اگر جلوی آینه وایستادین بعد یک فرق بسیار زیادی بین نیمه سمت راست بدنتون با نیمه سمت چپ بدنتون در واقع پاهاتون بود چون یکیش سفید بود و اون یکی نبود چون نصفه شبه افتادین به مومک انداختن بعد وسطش پشیمون شدین بود . 

اگر همه عمر هر چیز پلنگیی رو مسخره کردید و مامانی تون از توی فروشگاه زنگ زد که برات روتختی گرفتم و در جواب شما که چه رنگی گفت یک کرم خیلی خوشرنگی بعد وقتی شما پرسیدید که خوب کرم و چی/؟ گفت خوب کرم و قهو ه ای خوشرنگ و وقتی که روتختی و دیدید متوجه شدید که پلنگی که چه عرض کنم هشت نوع پلنگی در رنگهای مختلف با ملافه پلنگی در یک رنگ ریزی کاملا متفاوت ولی همچنان پلنگی همون کرم خوشرنگ مامانی مورد نظر بوده . یعنی از اون روتختی هایی که باید روش کوسن طلایی بزارید و بزارید تو جهزیه دخترتون تا این حد . بعد شما این روتختی و وردارید بیارید خونه پهن کنید روی تخت (‌نصفه شب تخت و جمع کنید که ببینید عمق فاجعه چقدره )‌بعد هی به خودتون بخندید که پلنگ مازندارن شده تختتون بعد هم بشینین روی تختتون آهنگه پلنگه بزارید به مناسبت این روتختی جیگر .

اگر سکس ندارید چون خر هستید (‌دور از جون )‌بعد از توی ظرف شیشه ای مرکز زنان که پره از کاندومهای رنگی یک عدد کاندوم نارنجی شب رنگ برداشتید گذاشتید روی پاتختی کنار تخت که روش اون روتختی پلنگی خوشگل پهنه و بعد هی به خودتون خندید که یاد جنده خونه های ده شصت افتادید.

اگر درس دارید بعد تو خونه تنهایی راه میرید و ادای لیلا فروهر و در میارید 

شما تنها نیستید . اما کس خلی هم خوب به طور قطع چیز خوبی نیست . 

خیال پردازی میکنم . زمان خوبی نیست برای خیال پردازی . بین پروژه ها و درسهای نخونده و فاینالهایی که داره میاد زمان خوبی برای خیال پردازی نیست . وقتی که زندگی نداری  و روزها بین نگرانیهای کشنده و دوجا کار کردن و مدرسه میگذره شاید اما باید خیال پردازی کرد . خیال پردازی برای آدمی که حتی نمیدونی میبنتت یا تو براش اصلا وجود خارجی نداری. فکرش رو بکنی این خیلی غم انگیزه . باید رفت جیم . بهترین زمان برای خیال پردازی زمانی است که مثل یک موش آزمایشگاهی روی تردمیل راه میری و خیره میشی به روبروت که آینه است و مردهایی با عضله های قلمبه . و بعد فکر میکنی همه چیز ممکنه  و یادت میره که چقدر بدت میاد از راه رفتن روی تردمیل انگار که در جا میزنی راه رفتن بی مقصد . فردا هم که بگذره میشه نفس کشید یک پروژه کمتر . میشه خیال پردازی کرد تا زمانی که تمام چیزهایی که تو ذهنت ساختی بیاد پایین . بعد این همه مدت یاد گرفتی که خیال پردازی خوبی توی روزهایی که خالیه و پر از نگرانی و خراب شدن ساخته هات اونقدر هم درد نداره . 

احساس میکنم که همه چی عوض شده . یا من اونقدر عوض شدم . شبها خونه بودن درد نیست . از در که میام تو راکسی از ته راهرو میدوه در و نمیبندم که یک سلام و علیکی بکنیم تا صاحبش بیاد جمعش کنه . خونه روشن و تمیزه . شبها خونه بودن دیگه درد نیست . گرسنه ام و آشپزی میکنم . اینکه من تنهایی برای خودم و فقط برای خودم برنج بشورم یعنی تنهایی آشپزی کردن دیگه درد نیست . همه جا بوی زردچوبه میگیره . فیلم میزارم . ظرفها رو میشورم . آخرین قاشق و که میزارم خشک شه به این فکر میکنم که انگار زخمهام خوب شده . شبه و من تنهام و جز صدای خرت خرت بخاری صدایی نمیاد و جای زخمها کاملا خوب شده . همه چی عوض شده . 

پسر بغل دستی من با استاد داره بحث کس مصنوعی میکنه و اینکه چرا حتی در هر حالتی وصل نبودن این ماسماسک به بدن یک انسان داستان رو عوض میکنه و چرا حتی مردهایی که زنها رو مثل یک جنس میبینند هم ترجیح میدن که که با آدم بخوابن تا یک چیز مکانیکی. 

