو دوخته بود . یک ضبط قرمز هم داشتم که روی زمین بود . چلغوز مورد نظر خونشون طبقه اول بود و با مامانش تنها زندگی میکرد . من مثل تمام دخترهای ۱۲-۱۳ ساله زشت بودم و اون مثل تمام پسرها ۱۴ ساله صورت گردی داشت که همیشه سرخ بود . 

اسمش یادم نیست ولی یادمه یک جفت کتونی داشت که سیاه بود با خطهای زرشکی . کفشهاش یادمه چون وقتی که از کنار سکوی مرمری رد میشدم سرم و بالا نمی آوردم . 

(‌این ها همه در راستای اینکه من میترسم بخوابم چون دارم خفه میشم )

خیره میشم به رنگ آبی روی ناخونهام . نفسم در نمیاد . روی میز کنار دستم پره از کاسه و بطری آب و لیوان . از پنجره باز باد خنکی میاد من اما نفسم در نمیاد . باخودم فکر میکنم که کاش شب خونه مامان مونده بودم که تا صبح صدای نفسهای راستین بیاد تو خوابم که اگر حالم بدتر شد کسی باشه اما اومدم خونه . دلم نمیخواد برم توی تختم . صدای پای همسایه ها از توی راهرو میاد من کتاب نیمه باز میزارم روی زمین . احساس میکنم که دارم میمیرم . 

دلم میخواست که برم جایی که پاییز باشه . با بوی خاک . با بوی برگهای خشک بارون خورده . من اما نفسم در نمیاد . شاید بهتره همینجا روی مبل بخوابم . 

بزار راستش و بگم من آدم هیز و مزخرفیم . عصبانی میشم وقتی هم که عصبانی بشم توقع نداشته باش که با پاک کردن صورت مسًله به جایی برسی . وقتی که عصبانی و شاکی میرم سر کلاس شک نکن که تمام مدت کلاس خیره میشم به دستهاش و به انگشتهای کشیده اش و به منحنای گردنش و تاب موهاش . ببین خیلی ساده است یا تو انقدر آدم ردیفی هستی که میای و حضورت اونقدر محکم  و واضح هست که بودنت همه چیز و کم رنگ میکنه یا نیست . توقع نداشته باش که عشوه بیای و بعد کسی جواب تلفنت و بده . توقع نداشته باش ۵۰ باشی ولی دلت بخواد ۱۰۰ هم بگیری . من تا اینجاش ناز و خوش اخلاق هم اگر بودم واسه این بود که دلم میخواست در بهترین حالت ممکن با بهترین شرایط شروع کنم که ذهنم جای بدی نره که آدم مزخرف و هیزی نباشم.

Guess What? You are asking for it .

فکر نمیکنم که بتونی جمعش کنی . ولی بیا تلاشت و بکن . 

تلاش اصولا واسه بشریت خوبه 

غذا آدمها رو جاودانه میکنه . کشک بادمجون مادربزرگ . کباب جمعه ها ناهار . سوپی که وقتی بچه بودیم برامون درست میکردن . ماهیتابه های در حال جز و لوز کافه نادری. بوی قهوه ترک اون مغازه ارمنیه که یک مبل کهنه هم توش داشت که همیشه دوتا پیرمرد خوشگل روش نشسته بودن . حریره بادومی که وقتی برادر کوچیکه بدنیا اومده بود براش میپختن و همش و من میخوردم . سوپ جو های مامان جون . دلمه برگهای مامانی . آبگوشت های بابا . سوفله گل کلم مامان تو روزهای برفی. ته چین سبزی ناهید جون . 

انگار که تو ذهن هممون (‌یا شکموهایی مثل من )‌آدمهای با فایل غذاهایی که درست میکردن یا بهشون ربط داشتن میان بالا . 

و این تنها دلیلی نیست که من عاشق آشپزی و جدیدا هم شیرینی پختن شدم . 

بلکه واسه اون لحظه است که وایمیستم تو آشپزخونه نیم وجبی وقتی که کسی به جز من خونه نیست بعد آرد و کره و شکر و توی کاسه بزرگ فلزی باهم مخلوط میکنم و ذهنم هیچ جای دیگه نیست . 

واسه اون وقتی که سیبها رو خورد میکنم دونه به دونه و دلم نمیخواست که در اون لحظه  در حال هیچ کار دیگه ای به جز خورد کردن سیبها دونه به دونه باشم . 