من دارم سعی میکنم که بهم بزنم . من حالم خوب نیست و بغض دارم و دیشب که تن برهنه خودم رو توی آینه دیدم و غصه ام گرفت که چرا هیچکس اینجا نیست که نگاهم کنه به این نتیجه رسیدم که این پسرک به درد من نمیخوره که این آدم پاره وقت کسی نیست که من عاشقش بشم . کسی نیست که شبها بخاطر من حاضر باشه از اون سر شهر به این سر شهر بیاد . کسی نیست که سر زده از راه برسه . 

دختر بغل دستیم داره با پسر بغل دستیم بحث میکنه که باید یادمون باشه که همه زنها مثل هم نیستند و شاید کسی باشه که دلش بخواد پارتنرش باهاش خشن باشه یکی هم دلش نخواد در نتیجه نمیشه جمع بست . من وسط این دوتا نشستم و دارم سعی میکنم که بهم بزنم. 

من میگم که احساس میکنم گیر کردم که چیزی که میخوام رو ندارم و احساس خفگی میکنم . به جای اینکه بگه بپرسه چی میخوای میگه میفهمم. من حرص میخورم . میگم که  این چیزی که تو از این رابطه درست کردی برای من کافی نیست من دلم میخواد که باکسی باشم که من براش حکم یک هوای تازه رو دارم نه کسی که من باری ام روی شونه هاش .اینجا به غلط کردن میوفته ولی بازم تکلیفش با خودش معلوم نیست.

من گریه ام گرفته . حالت تهوع دارم . ملت دارن راجب به فاحشه هایی که نقش دوست دختر رو بازی میکنند بحث میکنند . که چرا مردهای مشتری این گروه بخصوص میشند . من هنوز دارم سعی میکنم . 

تکلیف من هم با خودم مشخص نیست. 

گاهی فقط گاهی هیچ چیزی زیباتر از سفیدی یک پیراهن نیست . گیرم حتی در خشک ترین و طوسی ترین لحظه ها . 

حالم خوب نیست . از صبح مدام به این فکر کردم که زنگ بزنم به دکتر عزیز و یک قرص اضافه کنم به لیست قرصها . تپش قلب دارم و بی تابم . دلیل این بی تابی انقدر احمقانه مسخره است که به من احساس ۱۲ ساله بودن میده . میرم خرید . همچنان حالم خوب نیست . لای ردیفها واسه خودم میچرخم . میام خونه . خونه کثیف . من هنوز قلبم تو دهنم میزنه و کلافه ام . میوفتم به جون پارکت و کابینت و آینه و جاروبرقی و ماشین لباس شویی . دو ساعت بعد همه چی برق میزنه اما من جون رو پا بودن و هم ندارم . یکمی کتاب . یکمی خیال پردازی . دوش. ساعت هشت شبه و اینها یک ساعت دیگه میان . هردو احتمالا گشنه ان . سینه مرغ و خورد میکنم با پیاز میریزم توی قابلمه . تا سرخ شه گوجه فرنگی ها رو خورد میکنم با بقیه پیاز ها میریزم توی کاسه سرمه ای سفالی لب پری که از سفال فروشی سر ولی عصر و ونک خریده بودم . کاسه رو میزارم توی یخچال به مرغها جعفری میزنم . توی قابلمه قرمز کوچیکه که مامانی برام خریده بود تا قابلمه خودش و بهش پس بدم شکلات و کره رو با کرن سیریپ که نمدونم چیه و هیچ مزه خواصی هم نمیده قاطی میکنم . مرغهای سرخ شده رو میریزم توی بشقاب سرمه ای سفالی که با همون کاسهه ایران آوردم و میزارمشون توی مکرویو . بقیه مواد کیک و میزنم بعد هم میریزم توی قالب و میزارمش توی فر. کیک و شام آماده است در عرض نیم ساعت . از تپش قلب من هم خبری نیست . 

تمام روز فقط یک تصویر بود که مجبورم میکرد لبخند بزنم . تنها یک تصویر . وقتی که یک ساعت و ده دقیقه دور خودم میچرخیدم و بغض میکردم ازاین گم شدن . وقتی که داشتم فکر میکردم که سر رییسم و بکوبم به میز یا اینکه خودم و از طبقه سوم پرت کنم پایین که کسی نکشم . وقتی که پرونده های روی میزم هی بیشتر میشد و تمام کارها حتما باید تمام میشد . حتی وقتی که ایمیل گرفتم ایمیلی که میگفت آدم باید حرمت یک سری چیزها رو نگه داره . 

ساعت سه و نیم نصفه شب این آقاه عربد  میکشه :‌هیچکی مثل من از نبوندت کلافه نیست 

من داشتم بهت فکر میکردم لابد . بلاخره نصفه شب و این هی میگه کافه نادری و منم که زده به سرم و . 

بعد دیدم این نبودنت همچین مسله مهمی هم نیست. 

مهمونها رفتن . سینی چایی روی میز . ماها ولو روی مبل. ظرفهای نشسته توی سینک . یک چند ساعتی هست که فقط بحث سر سکسه  هر کی یک چیزی میگی . خاطره های دکتر بازی . شیطنتهای دوازده سیزده سالگی . اولین پریود . مردهای مهم زندگیهامون . مردهای مزخرف . مردهایی کوچیک . من گرسنه ام . من تنها نیستم که گرسنه ام . باقی مانده شام و گرم میکنم . بحث ادامه داره . باقی مانده دسر میارم با سه تا چنگال. صحنه زنانه ایست . بشقاب آبی فیروزه ای پای شکلات و سکس . جدا حرف مسخره ای است که زنها فقط وقتی خیانت میکنند که از نظر احساسی راضی نباشند . زنها خیانت میکنند اگر چیزی اونجا نباشه . زنها میتونند خیانت کنند اگر بودن یا نبودن یارو اون وسط تغییری ایجاد نکنه . یکی از شدت خنده چشمهاش قرمز شده . اون یکی با دهن پر نمیدونه بخنده یا قورت بده یا حرف بزنه . دم رفتن داریم میگیم که هر کدوممون چی میخوایم . من به تخت اشاره میکنم و میگم من دلم میخواد که یکی باشه . یکی هر شب باشه و گذشته باشه از اینکه چیزی داره یا نداره که آیا ادم خوبی هست یا نیست . که همه سوالها جواب داده شده باشه و فقط باشه هر شب و هر روز صبح . بعد این دوتا یک جوری نگاهم میکنند که خوب مسخره همه همین و میخوان . 

همه مهمونها رفتن . هنوز ظرفهای نشسته توی سینکه . کتچاپ روی میز ناهار خوری کنا پارچ آب . من هنوز صورتم و پاک نکردم . 

هنوز تخت من خالیه . 

من دلم برای بابام تنگ شده . از سر کار که میام بیرون با خودم میگم برم سوپر مارکت ایرانی میوه بخرم . ازهمه چی دوتا بر میدارم . یکی برای من . یکی برای مامان. خریدهام و که میچینم روی ریل سیاه متحرک یادم میوفته که انگور برنداشتم از دخترک ایرانی پشت کشیر معذرت خواهی میکنم میرم یک بسته انگور بردارم . موقع پول دادن دخترک گفت : من این بسته های انگور و میبینم حالم بد میشه . الان یک هفته است که خونه ما دعواست. پرسیدم سر انگور؟ گفت آره از دست مادرشوهرم . شما مادر شوهر ندارین؟ من یک لحظه یاد خونه افتادم . خونه خالی شلوغ تاریک . گفتم نه عزیزم حتی نزدیک داشتنش هم نیستم . بعد وقتی تو تاریکی داشتم میومدم طرف ماشینم یاد مامانت افتادم . و اینکه چقدر دلم براش تنگ شده  

با هزار بدبختی کیسه های خرید و آوردم بالا . انگار که مجبورم همه رو باهم بیارم. آشپزخونه پره از ظرف . اتاق انگار توش بمب ترکیده تمام لباسهایی که با خودم برده بود روی زمین قاطی کاغذهای نوت و بند بساط هالویین بالشت و کتابن . روی میز ناهار خوری سه تا کت دوتا جاکت . خونه اما همچنان خالی . 

خریدها رو جابه جا میکنم . باقالی ها رو میریزم تو بزرگترین قابلمه ای که دارم و میزارم روی گاز . خمیر درست میکنم . سیبها رو خورد میکنم . دستهام بوی دارچین میگیره . پای سیب و میزارم توی فر . خونه رو ماستمالی تمیز میکنم . 

خونه شلوغ نیست . تاریک نیست . اما خالیه . 

بوی سیب پخته میاد . 