واسه وقتی که خمیر و پهن میکنم . 

واسه وقتی که میزارمش توی فر بعد یکهو خونه پر میشه از بوی شیرینی و دارچین و سیب پخته . و من اصلا و ابدا آدم بد اخلاق پاچه گیری نیستم وقتی که این بو داره از تو فر خونه ام میاد بیرون . 

من مثل برج زهرمار . بد اخلاق . بدون هر گونه احساس بشر دوستانه . من یک سگ هار . همه بشریت روی اعصاب منه . کمربند سفید نگین دار حسن آقا . دخترهای لوس ننری که بهم دیگه میگن خاله . امتحان دوشنبه صبح . امتحان چهارشنبه عصر . من با حوصله در حد عدم وجود . 

بعد با این وضعیت شیرین عسلی من یکی بیاد به این تخم سگهای همسایه روبرویی بگه آره داداش من ۶ عصر میخوابم تا ۸ شب بعد میرم بیرون تا ۱۲ بعدم میام میشینم درس بخونم تو فاصله ۶ تا ۸ هم در بزنی درو تو صورتت میکوبم . آره عزیزم درست مثل امروز. 

امشب از اون شبهاست . از اون شبهایی که هجم خالی کنار تخت کنایه میزنه . 

دلم میخواست که بگم دوست دارم وقتی که دستهاش و دور تنم حلقه کرده بود. دلم میخواست که بگم دوست دارم وقتی که داشت شام سفارش میداد. دلم میخواست که بگم دوست دارم وقتی که پتو روم میکشید . وقتی که خوابش برده بود . وقتی که صبح توی بغلش بیدار شدم. وقتی که دستهاش توی موهام بود . وقتی که برام حوله توی حمام میزاشت . وقتی که میخندید . وقتی که دستهاش توی دستهام بود . با خودم گفتم که نه من که دوستش ندارم . وقتی برگردم خونه خودم تو فضای خودم میبینم که دوستش ندارم این فقط یک حس فیزیکیه چون کنارشم وقتی که سوار ماشینم بشم و ۹۰ مایل به سمت شمال رانندگی کنم وقتی که برسم به خونه خودم به تخت خالیم به پتوهای رنگی میبینم که دوستش ندارم . 

دلم میخواد بهش بگم دوستش دارم وقتی ای دی یاهوش روشن میشه . وقتی که اسمش روی تلفنم میوفته . وقتی که صداش و میشنوم وقتی که به گلدون روی میز نگاه میکنم . وقتی که تکست میزنه . وقتی که سر شام زنگ میزنه و من آروم از کنار شوهر خاله گرامی بلند میشم که برم توی اتاق که صداش و بشنوم . 

شهرزاد میگه که دوستش ندارم که این فقط یک عکس العمل به نازی و مهربونی این آدمه . 

من فکر میکنم که راست میگه . 

من امید وارم که راست بگه .

زخمهام و برمیدارم با بسته سیگارم و با  فندک آبی کنار شمعها میرم توی بالکن

 

میرسم خونه کثیف و خسته ام با چشمهای خیس . ظرف غذا رو از تو مکرویو در میارم . نگاهش میکنم . خالیش میکنم توی سطل آشغال بر  . میگردم پشت کامپیوتر کلافه ام . میبندمش . میرم زیر دوش . با حوله میام توی آشپزخونه از توی یخچال شربت سرفه ای که توش وایکدین داره رو بر میدارم . شربت و سر میکشم با خودم فکر میکنم که نهایتش راحت بیدار نمیشم دیگه . با حوله میرم زیر پتو . منگم . بیدارم . ولی نمیتونم فکر میکنم . خوابم میبره . بیدار که میشم سه ساعت گذشته . موهام روی هواست . میرم لب پنجره . بارون اومده . اولین بارون سال. 

بعد از ظهری که اولین باروی پاییزی اومده باشه توش اصلا گناه توش گریه کردن . غصه خوردن . با حال خوب از خونه میام بیرون . 