تصویر من توی آینه ماشین در حال پاک کردن سایه سیاه زیر چشمم قبل از اینکه برم تو 

تصویر من و سازم در انعکاس نور روی عینک استاد 

ارتعاش ساز من بین دستهام از لرزش ساز او در دستهاش 

تصویر ناخونهای رنگی من روی سطح صاف سازم 

صدای زنجره ها وقتی که از پله پایین میدویدم 

تصویر من در آینه حمام 

تصویر او از لای در باز حمام 

تصویر من از پشت شیشه های بخار گرفته حمام تا آینه های کوتاه 

تصویر او روشن از نور آبی مانیتور تو تاریکی اتاق 

صدای پدرم از فرسنگها دوتر 

تصور آسمان ابری تهران و برف و خیره شدن به درختهای خشک و فکر کردن به اینکه من دقیقا همون جاییم که میباید باشم

تصور دستهای پدرم روی ویترین مغازه 

تصویر من از پشت شیشه ماشین به روی آینه بغل . صدای آهنگهای قدیمی 

من لبخند میزنم 

ملت مست . ملت مست با لباسهای عجیب غریب. ملت مست در حال شاشیدن پشت درخت / وسط خیابون / پشت ماشین 

دستهاش 

دستهام 

عریانی دخترکی که روبروی ما راه میرفت

عریانی من 

اتاق خالی با جعبه های رنگی 

اتاق خالی با پنجره بسته 

جای خالیش 

صداهایی که از بیرون میاد 

صدای دوش آب

صدای کتری آب

سکوت 

گاهی صدای دستها بیشتر از صدای منه 

صندلیهای رنگی

بشقابهای رنگی

مردی که تمام انتخابهاش برای لوازم خونه جداره طلایی داره 

مردی که شازده کوچولو نخونده 

تصویر من بدون آرایش با موهای بسته در دستشویی با حوله های طلایی و شمعهای طلایی

صبح با غر از جام پا میشم . صبح یعنی ساعت دوازده و نیم بعد از ظهر. تو خواب دوش میگیرم . خیس از توی یخچال شیرینی که دیشب پختم  و شبیه آجر شده رو در میارم میزارم روی میز و میرم که حاضر شم. میرم مدرسه پسرک که باهم هالویین بازی کنیم . یک چیز گرداناخی و درست کردن انداختن گردنش . باهم تو صف وایمیستیم که بریم توی کلاس  کلاس پنجمیها که شبیه سپوکی هوس کردنش . اتاق تاریکه و باید اعتراف کرد که حتی ترسناک . بعد از اونجا باهم از خانم بد اخلاقی که مامان یکی از بچه هاست و فکر میکنه که من مامان پسرکم پیتزا میخریم و با نوشابه و میشینیم روی میزهای مدرسه . دستهاش و صورتش سیاه است و من اصلا به روی خودم نمیارم با همون ریخت غذا میخوره . یکمی دیگه اونجاها میچرخیم تا رضایت بده بیایم بیرون. 

باهم میریم که برای فردای من لباس بگیریم . بهش میگم که هرچی تو بگی میشم و هرچی تو بگی میخرم . فکر خوبی نیست این همه اختیار به یک توله سگ ۶ ساله دادن . برام یک کلاه جادوگری برداشت با یک جفت گوشواره و دوتا دستبند سیاه هر چی هم که گفتم ببین من چه خوش اخلاقم و بزار که فرشته ای رقاصی کولی چیزی بشم گوش نداد که هیچ به یک ورش هم حسابم نکرد. بعد باهم رفتیم خرید . یکمی توی چرخ خرید نشست و باهم توی این راه های باریک فروشگاها دویدیم و سر خوردیم . وقتی بردمش خونه دیگه بچه نا نداشت تکون بخوره . 

اومدم خونه که تارت درست کنم . وقتی داشتم خمیر و پهن میکردم توی سینی کلی چیز توی ذهنم بود . خواب دیشبم . برنامه فردام . کلی آدم و چیزهای بی ربط همینطوری رژه میرفتن برای خودشون. وقتی داشتم خامه رو با شکلات قاطی میکردم دیگه هیچ چیز تو ذهنم نمونده بود . خاله و مامانی و اومدن پیشم وقتی که داشتم میوه ها رو میچیدم . خاله با ستار رفت تو بالکن مامانی هم با صندلیش اومد سراغ من . 

خوب بود . خندیدیدم . قهوه خوردیم با شیرینی . بعد هم اونا رفتن  و من سوار ماشینم شدم که برم به سینا تارت برسونم . قیافه اش با ته ریشش چند روز نزده  موهای شونه نکرده عینک بدون قاب و ظرف شیرینی به دست شاهکار بود . 

الان هم خسته نشستم روی مبل . خودم و تمام خونه بوی شکلات سفید میده . باید برم تمرین کنم اما حسش نیست . حس حتی بلند شدن هم نیست . 

اما تازه شب داره شروع میشه . 