صدای دف و تنبور میومد . من دستهام به در دستشویی تکیه دادم بودم و گریه میکردم . صدای نفس نفس زدنم توی دستشویی میپیچید کسی اومد تو با خودم گفتم که اگر اون زن باشه چی؟ صبر کردم که صدای در دستشویی باید . دستم و محکم فشار میدادم که صدای هق هقم کمتر شه اما کمکی نمیکرد . اومدم بیرون نور سفید دستشویی حالم و بد میکرد . حالم داشت از تصویر خودم تو آینه بهم میخورد . پیراهنی که تا چند ساعت پیش بنظرم زیباترین چیز دنیا بود خیلی هم زشت بود توی نور دستشویی و جورابهام که بنظرم خیلی هم خوب بود توی اون نور فقط تصویر مسخره ای بود . بالای لبم یک خط قرمز بود و چشمهام پف کرده  . یک ساعتی بود شاید که داشتم گریه میکردم . صورتم و شستم تمام آرایشم پاک شد کفشهام و در آورد و برگشتم توی سالن . 

چند دقیقه بعد کنسرت تمام شد . توی تاریکی وقتی ملت دست میزدن اومدیم بیرون . کفشهامون و دستمون گرفته بودیم و پابرهنه روی  چمنهای خیس میدویدیم . 

چند ساعت بعد روی فرش آبی دم دستشویی روی زمین نشسته بودم باز گریه میکردم و توی گریه فکر میکردم که حالا که اینجا نشستم یک کار مفیدی هم بکنم و به پاهام کرم بزنم . 

یک ساعت بعد با یک لیوان شیر توی بالکن گریه میکردم . 

فردا صبحش با یک لیوان قهوه توی ستار باکس . 

ظهرش پشت کامپیوتر و پای تلفن .

فکر میکنم که چشمه اشکم خشک شد . 

خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی 

پسرک واسه مریضهای توی اتاق شیرین زبونی میکنه . من با خودم میگم که کاش پسرکی داشتم . پسرک مریضه . پسرک  نمیتونه چیزی یاد بگیره . 

پرونده ها روی میز جمع میشن من خسته ام و هوا داره تاریک میشه . ساعت هفت شب میام بیرون . میدونم که تو خونه چیزی ندارم . توی فروشگاه چرخ خریدم پره از جعبه های غذاهای یخ زده و سوپهای توی قوطی. توی صف جلوی من پیر مرد هشتاد ساله ای است که یک دونه شیر داره با یک بسته غذای گربه چندتا گلابی یک کیسه هلو یک جعبه قهوه . من جعبه های یخ زده رو روی هم میچینم و از خودم خجالت میکشم کمی هم ذوق میکنم که کسی با من زندگی نمیکنه و من مسول غذا دادن به کسی نیستم و میتونم فقط و فقط غذای یخ زده مزخرف بخورم . .میام خونه جعبه ها رو میچینم توی فیریزر و به این فکر میکنم که کاسابلانکا ببینم یا اون یکی فیلمرو . بازهم خوشحال که کسی اینجا نیست که بخواد حتی راجب فیلم نظر بده . تا میام بشینم به فیلم دیدن تلفنم زنگ میزنه . زنگ زده بپرسه که شام چی خوردم که بگه داره چمدونش و جمع میکنه . من  بی حوصله و سگم و خوشحال که وقتی تلفن و قطع بشه اینجا نیست . بعد از فیلم میام که بخوام باید زود خوابید . یاد این میوفتم که چند شب پیش داشتی از شاملو خوندنم میگفتی جدال با خاموشی و از تو کتاب خونه در میارم از لاش دوتا کاغذ میوفته . دست خط توه ولی نامه نیست . گویا بعد از آتیش سوزی یک بار اومده بودی با من سر یکی از کلاسهام با همین کتاب روی جلدش چیزی نوشته بودی که من کندم انداختم دور ولی این کاغذها . من هنوز دارم گریه میکنم . الان تقریبا یک ساعته .  

تقصیر تو نیست اون چیزی که کمه از تو نیست . تو نمیدونی عاشق شدن یعنی چی اینکه صندلیهای کافه نادری یک معنی دیگه بده یعنی چی . تو نمیفهمی ای تکیه گاه و پناه و تنها ترین لحظه های ..... چه جوری میتونه آدم و آتیش بزنه . من غر میزنم که تو وقتی میری دستشویی دور توالت و میدی بالا . من غر میزنم که تو من و بغلت نمیکنی وقتی میخوابی . من غر میزنم که وقتی ۱۰ شب از دانشگاه بر میگردی خونه به من زنگ نمیزنی. تقصیر تو نیست . من میدونم که تو چیزی برای دادن نداری . که تو قراره ۶ ماه هر شب کنار من به خواب بری و بیدار شی بعد یک روز احساس کنی که وای دوستم داری . تو میخوای که من آخر هفته دیگه بیام اونجا که برنامه آقای چنار تو شهر شما بزارم و اونجا برم کلاس دف . من دلم میخواد که تو چشمهام نگاه کنی و حرفهای عاشقانه بزنی . من دلم میخواد که تو بیای توی دلم بشینی و انقدر بزرگ باشی که من دلم تنگ نشه که من غصه نخورم که دیگه عاشق نمیشم . من دلم میخواد که وقتی توی تخت من خوابیدی من عزا نگیرم که صدای نفسهات نخواهد گذاشت که من بخوابم یا وقتی که میری خوشحال نشم که آخیش الان میتونم پیژامه بپوشم و هپلی ولو شم . من دلم میخواد که صدای نفسهات و دلم و بلرزونه که انقدر عزیز باشی که من دوباره به ازدواج کردن و بچه دار شدن فکرکنم . میدونی این روزها که بچه میبینم احساس میکنم وای چه وحشتناک یعنی هیچوقت نمیشه دیگه از دستش فرار کرد. تو فکر میکنی که من یک آدم با شخصیت معقولم . به من میگن که تا ۶ ماه صبر کنم بعد بی خیالت بشم . که تو خوبی حتی اگر چیزی کمه و باید زمان داد بهت . من مردهای خوب رو دوست ندارم . من دلم میخواد که دلم بلرزه . آره من شر میخوام ولی بیشتر از شر من گرما میخوام من عشق میخوام . من فکر میکنم که تو شبیه یک خونه ای که همه چیزش کرم رنگه و من چیزی شبیه خونه خودم پره چیزهای رنگی . بیا به من ثابت کن که اشتباه میکنم . 

این بچه غول با پیاژمه آبی راه راه با بلوز برعکس که داره تمام محتویات یخچال و قورت میده حوصله شمردن کالری هم نداره و هرچی که کوفت میکنه مندازه تو سینک حتی نمکدون رو و اصلا براش مهم نیست که خونه انگار توش بمب ترکیده و تازه الان میخواد بره بخوابه 

هیچ نسبتی

هیچ نسبتی

با اون خانوم با شخصیتی که تمام آخر هفته لباس زیر جینگولی تنش بود با ربدوشام ابریشم صبحانه درست میکرد یا داشت با عشوه میخندید یا مو درست میکرد یا حرفهای خوشگل میزد نداره . 

درواقع این بچه غول هپلی کثیف هیچ هم اون خانومه رو دوست نداره . 

فکرش بکن و که اون دوست عزیزی که آخر هفته اینجا بود حتی نمیدونه که خانم باشخصیت دوشنبه ها که نور خورشید بهش میخوره تبدیل به یک غول آبی شیکمو خواب آلو بی حوصله میشه . 

داریم بر میگردیم . برنامه بی نظیر بود. اتوبان تاریکه . میگه بنظر آدم خوبی میاد . میگم آدم خوبیه .میپرسه پس چته .میگم یک چیزی کمه انگار یک جای قضیه خالیه . میگه تو شر میخوای بس نبود یک سال  گریه؟ میگه آدم شر با کله پرتت میکنه پایین . میگم خاله تو خودت میدونی من چی میگم . 

میدونم که دقیقا میدونه من چی میگم . 

میگه تو با این سواره ای با اون پیاده . پیاده بودن خوب نیست . 

میدونم که راست میگه . 

میگه هیچکس رضایتت رو جلب نمیکنه در آخر . 

میدونم که شعار میده .

اما هنوز انگار یک جایی یک چیزی کمه . 

باید تا یک ساعت یا چهل دقیقه دیگه برسه . کاسه ماست و خیار تو یخچال کنار سالاده قابلمه دلمه روی گاز . 

مامانی یک تیکه ظرف پلاستیکی داشت که واسه روی میوه بود . میزاشت توی فریزر یخ بزنه بعد چهارشنبه شبها قبل از رسیدن مهمونها ظرف میوه رو میزاشت نزدیک میز بازی روش و حوله میپیچید این ماسماسک و هم میزاشت روش . امشب خونه کوچیک من شبیه شبهایی شده که مامانی دوره رامی داشت. 