خوب من امتحان دارم . یعنی باید بشینم هشت تا سوال رو در مورد دوتا ایده مختلف جواب بدم . مریض هم هستم .. تمام روزهم با پیژامه بنفش خوشگل گلی گلیم بودم تازه حتی یک خواب دراز هم کردم . حالا بیدار شدم ساعت شش و نیم که آهان درس بخونم . اول نشستم با دوست دوران بچگیم که آنفولانزای خوکی گرفته کس من کس همسایه کردم یک سری که کدوممون مریضتریم که قطعا اون برنده شد. بعد با پسرک چونه زدم که کار بسه برو خونه . بعد در راستای امتحان داشتن زنگ زدم به یک همکلاسی شتر تر از خودم که تاز امشب ساعت ۱۰ میخواد شروع کنه . بعد زنگ زدم به مامانی که زنگ بزنه به مامان این پسره که مریضه فردا صبح . شک نکن که فیس بوک چک کردم . دوتا بستنی خوردم . حالا دارم فکر میکنم که چون هیچکس دیگه ای نیست من باهاش حرف بزنم بستنیهای سبز هم تموم شد خبرم بشینم درس بخونم . 

در راستای امتحان داشتن الان ساعت ۱۲ شبه و من از هشت تا سوال دوتارو جواب دادم . پشت میز چوبی آشپزخونه پر از کاغذ و کاسه و قوطی نوشابه و مداد بطری آب و قرص نشستم و عین سگ هار میونم . ای گند بگیرن این زندگی رو

یک موقعی بود که میشد از پشت پنجره عاشق یکدونه از اون چلغوزهایی شد که داشت وسط کوچه به توپ پلاستیکی بنفش لگد میزد . بعد هم برای مرموز بودن میشست روی پله های مرمری . یک موقعی بود که بزرگترین اتفاق روز رد شدن از جلوی همون پله مرمری بود و یک لبخند.

یک موقعی بود که من سیبیل داشتم با ابروهای پر و ۱۲-۱۳ ساله بودم . دیوارهای اتاقم صورتی بود و خاله پروین به پرده سفید اتاقم عروسکهای کوچولو دوخته بود . یک ضبط قرمز هم داشتم که روی زمین بود . چلغوز مورد نظر خونشون طبقه اول بود و با مامانش تنها زندگی میکرد . من مثل تمام دخترهای ۱۲-۱۳ ساله زشت بودم و اون مثل تمام پسرها ۱۴ ساله صورت گردی داشت که همیشه سرخ بود . 

اسمش یادم نیست ولی یادمه یک جفت کتونی داشت که سیاه بود با خطهای زرشکی . کفشهاش یادمه چون وقتی که از کنار سکوی مرمری رد میشدم سرم و بالا نمی آوردم . 

(‌این ها همه در راستای اینکه من میترسم بخوابم چون دارم خفه میشم )

خیره میشم به رنگ آبی روی ناخونهام . نفسم در نمیاد . روی میز کنار دستم پره از کاسه و بطری آب و لیوان . از پنجره باز باد خنکی میاد من اما نفسم در نمیاد . باخودم فکر میکنم که کاش شب خونه مامان مونده بودم که تا صبح صدای نفسهای راستین بیاد تو خوابم که اگر حالم بدتر شد کسی باشه اما اومدم خونه . دلم نمیخواد برم توی تختم . صدای پای همسایه ها از توی راهرو میاد من کتاب نیمه باز میزارم روی زمین . احساس میکنم که دارم میمیرم . 

دلم میخواست که برم جایی که پاییز باشه . با بوی خاک . با بوی برگهای خشک بارون خورده . من اما نفسم در نمیاد . شاید بهتره همینجا روی مبل بخوابم . 

بزار راستش و بگم من آدم هیز و مزخرفیم . عصبانی میشم وقتی هم که عصبانی بشم توقع نداشته باش که با پاک کردن صورت مسًله به جایی برسی . وقتی که عصبانی و شاکی میرم سر کلاس شک نکن که تمام مدت کلاس خیره میشم به دستهاش و به انگشتهای کشیده اش و به منحنای گردنش و تاب موهاش . ببین خیلی ساده است یا تو انقدر آدم ردیفی هستی که میای و حضورت اونقدر محکم  و واضح هست که بودنت همه چیز و کم رنگ میکنه یا نیست . توقع نداشته باش که عشوه بیای و بعد کسی جواب تلفنت و بده . توقع نداشته باش ۵۰ باشی ولی دلت بخواد ۱۰۰ هم بگیری . من تا اینجاش ناز و خوش اخلاق هم اگر بودم واسه این بود که دلم میخواست در بهترین حالت ممکن با بهترین شرایط شروع کنم که ذهنم جای بدی نره که آدم مزخرف و هیزی نباشم.

Guess What? You are asking for it .