شمعهای بالای شومینه و توی حموم روشنه بقیه رو گذاشتم وقتی که نزدیک بود روشن کنم . . باید آرایش کنم . باید از روی زمین اتاق خواب بلند شم این پیراهن پولک دار نارنجی و در آرم و لباس درست بپوشم . 

مرد درست شبیه پدر من بود . بابای من وقتی من ۱۰-۱۲ ساله بودم با موی بلند و ریش بلند . من ظرف ماست و برداشتم و داشتم به خودم فشار میاوردم که فکر کنم که دیگه چی لازم دارم برای امشب . مرد حرف میزد و من اگر چشمهام و میبستم میتونستم که تو لاله زار باشم پشت میز چاپ و نگاهش کنم وقتی که از کارگاه قابهای رنگی و بر میداشت . مرد حرف میزد و من میتونستم تو مغازه آقا یدالله باشم وقتی که از زیر ویترین انگشتر فیروزه در میاورد . من دلم میخواست که مرد و بغل کنم . من دلم بابام و میخواد . توی ماشین گریه کردم فقط برای حسرت اینکه انقدر دوره که نمیشه با یک تلفن بری بشینی روی صندلی پشت ویترین مغازه که بهت بگه امروز از کی چی خریده و بعد سینه ریز زمردی که برات کنار گذاشته رو بندازه گردنت . من بابام و میخوام

من واقعا باید بلند شم از روی زمین .  . 

این دوست عزیزمون رضا یزدانی هم خوب با روح و روان ما بازی میکنه با آهنگ شمال و کافه نادری . یعنی رسما روح و روان و بازی . سوزن به خایه های نداشته . 

الان باید برسه . کر کره هارو میکشم و کرمها رو ردیف میکنم که انتخاب کنم . موهام و باز میکنم . گوشوارههای فرشته شکل و از توی جعبه در میارم . 

من گرسنه ام و نگرانم و دلتنگم و خوشحالم . 

دکمه های بلوزم و میبندم . تمام شمعها رو روشن میکنم . همه جای خونه پره شمع شده . تو ظرفهای رنگی تو بشقابهای چوبی روی میز ناهارخوری . روی سنگ توالت حتی . طاقچه شومینه . میز جلوی مبل . کنتر آشپزخونه . همه جا روشنه . 

من کافه نادری میخوام بعد از یک راهپیمایی طولانی تو انقلاب . بعد از دیدن پدرم . من کافه نادری میخوام . من جمهوری میخوام . من امام زاده صالح میخوام . من بوی ادویه های بازار و میخوام . 

الان دیگه باید برسه . 

Nobody is moving to china anytime soon

ساعت هشت و سه دقیقه بامداده و من دقیقا سه ساعت و سه دقیقه است که نشستم رو تخت  یا بخودم پیچیدم یه تو آشپزخونه بودم . 

ساعت هشت و چهار دقیقه است و من کله ام به طور کل کار نمیکنه . تا صبح کابوس دیدم یا بخودم پیچیدم . 

دیشب قبل از خواب (‌قبل از شروع تلاش برای خواب ) به این فکر میکردم که قرنها پیش آدمی بود که با خبر مریضی من هرجایی که بود کارش و ول میکرد و میومد و الان کسی هست که در جواب اینکه دکتر بودم اعلام میکنه که میترسه مریض شه و میخواد که برنامه های شنبه رو کنسل کنه و برای وجدان درد خودش بر میگرده میگه که هیچکدوم  از ما که نمیخواد بره چین . 

من خودزنی دارم وگرنه به این فکر میکردم که خوب با این هم مثل آدم قبلی بهم بزن .  

ساعت هشت و هفت دقیقه است و من دارم به این فکر میکنم که شاید بهتره وقت مومک رو کنسل کنم اگر قراره که نیاد من چرا درد پرو پاچه هم بکشم . آهان چون من آدم ردیفیم و این کارهای مزخرف و برای خودم میکنم .

باید بخوابم . 

باید بخوابم . 

شد هشت و نه دقیقه شاید الان خوابم ببره . 

یک تبلیغ مزخرفی هست واسه جواهر. یک تبلیغ سیاه سفید که فقط برای کریسمس و ولنتاین پخش میکنه . آهنگ کت ستیون . آقاهه نصفه شب از جاش بلند میشه میره پایین گردنبنده رو میاره بالا میبنده دور گردن خانومه و بعد خودش و به خواب میزنه . 

الان دوساله که من هر بار این تبلیغ و میبینم بغض میکنم . مسخره است خنده داره احمقانه است . 

از همه مسخره تر اینکه من حتی تلویزیون ندارم و بعد امروز این تبلیغ رو تو یوتوب وقتی داشتم یک چیز بی ربط میدیدم دیدم . بعد باز هم دلم گرفت . یعنی رسما شرطی شدم . 

خونه ما یک ساختمان چهار طبقه بود ته کوچه بن بست . یک طرف ساختمون خرابه ای بود که شهرداری توش درختهای ریقامسی کاشته بود که هیچوقت بلند نشدند . و طرف دیگه یک خونه بود. یکه خونه دو طبقه با حیاطی پر از درخت و گل . ساختمان ما حیاط داشت اما همش سیمان بود برای جای پارک دورتا دور این پارکینگ باریکه ای بود که توش بنفشه میکاشتند . دم در ورودی هم یک نهال بید بود . اما حیاط خونه همسایه به اندازی یک دیوار این حیاط سیمانی گلهایی داشت که مثل آبشار زرد از دیوار گذشته بودند و خودشون و پهن کرده بودن این طرف دیوار . گلهای زردی که کوچیک بودن و بوی تلخی داشتن . 

بوی این آبشار زرد رنگ بوی بچگی من بود . 

من روی کابینت آشپزخونه نشستم . حرکت چاقو و انگشتهای کشیده اش و سبزی بروکلیهایی که خورد میکند را نگاه میکنم . من با مهره های گردنبندم بازی میکنم . از روی کابینت میام پایین . نگهم میداره . منهای گردن و شانه هاش بوی گلهای حیاط همسایه رو میده . من موهام و جمع میکنم بالا . دستهاش خیسه . من به اندازه تمام دچرخه سواری های توی کوچه  به اندازی تمام کیسه آب پرت کردنها به پسرهای همسایه و عروسک بازی زیر راه پله و قایم موشک بازی توی تاریکی زیر زمین . سرخوشم . سرخوش . 

اضطرابه . یعنی میزنه بالا بعد همه جا باید تمیز باشه . همه جا یعنی توی مکرویو و گوشه های دیوار حمام . به من میگن وسواس داری ولی من بنظر خودم کاملا کثیفم البته این و شهرزاد هم تایید میکنه . اما راهپیمایی روز قدس و کتابی که باید تا سه شنبه تمام شه و نماز عید فطر اینا همه تولید نگرانی میکنند . نگرانی که باعث میشه تمام ظرفهای تو ظرفشویی با آب داغ شسته شه که در حالت عادی میتونست اونجا بمونه حداقل واسه چند روز . حالت عادی یعنی حال خوب . یعنی که به تخمم هم نباشه که کاسه فسنجون توی مکرویو ترکید و من همونجا کم مونده کل سیستم و ببرم زیر آب . اما خوب حال خوب نیست . یعنی بد هم نیست . چند شب پیش خواب دیدم که تو سریال خانه سبز ام . دراز کشیدم روی اون تخت خوشگله که تو سالنشون بود و مهرانه مهین ترابی نشسته بالا سرم و من میگم که اومدم دنبال واقعیتم بگردم  و همه آدمهای سریال اومدن که من واقعیت گم شدم و پیدا کنم . ولی در واقع من فکر نمیکنم که واقعیتم و گم کردم . من فقط مضطربم . 