فکر نمیکنم که بتونی جمعش کنی . ولی بیا تلاشت و بکن . 

تلاش اصولا واسه بشریت خوبه 

غذا آدمها رو جاودانه میکنه . کشک بادمجون مادربزرگ . کباب جمعه ها ناهار . سوپی که وقتی بچه بودیم برامون درست میکردن . ماهیتابه های در حال جز و لوز کافه نادری. بوی قهوه ترک اون مغازه ارمنیه که یک مبل کهنه هم توش داشت که همیشه دوتا پیرمرد خوشگل روش نشسته بودن . حریره بادومی که وقتی برادر کوچیکه بدنیا اومده بود براش میپختن و همش و من میخوردم . سوپ جو های مامان جون . دلمه برگهای مامانی . آبگوشت های بابا . سوفله گل کلم مامان تو روزهای برفی. ته چین سبزی ناهید جون . 

انگار که تو ذهن هممون (‌یا شکموهایی مثل من )‌آدمهای با فایل غذاهایی که درست میکردن یا بهشون ربط داشتن میان بالا . 

و این تنها دلیلی نیست که من عاشق آشپزی و جدیدا هم شیرینی پختن شدم . 

بلکه واسه اون لحظه است که وایمیستم تو آشپزخونه نیم وجبی وقتی که کسی به جز من خونه نیست بعد آرد و کره و شکر و توی کاسه بزرگ فلزی باهم مخلوط میکنم و ذهنم هیچ جای دیگه نیست . 

واسه اون وقتی که سیبها رو خورد میکنم دونه به دونه و دلم نمیخواست که در اون لحظه  در حال هیچ کار دیگه ای به جز خورد کردن سیبها دونه به دونه باشم . 

واسه وقتی که خمیر و پهن میکنم . 

واسه وقتی که میزارمش توی فر بعد یکهو خونه پر میشه از بوی شیرینی و دارچین و سیب پخته . و من اصلا و ابدا آدم بد اخلاق پاچه گیری نیستم وقتی که این بو داره از تو فر خونه ام میاد بیرون . 

من مثل برج زهرمار . بد اخلاق . بدون هر گونه احساس بشر دوستانه . من یک سگ هار . همه بشریت روی اعصاب منه . کمربند سفید نگین دار حسن آقا . دخترهای لوس ننری که بهم دیگه میگن خاله . امتحان دوشنبه صبح . امتحان چهارشنبه عصر . من با حوصله در حد عدم وجود . 

بعد با این وضعیت شیرین عسلی من یکی بیاد به این تخم سگهای همسایه روبرویی بگه آره داداش من ۶ عصر میخوابم تا ۸ شب بعد میرم بیرون تا ۱۲ بعدم میام میشینم درس بخونم تو فاصله ۶ تا ۸ هم در بزنی درو تو صورتت میکوبم . آره عزیزم درست مثل امروز. 

امشب از اون شبهاست . از اون شبهایی که هجم خالی کنار تخت کنایه میزنه . 

دلم میخواست که بگم دوست دارم وقتی که دستهاش و دور تنم حلقه کرده بود. دلم میخواست که بگم دوست دارم وقتی که داشت شام سفارش میداد. دلم میخواست که بگم دوست دارم وقتی که پتو روم میکشید . وقتی که خوابش برده بود . وقتی که صبح توی بغلش بیدار شدم. وقتی که دستهاش توی موهام بود . وقتی که برام حوله توی حمام میزاشت . وقتی که میخندید . وقتی که دستهاش توی دستهام بود . با خودم گفتم که نه من که دوستش ندارم . وقتی برگردم خونه خودم تو فضای خودم میبینم که دوستش ندارم این فقط یک حس فیزیکیه چون کنارشم وقتی که سوار ماشینم بشم و ۹۰ مایل به سمت شمال رانندگی کنم وقتی که برسم به خونه خودم به تخت خالیم به پتوهای رنگی میبینم که دوستش ندارم . 

دلم میخواد بهش بگم دوستش دارم وقتی ای دی یاهوش روشن میشه . وقتی که اسمش روی تلفنم میوفته . وقتی که صداش و میشنوم وقتی که به گلدون روی میز نگاه میکنم . وقتی که تکست میزنه . وقتی که سر شام زنگ میزنه و من آروم از کنار شوهر خاله گرامی بلند میشم که برم توی اتاق که صداش و بشنوم . 

شهرزاد میگه که دوستش ندارم که این فقط یک عکس العمل به نازی و مهربونی این آدمه . 

من فکر میکنم که راست میگه . 

من امید وارم که راست بگه .

زخمهام و برمیدارم با بسته سیگارم و با  فندک آبی کنار شمعها میرم توی بالکن

 

میرسم خونه کثیف و خسته ام با چشمهای خیس . ظرف غذا رو از تو مکرویو در میارم . نگاهش میکنم . خالیش میکنم توی سطل آشغال بر  . میگردم پشت کامپیوتر کلافه ام . میبندمش . میرم زیر دوش . با حوله میام توی آشپزخونه از توی یخچال شربت سرفه ای که توش وایکدین داره رو بر میدارم . شربت و سر میکشم با خودم فکر میکنم که نهایتش راحت بیدار نمیشم دیگه . با حوله میرم زیر پتو . منگم . بیدارم . ولی نمیتونم فکر میکنم . خوابم میبره . بیدار که میشم سه ساعت گذشته . موهام روی هواست . میرم لب پنجره . بارون اومده . اولین بارون سال. 

بعد از ظهری که اولین باروی پاییزی اومده باشه توش اصلا گناه توش گریه کردن . غصه خوردن . با حال خوب از خونه میام بیرون . 

صدای دف و تنبور میومد . من دستهام به در دستشویی تکیه دادم بودم و گریه میکردم . صدای نفس نفس زدنم توی دستشویی میپیچید کسی اومد تو با خودم گفتم که اگر اون زن باشه چی؟ صبر کردم که صدای در دستشویی باید . دستم و محکم فشار میدادم که صدای هق هقم کمتر شه اما کمکی نمیکرد . اومدم بیرون نور سفید دستشویی حالم و بد میکرد . حالم داشت از تصویر خودم تو آینه بهم میخورد . پیراهنی که تا چند ساعت پیش بنظرم زیباترین چیز دنیا بود خیلی هم زشت بود توی نور دستشویی و جورابهام که بنظرم خیلی هم خوب بود توی اون نور فقط تصویر مسخره ای بود . بالای لبم یک خط قرمز بود و چشمهام پف کرده  . یک ساعتی بود شاید که داشتم گریه میکردم . صورتم و شستم تمام آرایشم پاک شد کفشهام و در آورد و برگشتم توی سالن . 

چند دقیقه بعد کنسرت تمام شد . توی تاریکی وقتی ملت دست میزدن اومدیم بیرون . کفشهامون و دستمون گرفته بودیم و پابرهنه روی  چمنهای خیس میدویدیم . 

چند ساعت بعد روی فرش آبی دم دستشویی روی زمین نشسته بودم باز گریه میکردم و توی گریه فکر میکردم که حالا که اینجا نشستم یک کار مفیدی هم بکنم و به پاهام کرم بزنم . 

یک ساعت بعد با یک لیوان شیر توی بالکن گریه میکردم . 

فردا صبحش با یک لیوان قهوه توی ستار باکس . 

ظهرش پشت کامپیوتر و پای تلفن .

فکر میکنم که چشمه اشکم خشک شد . 

خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی 

پسرک واسه مریضهای توی اتاق شیرین زبونی میکنه . من با خودم میگم که کاش پسرکی داشتم . پسرک مریضه . پسرک  نمیتونه چیزی یاد بگیره . 

پرونده ها روی میز جمع میشن من خسته ام و هوا داره تاریک میشه . ساعت هفت شب میام بیرون . میدونم که تو خونه چیزی ندارم . توی فروشگاه چرخ خریدم پره از جعبه های غذاهای یخ زده و سوپهای توی قوطی. توی صف جلوی من پیر مرد هشتاد ساله ای است که یک دونه شیر داره با یک بسته غذای گربه چندتا گلابی یک کیسه هلو یک جعبه قهوه . من جعبه های یخ زده رو روی هم میچینم و از خودم خجالت میکشم کمی هم ذوق میکنم که کسی با من زندگی نمیکنه و من مسول غذا دادن به کسی نیستم و میتونم فقط و فقط غذای یخ زده مزخرف بخورم . .میام خونه جعبه ها رو میچینم توی فیریزر و به این فکر میکنم که کاسابلانکا ببینم یا اون یکی فیلمرو . بازهم خوشحال که کسی اینجا نیست که بخواد حتی راجب فیلم نظر بده . تا میام بشینم به فیلم دیدن تلفنم زنگ میزنه . زنگ زده بپرسه که شام چی خوردم که بگه داره چمدونش و جمع میکنه . من  بی حوصله و سگم و خوشحال که وقتی تلفن و قطع بشه اینجا نیست . بعد از فیلم میام که بخوام باید زود خوابید . یاد این میوفتم که چند شب پیش داشتی از شاملو خوندنم میگفتی جدال با خاموشی و از تو کتاب خونه در میارم از لاش دوتا کاغذ میوفته . دست خط توه ولی نامه نیست . گویا بعد از آتیش سوزی یک بار اومده بودی با من سر یکی از کلاسهام با همین کتاب روی جلدش چیزی نوشته بودی که من کندم انداختم دور ولی این کاغذها . من هنوز دارم گریه میکنم . الان تقریبا یک ساعته .  