امشب که داشتم روی کابینتها رو دستمال میکشیدم به دوتا چیز فکر میکردم . دیشب یکی از دوستان بغل اسم فیسبوکش نوشته بود :‌نسل ما نسل آریاست دین از سیاست جداست که خوب یکی از شعارهای روز قدس بود . چیزی که من نفهمیدم این بود که جدا بودن دین از سیاست چه ربطی دقیقا به نسل ما داره؟ بعد این داستان کورش و داریوش و آریایی نژاد بودن ما به نظر من یک جور تاریخ زدگی غم انگیزه که بگیم وای ما عرب نیستیمها مسلمون هم مجبور بودیم بشیم اصلا اهورا مزدا رو عشقه . در واقع واسه من اونقدر مهم نیست بجز این که واقعا غم انگیزه این آویزون شدن به تاریخ و تمدن چند هزارساله که یادمون بره الان رو . بعد امشب یکی دیگه بغل یاهوش نوشته بود که چرا عید و به من تبریک میگین این عید ما نیست عید عربهاست . خواستم چیزی بگم بعد دیدم که خوب حتما حق داره حتما شب بدی داشته که اصلا به من چه من زنگ میزنم به دوستهای عربم عید و تبریک میگم کلی هم قند تو دلم آب میشه که وای امروز هم عید فطر بود هم روش هاشانا بود  همه جا عید بود حالا به جهنم که من اعتقاد ندارم ولی عید حتما چیز خوبیه دیگه . همه اینها رو گفتم که بگم من نمیفهمم این ضد اسلام بودن (‌اره به نظر من کاملا ضد اسلام بود حرف این دوست عزیز تو یاهو )‌یا این تلاش برای  آویزون شدن از تاریخ . ولی خوب لابد من آدم نفهمیم و میهن پرست نیستم چون همین دوستان وقتی پرچم شیر خورشید دست میگرفتن و با افتخار میگفتن این پرچم ملی ماست حاضر نمیشدن یک صدم ثانیه سلول های خاکستری و بکار بندازن که بابا پرچم ملی ما بوده چون مملکت گل و بلبل همیشه سلطنتی بوده . 

به یک چیز دیگه هم فکر میکردم که چون هارت و پورت زیاد کردم باشه واسه بعد . 

جای من خالی است؟ 

گفت که دلش میخواست وقتی از سر کار بر میگرده خونه من اونجا باشم . من لبخند زدم و به داستان زنی گوش دادم که پدرش جلوی چشم او به مادرش تجاوز میکرده و با خودم گفتم که این قصه ها چرا عادی نمیشه . 

جای من خالی است؟ روی کابینت آشپزخونه؟ من لبخند زدم . 

بعد از کلاس برای خودم سوپ درست کردم . درست مثل وقتی که مامان برام سوپ درست میکرد . گلوم هم درد میکنه . با شهرزاد به لیوانهای نیمه پره ایر بورن با نفرت نگاه میکردیم و مایع بد مزه مزخرفش و قورت میدادیم. 

گوشم هم درد میکنه . 

چیزی هم توی دلم پیچ میخوره . 

اینجا جای کسی خالی نیست . دلم نمیخواد وقتی مریضم کسی بغلم کنه . 

من نگفتم که من هم دلم میخواست وقتی از سر کار بر میگشت من هم اونجا باشم . 

ولی اگر اونجا بودم یک موجود مریض دماغو بد اخلاق بودم 

ساعت مهم نیست چنده . خواب از سرم پریده وسطهای راه بود که پرید . با خودم بلند فکر میکنم . گوشت چرخ کرده . رب . جعفری . پنیر پیتزا . شیر . رشته لازانیا . سس شکلات . توت فرنگی . پیش غذا . زنی که روبروم تو صف ایستاده میخواد از کارت عضویتم استفاده کنه .کارت و بهش میدم . اون کنار تر ساعت ۱۱ و نیم شب یکی اومده که حقوقش و بگیره . جای بوسه هاش روی دستهام هست . هنوز بوی تنش روی شونه هام و گردنم نشسته . سوار ماشین میشم یک لحظه حالم از رانندگی کردن بهم میخوره . خریدها رو ول میکنم روی میز وقتی میرسم . باید پیژامه پوشیدو لنز های رنگی و در آورد و خط چشم و پاک کرد تا بشه فکر کرد که با دوتا کیسه خرید چه باید کرد . سس شکلات و میسوزنم . توت فرنگی ها تو کثافتکاری من شنا میکنند . بقیه خریدها رو میچینم توی یخچال. دستهاش . دستهاش که مثل دستهای سینا بود . آرد یادم رفت برای سس سفید . ساعت یک شبه . خسته پر از بدن درد و چشمهایی که میسوزه . لکه های شکلات و پاک میکنم . با یک دونه سیگار و یک پتو میام تو بالکن . شب خوبی بود . شب خیلی خوبی بود . حتی اگر آرد یادم رفت یا شکلاتها سوخت.