تقصیر تو نیست اون چیزی که کمه از تو نیست . تو نمیدونی عاشق شدن یعنی چی اینکه صندلیهای کافه نادری یک معنی دیگه بده یعنی چی . تو نمیفهمی ای تکیه گاه و پناه و تنها ترین لحظه های ..... چه جوری میتونه آدم و آتیش بزنه . من غر میزنم که تو وقتی میری دستشویی دور توالت و میدی بالا . من غر میزنم که تو من و بغلت نمیکنی وقتی میخوابی . من غر میزنم که وقتی ۱۰ شب از دانشگاه بر میگردی خونه به من زنگ نمیزنی. تقصیر تو نیست . من میدونم که تو چیزی برای دادن نداری . که تو قراره ۶ ماه هر شب کنار من به خواب بری و بیدار شی بعد یک روز احساس کنی که وای دوستم داری . تو میخوای که من آخر هفته دیگه بیام اونجا که برنامه آقای چنار تو شهر شما بزارم و اونجا برم کلاس دف . من دلم میخواد که تو چشمهام نگاه کنی و حرفهای عاشقانه بزنی . من دلم میخواد که تو بیای توی دلم بشینی و انقدر بزرگ باشی که من دلم تنگ نشه که من غصه نخورم که دیگه عاشق نمیشم . من دلم میخواد که وقتی توی تخت من خوابیدی من عزا نگیرم که صدای نفسهات نخواهد گذاشت که من بخوابم یا وقتی که میری خوشحال نشم که آخیش الان میتونم پیژامه بپوشم و هپلی ولو شم . من دلم میخواد که صدای نفسهات و دلم و بلرزونه که انقدر عزیز باشی که من دوباره به ازدواج کردن و بچه دار شدن فکرکنم . میدونی این روزها که بچه میبینم احساس میکنم وای چه وحشتناک یعنی هیچوقت نمیشه دیگه از دستش فرار کرد. تو فکر میکنی که من یک آدم با شخصیت معقولم . به من میگن که تا ۶ ماه صبر کنم بعد بی خیالت بشم . که تو خوبی حتی اگر چیزی کمه و باید زمان داد بهت . من مردهای خوب رو دوست ندارم . من دلم میخواد که دلم بلرزه . آره من شر میخوام ولی بیشتر از شر من گرما میخوام من عشق میخوام . من فکر میکنم که تو شبیه یک خونه ای که همه چیزش کرم رنگه و من چیزی شبیه خونه خودم پره چیزهای رنگی . بیا به من ثابت کن که اشتباه میکنم . 

این بچه غول با پیاژمه آبی راه راه با بلوز برعکس که داره تمام محتویات یخچال و قورت میده حوصله شمردن کالری هم نداره و هرچی که کوفت میکنه مندازه تو سینک حتی نمکدون رو و اصلا براش مهم نیست که خونه انگار توش بمب ترکیده و تازه الان میخواد بره بخوابه 

هیچ نسبتی

هیچ نسبتی

با اون خانوم با شخصیتی که تمام آخر هفته لباس زیر جینگولی تنش بود با ربدوشام ابریشم صبحانه درست میکرد یا داشت با عشوه میخندید یا مو درست میکرد یا حرفهای خوشگل میزد نداره . 

درواقع این بچه غول هپلی کثیف هیچ هم اون خانومه رو دوست نداره . 

فکرش بکن و که اون دوست عزیزی که آخر هفته اینجا بود حتی نمیدونه که خانم باشخصیت دوشنبه ها که نور خورشید بهش میخوره تبدیل به یک غول آبی شیکمو خواب آلو بی حوصله میشه . 

داریم بر میگردیم . برنامه بی نظیر بود. اتوبان تاریکه . میگه بنظر آدم خوبی میاد . میگم آدم خوبیه .میپرسه پس چته .میگم یک چیزی کمه انگار یک جای قضیه خالیه . میگه تو شر میخوای بس نبود یک سال  گریه؟ میگه آدم شر با کله پرتت میکنه پایین . میگم خاله تو خودت میدونی من چی میگم . 

میدونم که دقیقا میدونه من چی میگم . 

میگه تو با این سواره ای با اون پیاده . پیاده بودن خوب نیست . 

میدونم که راست میگه . 

میگه هیچکس رضایتت رو جلب نمیکنه در آخر . 

میدونم که شعار میده .

اما هنوز انگار یک جایی یک چیزی کمه .